บทที่ 1: ถอนหมั้น

บทที่ 1: ถอนหมั้น

【สมองเป็นสิ่งที่ดี แต่น่าเสียดายที่ผู้เขียนทำมันหายไปแล้ว ที่รักทั้งหลายช่วยแบ่งสมองของพวกคุณมาให้ผู้เขียนสักหน่อยได้ไหม?】

【โลกสมมติ...】

ปี 1975 ต้นฤดูร้อน!

ช่วงเวลาประมาณ 6 โมงเช้า พระอาทิตย์ก็ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าแล้ว!

เสียงตามสายจากลำโพงที่ทำการกองพลผลิตของหมู่บ้านดังลั่น เพื่อปลุกระดมชาวบ้านให้ออกไปทำงาน!

วันนี้เป็นวันเริ่มฤดูการปักดำกล้าข้าว ทุกคนจึงต่างวุ่นวายกันไปหมด

โจวเหวินซานยังคงนอนแผ่อยู่บนเตียง ไม่อยากจะลุกขึ้นมาเลยสักนิด

เขาข้ามเวลามาอยู่ที่นี่ได้เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่เขาก็ยังปรับตัวให้เข้ากับชีวิตชนบทแบบนี้ไม่ได้เสียที!

เขาได้หลอมรวมความทรงจำเข้ากับร่างเดิมเรียบร้อยแล้ว และเขาก็เข้าอกเข้าใจสิ่งที่ร่างเดิมต้องเผชิญมาเป็นอย่างดี

ทุกวันต้องตื่นไปทำงาน ลงแรงทำนาเพื่อแลกกับแต้มค่าแรง แล้วรอปันผลเป็นธัญพืชตามจำนวนแต้มตอนสิ้นปี!

เหนื่อยยากลำบากตลอดทั้งปี รายได้จากการทำนาก็ยังแทบจะไม่พอกิน โจวเหวินซานรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตแบบนี้เหลือเกิน!

แต่ทว่า...

"โจวเหวินซาน!!"

เสียงคำรามเกรี้ยวกราดราวกับเสียงอาละวาดของภรรยาขี้หึง ดังลั่นเข้ามาทางหน้าต่างห้องของโจวเหวินซาน!

โจวเหวินซานสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แย่แล้ว แม่มา!

เขารีบลุกลี้ลุกลนสวมเสื้อผ้า "มาแล้วๆ!"

เขาเปิดประตูห้องออกไป ก็พบกับหญิงร่างสูงใหญ่กำยำยืนจังก้าอยู่ข้างนอก เธอเตี้ยกว่าโจวเหวินซานที่มีส่วนสูง 182 เซนติเมตรเพียงแค่ครึ่งหัวเท่านั้น!

นี่คือแม่ของเขา หลิวชุ่ยฮวา หญิงชาวนาขนานแท้!

เมื่อเห็นโจวเหวินซานเดินงัวเงียผมเผ้ายุ่งเหยิงออกมาจากห้อง หลิวชุ่ยฮวาก็แผดเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ด่ากราดด้วยความโมโหในความไม่เอาไหนของลูกชาย "ไอ้ลูกไม่รักดี! มิน่าล่ะจ้าวซิ่วหัวถึงได้เมินแก ตอนนี้ขี้เกียจตัวเป็นขนไม่อยากจะไปลงนาแล้วใช่ไหม? อุตส่าห์ได้เป็นถึงนักเรียนมัธยมปลาย! อ่านเข้าไปสิหนังสือนะ อ่านจนสมองทึบไปหมดแล้ว! ทำตัวเหมือนโลกจะแตกแค่เพราะอกหักรึไง? ฉันคลอดลูกโง่เง่าแบบแกออกมาได้ยังไงกันนะ!"

นิ้วของหลิวชุ่ยฮวาแทบจะจิ้มทะลุหน้าผากเขาอยู่แล้ว

โจวเหวินซานรู้ดีว่าแม่ของเขา หลิวชุ่ยฮวา กำลังพูดถึงเรื่องอะไร

ก็หนีไม่พ้นเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของหนุ่มสาวนั่นแหละ!

