บทที่ 25: มหันตภัยแห่งดินแดนเสินโจว! เทพเจ้าแห่งเหล่าอสูร!

บทที่ 25: มหันตภัยแห่งดินแดนเสินโจว! เทพเจ้าแห่งเหล่าอสูร!

ณ ลานกว้างนอกตำหนักหยูชิง

เหล่าศิษย์นิกายชิงหยุนต่างกำลังจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างออกรส

พวกเขาต่างกระซิบกระซาบพูดคุยกันถึงประเด็นที่ว่า...แท้จริงแล้ว 'เจ้านิกายชิงหยุน' กับจินผิงเอ๋อร์มีความสัมพันธ์แบบใดกันแน่?

"หรือว่า...จะเป็นความสัมพันธ์แบบคู่บำเพ็ญเหมือนกับศิษย์พี่หญิงลู่?"

"เฮือก!"

"ศิษย์พี่หญิงลู่ก็ยังอยู่ตรงนี้นะ…อย่าพูดจาเหลวไหลไปหน่อยเลย"

เหล่าศิษย์จากเจ็ดยอดเขาต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ขณะเดียวกันก็แอบเหลือบมองไปยังลู่เสวี่ยฉีที่อยู่ไม่ไกลอย่างระมัดระวัง และพลันพบว่าสีหน้าของนางดูเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นภาพนั้น ทุกคนก็รีบหุบปากฉับในทันที

เหล่าเจ้ายอดเขาทั้งเจ็ดยอดเขาสบตากัน แน่นอนว่าเรื่องราวระหว่างเด็กรุ่นหลังเช่นนี้ พวกเขาคงเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยไม่ได้

อีกอย่าง...พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า 'เจ้านิกายชิงหยุน' ที่ว่านั้นเป็นใครกันแน่

ในขณะนี้…ลู่เสวี่ยฉีกำลังยืนอยู่ข้างกายสุ่ยเยว่

บนใบหน้าของนางประดับด้วยความเย็นชาราวน้ำค้างแข็ง ดวงตาอันเย็นชาคู่หนึ่งเหลือบมองไปรอบๆ

ดูเผินๆเหมือนกำลังกวาดสายตามองทุกคน แต่ในความเป็นจริงแล้ว นางตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ถลึงตาใส่เย่ฉางเฟิงโดยเฉพาะ

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาดุๆของแม่นางฉี…เย่ฉางเฟิงก็ทำหน้าไร้เดียงสาอย่างที่สุด

"เจ้าเลวนั่น!"

พลันมีเสียงเรียกของเถียนหลิงเอ๋อร์ดังก้องขึ้นข้างหู

ปรากฏร่างของเด็กสาวในอาภรณ์สีแดงกำลังทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ นางเท้าสะเอว พลางกล่าวอย่างฉุนเฉียว

"มีศิษย์พี่หญิงลู่แล้วยังไม่พอใจอีก ยังจะไปยุ่งเกี่ยวกับจินผิงเอ๋อร์อะไรนั่นอีก!"

"เจ้าคนหลายใจ!"

"ต่อให้ข้าจะต้องอยู่คนเดียวไปจนแก่เฒ่า!"

"ต่อให้จะต้องอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต…ก็ไม่มีทางที่จะไปอยู่กับคนหลายใจแบบนี้เด็ดขาด..."

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของเย่ฉางเฟิงก็พลันกระตุกเล็กน้อย

"แค่กๆ" เขาไออกมาเบาๆก่อนจะกล่าวว่า: "ศิษย์พี่หญิงกล่าวได้ถูกต้องแล้ว"

"หลิงเอ๋อร์" ซูหรูหันกลับไปถลึงตาใส่เถียนหลิงเอ๋อร์

"อย่าพูดจาไร้สาระ!"

….

ที่อยู่ไม่ไกลออกไป ลู่เสวี่ยฉีละสายตากลับมา

มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับคิดในใจ

"จะไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับเย่ฉางเฟิงไปตลอดชีวิตงั้นรึ?

"ศิษย์น้องหลิงเอ๋อร์...ข้าจำคำพูดนี้ไว้แล้วนะ"

"หวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญาด้วยล่ะ"

….

