บทที่ 3: เฉินหว่าน

บทที่ 3: เฉินหว่าน

โจวเหวินไห่ขมวดคิ้วพลางชำเลืองมองโจวเหวินซาน

เขานึกสงสัยว่าทำไมน้องชายคนนี้ที่ปกติเอาไม้หน้าสามงัดปากก็ไม่ยอมพูดสักคำวันนี้ถึงได้พูดจาฉะฉานรื่นหูนัก

แต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ยังไงนี่ก็น้องชายเขา บางทีการผ่านเรื่องราวร้ายๆ มาอาจจะทำให้ปลงตกและมองโลกในแง่ดีขึ้นก็ได้

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน รู้จักพูดจาหวานหูบ้าง ดีกว่าเมื่อก่อนที่ไม่รู้จักพูดจักจาเลย ต่อไปจะได้หาเมียง่ายขึ้นหน่อย

เผลอๆ แม่สื่อแม่ชักอาจจะลดค่าสินสอดให้เพราะคารมคมคายนี่ก็ได้

โจวเหวินซานผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่กับความคิดของพี่ชาย คว้าต้นกล้าข้าวกำใหญ่ที่วางอยู่บนคันนา แล้วก้มลงปักดำทีละต้น

เขาดำนาทีละห้าแถว เจ้าของร่างเดิมมีประสบการณ์การดำนาอยู่แล้ว ซึ่งเขาก็ได้รับสืบทอดความทรงจำนั้นมาอย่างสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นลำพังตัวเขาเองคงจัดการงานง่ายๆ แค่นี้ให้ราบรื่นไม่ได้แน่

หยิบต้นกล้า ปักลงในดินโคลน แล้วก็รีบคว้าต้นใหม่... ส่วนที่เหนื่อยที่สุดของการดำนาก็คือการที่ต้องก้มตัวอยู่ตลอดเวลา เผลอๆ ต้องก้มอยู่แบบนั้นทั้งวัน

พอตกเย็น อาการปวดหลังจะเล่นงานจนยืดตัวแทบไม่ขึ้น

โจวเหวินซานยังพอไหว เพราะยังหนุ่มยังแน่นแถมหลังยังดีอยู่ เลยไม่ค่อยรู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่

แต่สำหรับคนรุ่นพ่อรุ่นแม่ การก้มๆ เงยๆ แบบนี้เป็นเวลานานถือว่าทรมานสังขารเอาเรื่อง

แม้แต่โจวเหวินไห่ที่แก่กว่าเขาแค่สองปี ก็คงอาการไม่ต่างกันเท่าไหร่ ยิ่งเป็นคนมีเมียแล้ว กลางค่ำกลางคืนคงออกแรงไปเยอะ กลางวันแสกๆ แบบนี้เลยก้มเอวไม่ค่อยลง...

โจวเหวินซานเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าพ่อกับแม่ดำนาทิ้งห่างเขาไปไกลอย่างน้อยห้าสิบเมตรแล้ว

ถึงพวกท่านจะอายุมาก แต่การเคลื่อนไหวกลับคล่องแคล่วว่องไวกว่าเขาเยอะ ก็แหม ทำนามาเป็นสิบๆ ปีแล้วนี่นา พ่อกับแม่ปักกล้าได้สามต้น โจวเหวินซานอาจจะยังปักไม่เสร็จสองต้นดีเลยด้วยซ้ำ

เขามองดูแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อเงียบๆ ทุกคนต่างเร่งมือเพื่อแลกแต้มค่าแรง เขาจะมาเป็นตัวถ่วงไม่ได้เด็ดขาด

งานในที่นาสามหมู่นี้หนักหนาสาหัสเอาการ ถ้าเขามัวแต่ชักช้าจนงานไม่เสร็จ คืนนี้ก้นคงได้ลายเพราะโดนแส้หนังหวดอีกแน่

อุตส่าห์ลงชื่อขอแต้มค่าแรงเต็มจำนวนสำหรับห้าคนไปแล้ว ถ้าขอไปแล้วแต่ทำไม่เสร็จ มีหวังโดนวิจารณ์ยับ

เพราะที่ดินมีจำกัด และแต้มค่าแรงก็คำนวณจากจำนวนพื้นที่ยิ่งทำมากก็ได้แต้มมาก

ใครๆ ก็อยากได้แต้มเต็มกันทั้งนั้น แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับจัดสรรที่ดินมากพอให้ทำแต้มเต็มได้

ดังนั้น ถ้าแย่งโควตาที่ดินสำหรับแต้มเต็มมาได้แล้ว ก็ต้องทำให้เสร็จอย่างไม่มีข้อแม้

ไม่อย่างนั้นจะเป็นข้ออ้างให้คนอื่นหาเรื่องจับผิดเอาได้

"โธ่เอ๊ย ขอที่ดินทำแต้มเต็มไปแต่ดันทำไม่เสร็จ ในขณะที่ลูกบ้านคนอื่นไม่มีที่ให้ทำด้วยซ้ำ แบบนี้มันส่อถึงทัศนคติในการทำงานที่ไม่ถูกต้อง ขาดความกระตือรือร้น ต้องพิจารณาตัวเองด่วน..."