โจวเหวินซานมีเพื่อนสมัยเด็กในหมู่บ้านชื่อ จ้าวซิ่วหัว ซึ่งเป็นลูกสาวของหัวหน้ากองพลผลิต

เดิมทีพวกเขาเป็นคู่รักที่ใครๆ ต่างก็เห็นดีเห็นงาม โตมาด้วยกัน เรียนมาด้วยกัน และเป็นนักเรียนมัธยมปลายเพียงสองคนในหมู่บ้าน!

อายุอานามก็เริ่มโตขึ้นจนถึงวัยที่ควรจะพูดคุยเรื่องแต่งงานกันได้แล้ว แต่ปัญหาก็ดันมาเกิดเอาตอนช่วงหัวเลี้ยวหัวตอนี้แหละ!

เมื่อสัปดาห์ก่อน จ้าวเจี้ยนกั๋ว หัวหน้ากองพลผลิตของหมู่บ้านได้แอบมาที่บ้านพวกเขาในตอนค่ำ และคืนของหมั้นด้วยท่าทีสำนึกผิดเต็มประดา

เขาเพียงแค่กล่าวขอโทษพี่ชายใหญ่ของตระกูลโจว แล้วประกาศว่าการหมั้นหมายระหว่างจ้าวซิ่วหัวกับโจวเหวินซานถือเป็นโมฆะ!

ตอนนั้นคนในบ้านงงเป็นไก่ตาแตก เกิดอะไรขึ้น? ถ้าเห็นว่าของหมั้นน้อยไปก็บอกกันดีๆ สิ! ทำไมจู่ๆ ถึงมายกเลิกการหมั้นโดยไม่หารือกันก่อนแบบนี้?

คืนนั้นทั้งบ้านนอนไม่หลับกันเลยทีเดียว โดยเฉพาะเจ้าของร่างเดิมอย่างโจวเหวินซานที่ตาค้างทั้งคืน ถ้าพ่อแม่ไม่ห้ามไว้ เขาคงบุกไปถามจ้าวซิ่วหัวให้รู้ดำรู้แดงตั้งแต่คืนนั้นแล้วว่าทำไม

วันต่อมา พ่อแม่ของเขาถึงได้ยินจากปากคนอื่นว่า ที่แท้จ้าวซิ่วหัวไปคบหากับยุวปัญญาชนชายที่ถูกส่งตัวลงมาที่หมู่บ้านต่างหาก!

ข่าวนี้เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของโจวเหวินซานคนเดิมจนทำเอาเขามึนงงไปหมด เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยจริงๆ!

จ้าวซิ่วหัวปันใจไปให้คนอื่นเสียแล้ว!

หลังจากทราบข่าวนี้ เจ้าของร่างเดิมก็ขังตัวเองอยู่ในห้องถึงสามวัน

และในท้ายที่สุด เขาก็ตรอมใจตายเพราะความโกรธแค้น

นั่นจึงเปิดโอกาสให้เขาในปัจจุบันมนุษย์เงินเดือนที่ทำงานหนักจนตายคาโต๊ะในอีกหลายทศวรรษต่อมาได้ข้ามเวลามาสวมรอยแทน!

ต่างจากเจ้าของร่างเดิม โจวเหวินซานที่ข้ามเวลามาจากอนาคตไม่ได้โกรธแค้นอะไรขนาดนั้น ถ้าจ้าวซิ่วหัวจะไปรักคนอื่น ก็ปล่อยเธอไปสิ! ถ้าเธอมีใจให้ชายอื่น ก็เชิญเลย!

นอกจากเจ้าของร่างเดิมที่หัวทึบคนนั้นแล้ว จะมีใครอยู่ไม่ได้แค่เพราะขาดจ้าวซิ่วหัวไปงั้นเหรอ?

