บทที่ 32: ปฐพีนี้มีผู้ใดคู่ควรกับอาภรณ์สีคราม?

บทที่ 32: ปฐพีนี้มีผู้ใดคู่ควรกับอาภรณ์สีคราม?

"การประลองคู่ต่อไป"

"ลู่เสวี่ยฉีแห่งยอดเขาไผ่เล็ก ปะทะ ฟางเฉาแห่งยอดเขามังกรทะยาน!"

ทันทีที่ผู้อาวุโสจากยอดเขาธงสวรรค์ประกาศรายชื่อคู่ประลองบนเวที

วินาทีต่อมา เสียงเซ็งแซ่ก็ดังกระหึ่มไปทั่วลานประลอง

"ศิษย์พี่หญิงลู่ลงสนามแล้ว!"

"ในที่สุดก็ถึงคิวศิษย์พี่หญิงลู่เสียที!"

เหล่าศิษย์จากทั้งเจ็ดสายสังกัดต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องกึกก้อง

ลู่เสวี่ยฉีนั้นเป็นคนดังระดับแนวหน้าของนิกายชิงหยุนอยู่แล้ว…ความนิยมของนางนั้นสูงลิบลิ่ว

และยิ่งหลังจากที่ภาพนิมิตบนฟ้าได้เปิดเผยเรื่องราวของนาง ชื่อเสียงของนางก็ยิ่งขจรขจายไปทั่วทวีปเสินโจว

"ฉีเอ๋อร์"

บนแท่นประธาน ซูเยว่หันไปมองศิษย์สาวผู้เย็นชาข้างกาย นางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

"ไปเถอะ"

"เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"

ลู่เสวี่ยฉียอบกายคารวะเล็กน้อย

จากนั้น นางค่อยๆเดินลงจากแท่นสูงด้วยท่วงท่าสง่างาม

ในขณะเดียวกัน ดวงตาคู่สวยที่แฝงความเย็นชาก็กวาดมองไปทั่วฝูงชน เพื่อค้นหาบุคคลที่นางคะนึงหาอยู่ตลอดเวลา

"เอ๊ะ?!"

ลู่เสวี่ยฉีชะงักไปเล็กน้อย

นางมองเห็น...เย่ฉางเฟิงกำลังหยอกล้อเล่นหัวอยู่กับเถียนหลิงเอ๋อร์ แถมฝ่ายชายยังยื่นมือทั้งสองข้างไปบีบแก้มฝ่ายหญิงอย่างเอ็นดูอีกด้วย

เห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนั้น

ความรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดก็แล่นพล่านขึ้นมาในใจของลู่เสวี่ยฉี

ไม่สบอารมณ์เลยแฮะ (●´৺`●)

แม้นางจะรู้ดีว่าเย่ฉางเฟิงมองเถียนหลิงเอ๋อร์เป็นเพียงน้องสาว แต่...กลัวก็แต่ว่าเถียนหลิงเอ๋อร์จะไม่ได้มองเย่ฉางเฟิงเป็นแค่ศิษย์น้องธรรมดานี่สิ

ลู่เสวี่ยฉีเม้มปากแน่น

ด้วยนิสัยที่เย็นชาและเก็บความรู้สึก ต่อให้เผชิญสถานการณ์เช่นนี้ นางก็ไม่มีทางที่จะระบายความอัดอั้นในใจออกมา...

ทำได้เพียงเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจไว้เงียบๆคนเดียว

หญิงสาวผู้เย็นชาดึงสายตากลับมา

นางกระชับดาบเทพเทียนหยาในมือ มุ่งหน้าไปยังเวทีประลองที่อยู่ไม่ไกล

ในยามนี้ รอบเวทีประลองเนืองแน่นไปด้วยศิษย์จากเจ็ดสายสังกัดจนแทบไม่มีที่ยืน

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย

สุดท้ายจึงเลือกที่จะใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ…ร่างของนางกลายเป็นเงาสีขาว พลิ้วไหวลอยละลิ่วข้ามฝูงชนลงสู่กลางเวทีประลองอย่างงดงาม

เห็นภาพนั้น เหล่าศิษย์โดยรอบต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความชื่นชม

….

บนเวที

ศิษย์ชายจากยอดเขามังกรทะยานในชุดสีครามเดินก้าวออกมา เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น แล้วกล่าวว่า

"ข้าฟางเฉาจากยอดเขามังกรทะยาน ขอคารวะศิษย์น้องลู่!"

"นับเป็นวาสนาสามชาติภพจริงๆที่ได้มีโอกาสประลองฝีมือกับศิษย์น้อง..."

สิ้นคำพูด เหล่าศิษย์ด้านล่างเวทีต่างพากันโห่ด้วยความหมั่นไส้

แกเป็นใครวะ?