เอาเป็นว่า คนที่ไม่ถูกกับครอบครัวเขาก็พร้อมจะขุดคุ้ยหาเรื่องมาโจมตีได้เสมอนั่นแหละ

โจวเหวินซานจมดิ่งอยู่กับการทำงานหนัก เผลอตัวทำไปเรื่อยๆ ตามจังหวะ พอต้นกล้าหมดมือก็เอื้อมไปคว้ากำใหม่จากคันนามาทำต่อ

จนกระทั่งมีเสียงตะโกนเรียกสติเขา "เจ้ารอง พักก่อน!"

โจวเหวินซานเงยหน้าขึ้น เห็นโจวหยวนเฉา พ่อของเขากำลังกวักมือเรียกให้พัก

พ่อเคยเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนไม่ได้ชื่อนี้ แต่ตอนเกิดเหตุการณ์นั้น ทั้งประเทศเต็มไปด้วยกระแสรักชาติ ผู้คนมากมายเลยพากันเปลี่ยนชื่อเป็น 'หยวนเฉา' (ช่วยเกาหลี) หรือ 'คังเหม่ย' (ต้านอเมริกา)

พ่อเขาก็เอากับเขาด้วย เปลี่ยนชื่อเป็น โจวหยวนเฉา ส่วนชื่อเดิมชื่ออะไรนั้น ทั้งโจวเหวินซานและโจวเหวินไห่เคยถามแล้ว

แต่พ่อก็เอาแต่ยิ้มไม่ยอมตอบ พอไปถามแม่ หลิวชุ่ยฮวาก็เอามือปิดปากหัวเราะแล้วไม่พูดอะไรเหมือนกัน

โจวเหวินซานแอบคิดเล่นๆ ว่า ชื่อเดิมคงจะเป็นชื่อโหลๆ ตามสมัยนิยมยุคนั้นอย่าง 'ไอ้ไข่หมา' หรือ 'ไอ้ก้อนหิน' อะไรพวกนี้แน่ๆ

ฮ่าๆ... พอยืดตัวยืนขึ้นแล้วหันกลับไปมอง เขาถึงรู้ตัวว่าตัวเองดำนาไปกลับได้หนึ่งรอบแล้ว

ลองคลำหลังตัวเองดู โชคดีที่ยังไม่รู้สึกปวดเมื่อยสาหัสอะไรนัก

เมื่อเห็นโจวเหวินไห่ พ่อโจวหยวนเฉา และแม่หลิวชุ่ยฮวานั่งพักกันอยู่ที่คันนา เขาจึงเดินไปนั่งพักบ้าง

ขืนทำต่อไปไม่หยุด ต่อให้ร่างกายทำด้วยเหล็กไหลก็คงทนไม่ไหว

ทั้งพ่อและแม่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมมาก

โจวเหวินไห่ตบไหล่เขาดังป้าบ "เยี่ยมมากเจ้ารอง! วันนี้เอ็งขยันขันแข็งดีจริงๆ!"

ตอนแรกเขาเห็นว่าโจวเหวินซานยังทำช้าๆ อยู่ แต่พอทำไปทำมา ดันเร็วแซงหน้าเขาไปซะงั้น

โจวเหวินซานนั่งลงริมคันนา มองดูผู้คนขวักไขว่รอบกาย สูดอากาศบริสุทธิ์ของชนบทเข้าเต็มปอด

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการได้ข้ามเวลามาที่นี่ก็ไม่ได้แย่อะไรนัก

อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีหลายสิ่งที่หาดูไม่ได้แล้วในอีกหลายสิบปีข้างหน้า

เช่น สายลมบริสุทธิ์ของท้องทุ่ง ท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว และดวงดาวพราวแสงในยามค่ำคืน~

รวมถึงจิตใจที่เรียบง่ายของผู้คนในยุคสมัยนี้

ขณะนั่งอยู่บนคันนา โจวเหวินซานมองออกไปด้านข้าง ทางขวามือเป็นที่ดินที่จัดสรรให้กับพวกยุวปัญญาชนในหมู่บ้าน

ยุวปัญญาชนนับสิบคนกำลังสาละวนอยู่ในทุ่งนาเช่นกัน แต่ความเร็วและประสิทธิภาพนั้นเทียบกับชาวบ้านไม่ได้เลย อย่าว่าแต่แต้มเต็มสิบเลย ถ้าแต้มเต็มสิบ ได้สักแปดแต้มก็ถือว่าบุญโขแล้ว