อะแฮ่ม... เอาจริงๆ เหตุผลหลักก็คือ หลังจากที่โจวเหวินซานได้ความทรงจำของร่างเดิมมา เขาก็พบว่าจ้าวซิ่วหัวไม่ได้สวยตรงตามสเปกของเขาเลยสักนิด!

ถ้าตัดสินด้วยมาตรฐานคนยุคปัจจุบันของเขา หน้าตาของจ้าวซิ่วหัวก็จัดอยู่ในเกณฑ์ "พอไปวัดไปวาได้" เท่านั้น!

ถ้าคะแนนเต็ม 100 เธอคงได้แค่ 65 คะแนนแบบคาบเส้น!

การเลิกราครั้งนี้เข้าทางเขาพอดี ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องมานั่งปวดหัวหาวิธีบอกเลิก หรือต้องมานั่งคิดว่าจะทนใช้ชีวิตคู่ถูไถไปแบบนี้ดีไหม

คิดดูแล้ว เฮ้ย นี่มันเรื่องดีชัดๆ ช่วยประหยัดเวลาไม่ต้องไปหาข้ออ้างบอกเลิกเองเลยนะเนี่ย!

ทว่า ในยุคสมัยนี้ การถอนหมั้นถือเป็นเรื่องใหญ่โตมาก

ฝ่ายที่ถูกถอนหมั้นจะเสียหน้าอย่างแรงและน่าอับอายสุดๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่โจวเหวินซานจะข้ามเวลามา เจ้าของร่างเดิมก็แสดงอาการเหมือนคนจะขาดใจตาย จึงไม่แปลกที่หลิวชุ่ยฮวาจะหงุดหงิดกับความไร้ชีวิตชีวาของลูกชายขนาดนี้!

โจวเหวินซานรู้สึกหูชาไปหมดกับคำด่าของหลิวชุ่ยฮวา แต่เขาก็ไม่ได้โกรธ เขารู้ว่าหลิวชุ่ยฮวาเป็นห่วงเขา หลังจากถูกถอนหมั้น นางโกรธจัดจนแทบจะบุกไปบ้านหัวหน้ากองพลผลิตเพื่อลากตัวจ้าวซิ่วหัวมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง!

"แม่ครับ แม่ พอเถอะน่า! ผมทำใจได้แล้ว ผมไม่ได้ชอบจ้าวซิ่วหัวแล้ว เดี๋ยววันหลังผมจะหาเมียที่ดีกว่าหล่อนร้อยเท่ามาให้แม่ดู!"

โจวเหวินซานทนเสียงบ่นกระปอดกระแปดของหลิวชุ่ยฮวาไม่ไหว จนต้องรีบพูดแทรกเพื่อหยุดการร่ายยาวของแม่!

หลิวชุ่ยฮวาชะงักไปทันที นางมองโจวเหวินซานด้วยสายตาเคลือบแคลงใจเล็กน้อย ยังไงเสียเด็กสองคนนี้ก็โตมาด้วยกันเป็นสิบปี การถูกทิ้งย่อมเป็นเรื่องสะเทือนใจครั้งใหญ่ ดูไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะตัดใจและมูฟออนได้เร็วขนาดนี้ภายในเวลาไม่กี่วัน นางถามย้ำด้วยความสงสัย "จริงเรอะ?"

โจวเหวินซานพยักหน้าหงึกๆ รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "จริงครับ จริงแท้แน่นอน! จริงยิ่งกว่าทองคำอีกแม่!"

จะไม่จริงได้ยังไงล่ะ!

ถ้าจ้าวซิ่วหัวไม่ถอนหมั้น เขาก็ต้องหาทางชิ่งเองอยู่ดี!

ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่ความรู้สึกของเขานี่นา!

เขาไม่อินด้วยสักนิด!

ยุคสมัยมันต่างกัน รสนิยมความงามก็คนละโลก!