วาสนาสามชาติภพงั้นรึ? ถุย!

ท่ามกลางฝูงชน

เจิงซูซูมองฟางเฉา ชายร่างใหญ่หนวดเคราเฟิ้มในชุดสีครามแล้วรู้สึกระคายเคืองนัยน์ตาอย่างบอกไม่ถูก จึงอดตะโกนออกไปไม่ได้ว่า

"เฮ้ย!"

"ตกลงจะสู้ไหม?"

"ถ้าไม่สู้ก็ไสหัวลงมาซะ!"

ในปัจจุบัน ศิษย์ส่วนใหญ่ของนิกายชิงหยุนต่างนิยมสวมชุดสีครามกันถ้วนหน้า แต่มิใช่ทุกคนที่ใส่แล้วจะดูดี

อย่างเช่นเช่นฟางเฉา ชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนผู้นี้...

การสวมชุดสีครามช่างดูขัดหูขัดตา ราวกับกอริลล่าใส่ชุดบัณฑิต

ช่างทำร้ายสายตาเสียจริง

...

บนเวทีประลอง

ใบหน้าของลู่เสวี่ยฉีเย็นชาลงอีกหลายส่วน

นางจ้องมองฟางเฉาด้วยสายตาไร้อารมณ์ ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ

ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชุดสีครามที่อีกฝ่ายสวมใส่ ความรังเกียจก็ผุดขึ้นในใจทันที...

อาภรณ์สีคราม?

อย่างเจ้าน่ะหรือจะคู่ควร!

ฟางเฉาไม่ทันสังเกตเห็นแววรังเกียจในดวงตาของลู่เสวี่ยฉี และไม่ได้สนใจเสียงด่าทอจากรอบข้าง

ในสายตาของเขา...คนพวกนี้ก็แค่อิจฉาริษยาเท่านั้น!

"ศิษย์น้องลู่"

"ระวังตัวด้วยล่ะ"

ฟางเฉาเรียกดาบวิเศษสีขาวนวลออกมา

เขาเอ่ยเตือนลู่เสวี่ยฉีด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะห่วงใยบุปผางาม

แต่...หารู้ไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ยิ่งทำให้ลู่เสวี่ยฉีรู้สึกรังเกียจมากขึ้นไปอีก

ทำไมนะหรือ?

เพราะลู่เสวี่ยฉีเป็นคนหยิ่งทระนงและไม่ยอมใคร!

การมาเสแสร้งบอกให้ระวังตัว ก็เท่ากับดูถูกฝีมือของนางไม่ใช่หรือ!

นางยอมให้คู่ต่อสู้ทุ่มสุดตัวใส่ตั้งแต่แรกเสียยังดีกว่า!

อย่างน้อยนางก็จะมองว่าอีกฝ่ายให้เกียรติในฝีมือ

….

ฟุ่บ!

ฟางเฉาตวัดดาบด้วยท่วงท่าที่คิดว่าสง่างาม

จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ลู่เสวี่ยฉีด้วยมาดจอมยุทธ์เจ้าสำราญ

ท่าทางเช่นนี้ ในสายตาคนอื่นช่างดูเหมือนตัวตลกสิ้นดี

ณ เวลานี้ ใบหน้าของลู่เสวี่ยฉีฉายแววอำมหิต

นางมองดูฟางเฉาพุ่งเข้ามาอย่างสงบนิ่ง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว เพียงแค่กระชับดาบในมือให้แน่นขึ้น...

ชิ้ง!

พริบตาเดียว ดาบสวรรค์ก็ออกจากฝัก

แสงดาบสีฟ้าครามพุ่งทะยานเสียดฟ้า

ในชั่วพริบตารัศมีดาบอันเจิดจ้าปกคลุมทั่วทั้งเวทีประลอง ปราณดาบมหาศาลกดดันจนเหล่าศิษย์รอบข้างต้องถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับรีบหลับตาลงเพราะไม่อาจทนมองประกายแสงอันร้อนแรงของอาวุธเทพได้

เคร้งงงง!!!!

ทุกคนได้ยินเพียงเสียงดาบปะทะกันใสกังวาน

วินาทีต่อมา แสงดาบบนเวทีจางหายไป

ทุกคนรีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงฟางเฉาที่เคยทำท่าทางสง่างาม บัดนี้นอนกองอยู่กับพื้นราวกับสุนัขจนตรอก ดาบวิเศษสีขาวในมือหักสะบั้นเป็นเสี่ยงๆ

….

ซู้ดดด——

ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนสูดปากด้วยความตกตะลึง

"เจ้า..."