ในขณะนั้น

เหล่าเจ้ายอดเขาทั้งเจ็ดยอดเขาต่างขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจ้ายอดเขาเฉาหยาง-ซางเจิ้งเหลียง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า:

"ศิษย์พี่เจ้านิกาย ถึงแม้ว่า 'จินผิงเอ๋อร์' ผู้นี้จะมาจากพรรคมาร แต่จากข้อมูลที่เปิดเผยบนม่านฟ้าแล้ว ในอนาคตนางก็นับเป็นเสาหลักคนหนึ่งของฝ่ายธรรมะพวกเราได้ และในตอนนี้ที่ม่านฟ้าได้เปิดโปงเรื่องของนางออกมา..."

"ข้าเกรงว่าฝ่ายอธรรมคงจะไม่ยอมปล่อยนางไว้แน่"

สิ้นคำพูดนั้น เหล่าเจ้ายอดเขาคนอื่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วย

ไม่ว่าจินผิงเอ๋อร์จะมีที่มาอย่างไรมาก่อน? แต่อย่างไรเสียในอนาคตนางก็ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของฝ่ายธรรมะ และยังได้สร้างคุณูปการไว้อย่างมากมาย จุดนี้ไม่อาจมองข้ามไปได้...

เพราะอย่างไร ม่านฟ้าก็ได้เปิดเผยออกมาแล้วว่า

นิกายเสวียนชาที่จินผิงเอ๋อร์ก่อตั้งขึ้น ในอนาคตได้เข้าร่วมในสงครามทำลายล้างนิกายโถงอายุวัฒนะและนิกายหมื่นพิษ…นับว่าเป็นการอุทิศตนเพื่อความสงบสุขของใต้หล้าอย่างใหญ่หลวง

บุคคลเช่นนี้ พวกเขาย่อมต้องถือว่าเป็นพวกพ้องเดียวกัน จะนิ่งดูดายปล่อยให้นางถูกพวกมารฝ่ายอธรรมเล่นงานไม่ได้

เจ้านิกายเต้าเสวียนพยักหน้าเล็กน้อย…แต่ทว่าการจะให้ความช่วยเหลือจินผิงเอ๋อร์นั้นกลับเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากลำบาก เพราะพวกเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้นางอยู่ที่ใด?

รู้เพียงแค่ว่านางเป็นศิษย์ของนิกายเหอฮวน...

"เรื่องนี้…พวกเราค่อยหารือกันภายหลังเถิด"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าเจ้ายอดเขาคนอื่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วย

ครืน!

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง…บทวิจารณ์บนม่านฟ้าก็พลันสลายหายไป จากนั้น ภาพที่เคยหยุดนิ่งก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ในภาพนั้น ปรากฏร่างของหญิงสาวผู้เย็นชาในอาภรณ์สีขาวราวหิมะกำลังถลึงตาใส่ 'เขา' อย่างไม่สบอารมณ์

จากเดิมที่นางดูราวกับเทพธิดาผู้ไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องทางโลก บัดนี้กลับดูเหมือนจะมีความรู้สึกเล็กๆเกิดขึ้นมาแล้ว

"ท่านพี่ช่างเป็นห่วงน้องหญิงผิงเอ๋อร์เสียจริงนะ" น้ำเสียงของหญิงสาวผู้เย็นชาแฝงไปด้วยความหึงหวงเล็กน้อย

"แค่กๆ"

เงาร่างในอาภรณ์สีครามไออกมาเบาๆ…เขาหัวเราะพลางปลอบโยนว่า

"ก็เพราะเจ้าเป็นพี่สาวนี่นา ก็ต้องคอยดูแลน้องสาวบ้างสิ"

"เชอะ"

หญิงสาวผู้เย็นชาแค่นเสียงเบาๆ

บทสนทนาเช่นนี้ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าสายตาของชาวโลก…ในวินาทีนั้น พวกเขาต่างเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านิกายชิงหยุนกับจินผิงเอ๋อร์อย่างถ่องแท้

ให้ตายสิ…คาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นอย่างที่พวกเขาคิดไว้จริงๆ?

เจ้านิกายชิงหยุนช่างมีวาสนานัก!

"เจ้าคนหลายใจ!"

"เจ้าคนชั่ว!"

เถียนหลิงเอ๋อร์ช่วยลู่เสวี่ยฉีต่อว่าอย่างฉุนเฉียว

เหล่าศิษย์จากยอดเขาไผ่น้อยที่อยู่รายล้อมก็รู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้างเช่นกัน พวกนางต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นการตำหนิเจ้านิกายชิงหยุนบนม่านฟ้า เรียกเขาว่า 'เจ้าคนหลายใจ' ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเย่ฉางเฟิงเองก็ชักจะทนไม่ไหว...