หลิวชุ่ยฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก นางกลัวเหลือเกินว่าลูกชายคนเล็กจะจมปลักอยู่กับความทุกข์ไม่เลิก

พอเห็นว่าลูกชายดูปกติดี น้ำเสียงของนางก็อ่อนลงเล็กน้อย "แกไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ด้วยเงื่อนไขดีๆ ของบ้านเรา แถมแกยังตัวสูงหล่อเหลาขนาดนี้ ไม่ต้องกลัวว่าจะหาเมียไม่ได้หรอก เดี๋ยวว่างๆ แม่จะหาคนที่ดีกว่านี้มาให้แกเอง!"

โจวเหวินซานรีบเออออห่อหมก "ครับๆ ผมเชื่อฟังแม่ทุกอย่าง!"

แต่ในใจเขากลับคิดว่า 'เรื่องนี้จะเชื่อแม่ไม่ได้เด็ดขาด! ขืนเชื่อ มีหวังแม่ได้หาผู้หญิงตัวใหญ่บึกบึนที่ทำนาเก่งๆ มาให้แหงๆ ผมรับไม่ไหวหรอกนะ!'

อีกอย่าง อุตส่าห์ได้ข้ามเวลามาทั้งที เรื่องสำคัญในชีวิตอย่างการหาเมีย เขาต้องจัดการด้วยตัวเองสิ!

จะหาเมียทั้งที ก็ต้องหาคนที่อ่อนโยนปานสายน้ำ สวยหยาดเยิ้มดุจบปุบผา และต้องตรงตามสเปกความงามของเขาด้วย!

แหม ก็เขาคุ้นเคยกับสาวสวยในยุคปัจจุบันมาเยอะ มาตรฐานความงามเลยสูงส่งตามไปด้วย พอมองดูมาตรฐานความงามในยุคนี้ มันมีช่องว่างระหว่างวัยอยู่ แถมเป็นช่องว่างขนาดมหึมาจนแทบจะเชื่อมต่อกันไม่ได้เลย!

ยกตัวอย่างเช่น เวลาคนในชนบทจะหาเมียให้ลูกชาย ส่วนใหญ่จะชอบผู้หญิงที่ดูแข็งแรง สูงใหญ่ ทำงานเก่ง และดูเป็นแม่พันธุ์ที่ดี แบบว่าคลอดลูกเสร็จปุ๊บ วันรุ่งขึ้นลงไปทำนาต่อได้ปั๊บ!

จ้าวซิ่วหัวก็จัดอยู่ในประเภทนั้นแหละ!

ส่วนความเห็นของเจ้าตัวคนที่จะแต่งงานด้วยน่ะเหรอ ไม่สำคัญหรอก!

"รีบไปล้างหน้าล้างตาซะ มีหมั่นโถวข้าวโพดสองลูกอุ่นอยู่บนเตา กินเสร็จแล้วก็รีบตามไปที่นานะ พ่อแก พี่ชายแก แล้วก็พี่สะใภ้เขาลงไปทำงานกันหมดแล้ว แกยังมานอนขี้เกียจสันหลังยาวอยู่นี่อีก! วันหนึ่งๆ หาแต้มค่าแรงได้น้อยนิด น้อยกว่าพี่สะใภ้แกด้วยซ้ำ ไอ้ตัวขี้เกียจเอ๊ย!"

พอบ่นเสร็จ หลิวชุ่ยฮวาก็รีบจ้ำอ้าวออกไปที่ทุ่งนา

โจวเหวินซานถอนหายใจ เฮือกใหญ่ ใช้ชายเสื้อเช็ดหน้าแบบลวกๆ แล้วเดินเข้าครัวไปหาอะไรกิน!

บนเตามีตะกร้าใส่หมั่นโถวข้าวโพดสองลูก และบนโต๊ะกินข้าวก็มีผักดองเหลืออยู่อีกครึ่งจานเล็กๆ!

ในอ่างยังมีโจ๊กข้าวโพดเหลวๆ อยู่อีกครึ่งอ่าง!

นี่คืออาหารเช้าของวันนี้: ดีต่อสุขภาพ สารอาหารครบถ้วน และเป็นเมนูไดเอทที่สมบูรณ์แบบสุดๆ!

จบบท