ฟางเฉาเงยหน้าขึ้นมองลู่เสวี่ยฉีอย่างยากลำบาก

เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะลงมือหนักหน่วงรุนแรงถึงเพียงนี้

ในยามนี้ ลู่เสวี่ยฉีจ้องมองฟางเฉาด้วยความเย็นชา

สายตาของนางกวาดมองร่างของฟางเฉาแวบหนึ่ง แฝงไว้ด้วยความดูแคลนอย่างปิดไม่มิด

ราวกับจะบอกว่า—

อาภรณ์สีคราม...อย่างเจ้าก็คู่ควรสวมใส่ด้วยหรือ?

พรวด!

ดูเหมือนฟางเฉาจะอ่านสายตานั้นออก เขาถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต แล้วสลบเหมือดไปทันที

ลู่เสวี่ยฉีหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้ความรู้สึก

ทว่า...ในจังหวะนั้นเอง ฝีเท้าของนางชะงักลงเล็กน้อย

ท่ามกลางฝูงชนนอกเวทีประลอง เด็กหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆมาสักพักแล้ว

สายตาของทั้งสองสบประสานกัน

ดวงตาที่แสนจะเจ้าชู้และเปี่ยมรักของเย่ฉางเฟิงจ้องมองมาโดยไม่ปิดบัง

เห็นเช่นนั้น หัวใจดวงน้อยของลู่เสวี่ยฉีก็เต้นระรัว

นางเหมือนกวางน้อยที่ตื่นตระหนก รีบละสายตากลับมา แล้วแสร้งทำเป็นเดินลงจากเวทีด้วยท่าทีเย็นชา ทว่าในใจนั้นเขินอายจนแทบระเบิด

…..

ในขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสจากยอดเขาธงสวรรค์บนเวทีก็เพิ่งได้สติ

เขาประกาศผลการประลองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ลู่เสวี่ยฉีแห่งยอดเขาไผ่เล็ก——ชนะ!"

...

ปัง!

บนแท่นประธาน ชางซงตบที่วางแขนเก้าอี้ด้วยความโกรธ

เขามองดูฟางเฉาที่นอนหมดสภาพอยู่บนเวที แล้วหันไปต่อว่าซูเยว่ด้วยความโมโห

"ศิษย์น้องซูเยว่ ศิษย์ของเจ้าลงมือหนักเกินไปหรือเปล่า?"

"อาศัยว่ามีอาวุธเทพอยู่ในมือ…ถึงกับทำลายสมบัติของผู้อื่นจนเสียหายยับเยิน!"

ได้ยินเช่นนั้น ซูเยว่กลับตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ

"ศิษย์พี่ชางซงกล่าวเช่นนี้ไม่ถูก อาวุธเทพย่อมแข็งแกร่ง แต่ระดับพลังของฉีเอ๋อร์ก็ไม่ใช่น้อยๆ”

“มิเช่นนั้น…เหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อเดือนก่อน นางคงไม่มีชีวิตรอดมาได้”

คืนแห่งการลอบสังหารนั้น

แม้ลู่เสวี่ยฉีจะได้รับการช่วยเหลือจาก 'เขา' ผู้นั้น

แต่ถ้านางไม่มีฝีมือพอที่จะยื้อเวลาไว้ ก็คงทนรอความช่วยเหลือไม่ไหว...

เมื่อได้ยินนี้ มุมปากของชางซงเต้าเหรินพลันกระตุกยิกๆ

…..

"เอาล่ะๆพอได้แล้ว"

เจ้านิกายเต้าเสวียนโบกมือห้ามทัพด้วยความอ่อนใจ

สถานะของลู่เสวี่ยฉีในตอนนี้ไม่ธรรมดา

นางเป็นทั้งว่าที่ภรรยาเจ้านิกายในอนาคต และเป็นเสาหลักของฝ่ายธรรมะ เพราะระดับพลังขอบเขตไท่ชิงขั้นสูงสุดของนางถูกภาพนิมิตเปิดเผยออกมาแล้ว...

ศิษย์ระดับนี้ ย่อมต้องทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน

ใครจะกล้าดุด่าว่ากล่าวได้ลงคอ

"ฮึ!"

ชางซงเต้าเหรินแค่นเสียงอย่างขัดใจ

ซูเยว่คร้านจะสนใจเขา นางเองก็ยังไม่ได้คิดบัญชีกับตาแก่นี่เลยด้วยซ้ำ...

"เฮ้อ"

เจ้านิกายเต้าเสวียนถอนหายใจอย่างปลงๆ

เขากวาดตามองศิษย์น้องทั้งหลายรอบกาย ดูเหมือนจนใจ แต่แววตากลับลึกล้ำยากหยั่งถึง

.…….