ที่ตรงนั้น โจวเหวินซานมองเห็นจ้าวซิ่วหัว คนที่อยู่ในความทรงจำของร่างเดิม กำลังยืนคุยหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับยุวปัญญาชนชายคนหนึ่ง

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของโจวเหวินซาน จ้าวซิ่วหัวหันหน้ามา สบตาเขาแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าหลบทำเป็นมองไม่เห็น

เธอก้มตัวลงไปช่วยยุวปัญญาชนชายคนนั้นทำงานต่อ

โจวเหวินซานแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ไอ้หนุ่มหน้าอ่อนกับยัยผู้หญิงคลั่งรักช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดีพิลึก?

เขาสะบัดหน้าหนี รู้สึกขวางหูขวางตากับภาพตรงหน้าเสียจริง

ส่วนทางด้านหน้าของแปลงนาพวกเขา ก็มีคนกลุ่มหนึ่งกว่าสิบคนกำลังก้มหน้าก้มตาดำนาอยู่อย่างเชื่องช้า

ในกลุ่มคนเหล่านี้ประกอบด้วยคู่สามีภรรยาวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีสองคู่ ชายหญิงวัยยี่สิบกว่าปีอีกห้าคนซึ่งสองคนในนั้นดูเหมือนจะเป็นคู่สามีภรรยากันและเด็กเล็กๆ อายุห้าหกขวบอีกหลายคน

คนกลุ่มผสมปนเปแบบนี้จะทำงานเร็วได้ยังไง?

ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขาช้ากว่าครอบครัวเขาเกินครึ่ง

ทว่าคนกลุ่มนี้กลับไม่ได้หยุดพักเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานเงียบๆ แม้แต่เด็กตัวเล็กๆ ห้าหกขวบยังดูรู้ความกว่าเด็กในหมู่บ้านมาก ช่วยหยิบจับงานโดยไม่บ่นสักคำ

โจวเหวินซานไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนกลุ่มนี้เลย จึงถามด้วยความสงสัย "พ่อครับ คนพวกนั้นไม่ใช่คนในหมู่บ้านเรานี่นา พวกเขาเป็นใครกัน?"

โจวหยวนเฉาอัดยาสูบเข้าปอด หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ตอบว่า "คนพวกนั้นน่ะเรอะ ก็พวก '5 ประเภทดำ' ที่เพิ่งถูกส่งตัวมาดัดนิสัยเมื่อเดือนก่อนไงล่ะ พวกเขาเรียกตัวเองว่าพวกนายทุน! หึหึ~"

แววตาของโจวหยวนเฉาฉายแววดูแคลนอย่างปิดไม่มิด ไม่รู้ว่าดูแคลนพวกนายทุนเหล่านั้น หรือดูแคลนอะไรกันแน่~

หลังจากพักกันได้ประมาณสิบนาที หรือเท่ากับเวลาสูบยาไปสองมวน ทุกคนก็ลุกขึ้นเตรียมลุยงานต่อ

โจวเหวินซานบังเอิญเห็นโจวหยวนเฉากับหลิวชุ่ยฮวาเอื้อมมือไปทุบหลังตัวเองเบาๆ

เขาเม้มปากแน่นไม่พูดอะไร ได้แต่เร่งมือทำงานส่วนของตัวเองให้เร็วขึ้น

ยิ่งเขาทำมากเท่าไหร่ พ่อกับแม่ก็จะได้ทำน้อยลงเท่านั้น

ทำไปทำมา พอรู้ตัวอีกทีก็ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว

พี่สะใภ้จางหมิงฮุ่ยกลับไปเตรียมอาหารที่บ้านล่วงหน้าแล้ว

ความจริงก็แค่อุ่นหมั่นโถวข้าวโพดที่ทำไว้แล้ว กับยกผักดองมาให้กินกันที่นา จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินกลับไปกินที่บ้าน

แต่ละคนได้หมั่นโถวคนละสองลูก กินแกล้มผักดอง แล้วก็ซดน้ำต้มสุกตามไปสองสามอึกแค่นี้ก็จบมื้อเที่ยง

พอกินเสร็จ โจวเหวินซานกำลังจะลุกไปทำงานต่อ ก็เห็นร่างสูงเพรียวร่างหนึ่งในกลุ่มคนตรงหน้า โอนเอนไปมาแล้วล้มพับลงไปกองกับพื้น

"เสี่ยวหว่าน~"

"เสี่ยวหว่าน เป็นอะไรไปลูก เสี่ยวหว่าน~"

"คุณน้า!"

"น้องเล็ก!"

คนกลุ่มนั้นร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ทิ้งต้นกล้าในมือแล้วรีบวิ่งกรูเข้าไปหาร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่!

จบบท