บทที่ 40 เจ้าเยว่เอ๋อหน้าแตก

ถังเฟิ่งอิงร้อนใจอย่างหนัก

ก็แหงล่ะ รายได้วันละสามสี่ร้อยหยวน

ใครเจอกับตัวก็ต้องร้อนใจ ยิ่งเป็นคนที่เคยจนกรอบอย่างพวกเธอ ยิ่งกระวนกระวายใจเป็นธรรมดา

แต่ในเมื่อหลิวอันผิงยืนกรานไม่ขึ้นราคา ถังเฟิ่งอิงและลูกสาวก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองตาปริบๆ ดูคนในหมู่บ้านขนเห็ดไปขายให้บ้านใหญ่กันโครมๆ

"ไฉ่ฟาง ไฉ่เสีย พรุ่งนี้อันผิงไม่ยอมขึ้นราคา งั้นพวกเราสามคนขึ้นเขาไปเก็บเห็ดกันเองดีกว่า" ก่อนเข้านอน จู่ๆ ถังเฟิ่งอิงก็เอ่ยปากขึ้น

เมื่อลูกชายไม่ยอมสู้ราคา ถังเฟิ่งอิงเลยคิดว่าจะพาลูกสาวขึ้นเขาไปเก็บเอง

ถึงแม้ว่าการจะเก็บให้ได้เยอะๆ ต้องบุกป่าฝ่าดงเข้าไปลึกขึ้น

แต่พอนึกถึงราคาขายจินละหนึ่งหยวน ต่อให้ป่าลึกแค่ไหน ถังเฟิ่งอิงก็บ่หยั่น

หลิวไฉ่ฟางและน้องสาวพยักหน้าเห็นด้วย "ค่ะแม่"

สามแม่ลูกตกลงปลงใจกันเรียบร้อย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หลิวอันผิงหิ้วเห็ดร้อยกว่าจินที่รับซื้อได้เมื่อวาน เข้าเมืองไปเพียงลำพัง

ส่วนถังเฟิ่งอิงและลูกสาวทั้งสอง รีบกินข้าวเช้าแล้วแบกตะกร้าขึ้นเขา มุ่งหน้าเข้าป่าลึกอย่างมุ่งมั่น

ในเวลาเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน สาวน้อย หรือหนุ่มน้อยในหมู่บ้าน ต่างก็แห่กันเข้าป่าตั้งแต่เช้ามืด

ราคารับซื้อจินละสองเหมาของบ้านใหญ่ เย้ายวนใจจนทำให้ชาวบ้านแทบจะบ้าคลั่ง แห่กันไปขุดทองในป่า

ของที่เมื่อก่อนไม่มีใครกิน มาวันนี้ขายได้ราคาถึงสองเหมา ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านซานสุ่ยตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ทางด้านบ้านใหญ่...

เจ้าเยว่เอ๋อมองดูกองเห็ดที่รับซื้อมาเมื่อวานด้วยแววตาเปี่ยมสุข

ฮึ! คิดจะแข่งกับฉันเหรอ

ฉันจะทำให้พวกแกไม่ได้เงินสักแดงเดียว ให้พวกแกได้แต่มองตาปริบๆ ดูฉันโกยเงินจนตาปลิ้น

กล้าตบฉันเรอะ

ฉันจะทำให้พวกแกจนดักดาน จนหาเมียไม่ได้เลยคอยดู

หลิวเซี่ยเซิงยืนมองตะกร้าเห็ดที่วางเรียงรายเต็มห้องโถงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อารมณ์ดีสุดขีด "เยว่เอ๋อ เห็ดสนพวกนี้ขายได้จินละหนึ่งหยวนจริงเหรอ?"

เจ้าเยว่เอ๋อค้อนขวับใส่สามี

"นี่จะไม่เชื่อใจฉันหรือไง"

หลิวเซี่ยเซิงรีบยิ้มประจบ "ใครจะไปกล้าไม่เชื่อใจเธอจ๊ะ ฉันแค่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่าเห็ดพวกนี้จะขายได้ตั้งหนึ่งหยวน ขนาดคนในหมู่บ้านยังไม่ค่อยกินกัน คนในเมืองทำไมชอบกินนักนะ แถมยังยอมจ่ายแพงขนาดนี้"

"ก็ไอ้หลานเวรนั่นมันรับซื้อเห็ดส่งร้านอาหารรัฐวันละตั้งหลายร้อยจิน ฟันกำไรวันละหลายร้อยหยวน เราต้องตัดทางทำมาหากินมัน ให้มันหาเห็ดไม่ได้สักดอก ให้มันดูพวกเรารวยเอาๆ ฮ่าๆๆๆ"

พอจินตนาการว่าตัวเองกวาดซื้อเห็ดจนหมดเกลี้ยง และเห็นภาพครอบครัวหลิวอันผิงทำหน้าเศร้าสร้อย เจ้าเยว่เอ๋อก็หัวเราะร่าด้วยความสะใจ

หลิวเม่าเหวินมองตะกร้าเห็ดที่กองเต็มบ้าน เริ่มรู้สึกกังวล "เยว่เอ๋อ วันนี้ลองเอาไปขายดูก่อนไหม ดูลาดเลาแล้วค่อยกลับมารับซื้อต่อ ดีไหม?"

"พ่อไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูมีแผนของหนู"

เจ้าเยว่เอ๋อมีแผนในใจ

รับซื้ออีกสักวัน แล้วค่อยขนไปขายทีเดียวที่ร้านอาหารรัฐในตัวอำเภอ

ถ้าฉันกวาดซื้อเห็ดในหมู่บ้านจนหมด ไอ้หลานเวรนั่นก็หาของส่งไม่ได้

ถึงตอนนั้น ร้านอาหารรัฐไม่มีของ แต่ฉันมี ฉันก็โก่งราคาได้ เผลอๆ อาจจะขายได้ถึงจินละ 1.2 หยวนด้วยซ้ำ

คิดได้ดังนั้น

เจ้าเยว่เอ๋อก็ยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข

ในขณะเดียวกัน

หลิวอันผิงเดินทางมาถึงหมู่บ้านเหอตง ซึ่งอยู่ภายใต้คอมมูนเดียวกัน เขามาหาเพื่อนสมัยมัธยมต้นชื่อ 'หลี่ฝูเป่า' แล้วเล่าเรื่องรับซื้อเห็ดสนให้ฟัง "ฝูเป่า เรื่องนี้ฉันฝากนายจัดการด้วยนะ"

หลี่ฝูเป่าตบอรับคำอย่างมั่นใจ

"อันผิง วางใจเถอะ เรื่องแค่นี้ถ้าฉันทำไม่ได้ ฉันจะไม่แซ่หลี่ ยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่หลิวเลยเอ้า"

อันที่จริง...

ตอนที่หลิวอันผิงมาบอกให้ช่วยเกณฑ์คนในหมู่บ้านไปเก็บเห็ดสน เขาคิดว่าหลิวอันผิงบ้าไปแล้ว

เห็ดที่ชาวนาไม่กินกัน หลิวอันผิงกลับยอมรับซื้อในราคาจินละหนึ่งเหมา

แต่พอหลิวอันผิงเปิดผ้าคลุมตะกร้าให้ดู แล้วยัดเงินร้อยหยวนใส่มือ หลี่ฝูเป่าถึงได้เชื่อสนิทใจว่าหลิวอันผิงเอาจริง

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย

หลิวอันผิงก็เข้าตัวอำเภอ เอาเห็ดร้อยกว่าจินที่รับซื้อมาเมื่อวานไปขาย แล้วก็กลับบ้าน

ตอนขายเห็ด หัวหน้าหลี่ถามด้วยความสงสัยว่าทำไมวันนี้ของน้อยจัง

หลิวอันผิงก็ไม่ได้ปิดบัง เล่าความจริงให้หัวหน้าหลี่ฟัง พร้อมรับปากว่าวันรุ่งขึ้นจะมีเห็ดมาส่งเยอะกว่าเดิม หัวหน้าหลี่ถึงได้เบาใจ

พลบค่ำ

สามแม่ลูกถังเฟิ่งอิงหาบเห็ดกลับบ้านมาได้หลายสิบจิน

หลิวอันผิงเห็นแม่และพี่น้องอุตส่าห์ดั้นด้นไปเก็บเห็ดกันเอง ก็ถอนหายใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร

ตอนเขากลับมาจากตัวอำเภอ แล้วไม่เห็นใครอยู่บ้าน เขาก็พอเดาออกแล้วว่าทุกคนไปไหนกัน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หลิวอันผิงตื่นแต่เช้า ปั่นจักรยานบรรทุกเห็ดหลายสิบจินที่แม่และพี่น้องเก็บมาเมื่อวาน ออกจากหมู่บ้านซานสุ่ย

พอพ้นเขตหมู่บ้านซานสุ่ย ก็สวนกับขบวนรถเข็นสามคันของบ้านใหญ่ บนรถเข็นมีตะกร้าสานวางเรียงราย อัดแน่นไปด้วยเห็ดสน

"อ้าว อันผิง ก็ไปขายเห็ดเหมือนกันเหรอ"

ตอนสวนกัน เจ้าเยว่เอ๋อตะโกนเย้ยหยันหลิวอันผิง หวังจะเห็นสีหน้าเจ็บใจของหลานชาย

หลิวอันผิงคร้านจะต่อล้อต่อเถียง ปั่นจักรยานผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว

เจ้าเยว่เอ๋อแค่นเสียงตามหลัง "ฮึ! ดูซิว่าจะทำเก่งไปได้สักกี่น้ำ สองวันนี้ฉันกวาดซื้อเห็ดจนเกลี้ยงหมู่บ้าน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกนังเฟิ่งอิงโง่เง่าไปเดินเก็บเอง วันนี้แกคงไม่มีของจะขายหรอก"

พูดจบ ก็หันไปเร่งสองพี่น้องหลิวเซี่ยเซิงให้รีบเข็นรถ

สองวันมานี้ บ้านใหญ่กวาดซื้อเห็ดสนไปได้กว่าพันห้าร้อยจิน

ด้วยราคาล่อใจจินละสองเหมา ชาวบ้านซานสุ่ยที่พอมีแรง ต่างก็แห่กันเข้าป่าไปเก็บเห็ดกันอย่างบ้าคลั่ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เจ้าเยว่เอ๋อและพรรคพวกจ้างรถไถ ขนตะกร้าเห็ดขึ้นรถ แล้วมุ่งหน้าเข้าตัวอำเภอ

พอถึงร้านอาหารรัฐ พวกเขาก็ช่วยกันขนตะกร้าลง จ่ายค่ารถเสร็จสรรพ เจ้าเยว่เอ๋อก็รีบวิ่งปรู้ดเข้าไปในร้าน

"คุณพี่คะ ตอนนี้ยังไม่ถึงมื้อเที่ยง ทางร้านยังไม่ขายอาหารเช้านะคะ" พนักงานเสิร์ฟเห็นเจ้าเยว่เอ๋อวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามา ก็รีบเข้าไปขวาง

เจ้าเยว่เอ๋อยิ้มประจบ "ฉันไม่ได้มากินข้าวค่ะ ฉันมาขายเห็ดสน แม่หนู ช่วยไปตามหัวหน้าออกมาหน่อยสิ"

พนักงานเสิร์ฟได้ยินว่ามาขายเห็ด ก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง รีบไปตามหัวหน้าหลี่มาให้

หัวหน้าหลี่เดินออกมา พอเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย ก็พลันนึกถึงคำเตือนของหลิวอันผิงเมื่อวานขึ้นมาทันที

"สหาย ร้านเราไม่รับซื้อเห็ด ถ้าจะขาย เชิญไปที่อื่นเถอะ" ยังไม่ทันที่เจ้าเยว่เอ๋อจะอ้าปาก หัวหน้าหลี่ก็ชิงปฏิเสธเสียงแข็ง

เจ้าเยว่เอ๋อยืนงงเป็นไก่ตาแตก "หัวหน้าคะ เมื่อวานซืนฉันยังเห็นที่นี่รับซื้อเห็ดสนอยู่เลย ทำไมวันนี้ไม่รับแล้วล่ะคะ หัวหน้าคะ ลองออกไปดูของก่อนไหมคะ เห็ดของพวกเราคุณภาพดีมากเลยนะคะ"

หัวหน้าหลี่เริ่มรำคาญ

"สหายหญิง ผมบอกแล้วไงว่าเราไม่รับซื้อเห็ดสน"

พูดจบ หัวหน้าหลี่ก็หันหลังเดินหนี

เจ้าเยว่เอ๋อเห็นหัวหน้าหลี่จะเดินหนี ก็ร้อนรนรีบเข้าไปขวาง ปากก็พร่ำวอนขอ "หัวหน้าคะ เห็ดที่ฉันเอามาสวยจริงๆ นะคะ รับซื้อไว้เถอะนะคะ ขอร้องล่ะค่ะ"

หัวหน้าหลี่กลอกตามองบน

"เสี่ยวเฉิน ยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไล่หล่อนออกไปสิ"

เจ้าเยว่เอ๋อยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

พนักงานเสิร์ฟที่โดนหัวหน้าเอ็ด ก็หน้าบึ้งตึง รีบเข้ามาผลักไสไล่ส่งเจ้าเยว่เอ๋อออกจากร้านอาหารรัฐไป