เดี๋ยวก่อนนะ…พวกนางกำลังด่าเย่ฉางเฟิงในอนาคตต่างหาก มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่ฉางเฟิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาอีกครั้ง

เเต่ในขณะเดียวกัน ในใจของลู่เสวี่ยฉีกลับรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

ตอนแรกนึกว่าสามีในอนาคตของตนจะเป็นผู้นำฝ่ายธรรมะผู้สง่างามไร้ที่ติ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าตอนนี้มีน้องสาวโผล่มาอีกคนเนี่ยนะ!?

"ฉีเอ๋อร์" สุ่ยเยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

เมื่อนางได้เห็นภาพนี้ ในใจก็รู้สึกไม่ดีเช่นกัน เพราะนางเกลียดคนหลายใจประเภทนี้เป็นพิเศษ...

แต่ทว่า เจ้าก็ไม่อาจมองข้ามความสง่างามของ 'เขา' ไปได้

"ท่านอาจารย์" ลู่เสวี่ยฉีเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

นางเหลือบมองไปยังเย่ฉางเฟิงที่อยู่ไม่ไกลอย่างแนบเนียน พลันในใจก็เกิดคำถามหนึ่งขึ้นมา...

ในตอนนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเย่ฉางเฟิงคือเจ้านิกายชิงหยุนในอนาคต ถ้าหากว่านางแอบครอบครองเขาไว้แต่เพียงผู้เดียวล่ะ?!

หัวใจของเด็กสาวผู้เย็นชาเต้นระรัว…นางพลันรู้สึกว่าความคิดนี้ของตนดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้อยู่เหมือนกันแฮะ

….

ในตอนนี้ เย่ฉางเฟิงยังไม่รู้ถึงความคิดอันเห็นแก่ตัวของแม่นางฉี

เขากำลังจ้องมองภาพบนม่านฟ้าอย่างไม่วางตา โดยอยากจะดูว่าในภาพนั้นจะยังมีการเปิดเผยข้อมูลอื่นๆออกมาอีกหรือไม่

ภายในภาพนั้น…หญิงสาวผู้เย็นชาในอาภรณ์ขาวราวหิมะกำลังโอบกอดอยู่กับชายหนุ่มในอาภรณ์สีคราม ทั้งสองยืนเคียงคู่กันอยู่นอกตำหนักหยูชิง ทอดสายตามองลงไปยังโลกมนุษย์ ราวกับเป็นคู่รักเซียนที่แท้จริง

"ท่านพี่"

และในตอนนั้นเอง หญิงสาวผู้เย็นชาค่อยๆเงยหน้าขึ้น…บนใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของนางปรากฏแววครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า

"ที่ท่านเคยบอกว่าดินแดนเสินโจวจะต้องเผชิญกับมหันตภัยคราหนึ่งนั้น แท้จริงแล้วหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ..."

สิ้นคำพูดนั้น ผู้คนในนิกายชิงหยุนต่างตกใจ

ดินแดนเสินโจวจะต้องเผชิญกับมหันตภัย…นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

ในชั่วพริบตา เหล่าศิษย์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"เงียบ!" ชางซงเต้าเหรินตวาดขึ้นเป็นคนแรก

เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่ในใจพลันเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาแวบหนึ่ง พร้อมกับคิดว่าม่านฟ้านี้คงจะไม่เปิดโปงเรื่องของเขาด้วยหรอกนะ...

ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง

ภายในภาพนั้น…เงาร่างในอาภรณ์สีครามถอนหายใจออกมาเบาๆ

เขาทอดสายตามองไปยังทิศแดนใต้ ในแววตาแฝงไปด้วยความจนใจ พลางกล่าวว่า

"มหันตภัยครานี้มีต้นกำเนิดมาจากแดนใต้ ในอนาคตจะแผ่ขยายไปทั่วทั้งดินแดนเสินโจว ถึงตอนนี้แล้วคงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้..."

"มหันตภัยอะไรหรือเจ้าคะ?" หญิงสาวผู้เย็นชาเอ่ยถาม

เงาร่างในอาภรณ์สีครามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า

"มันคือตัวตนที่เป็นอมตะ ไม่มีวันตาย…สามารถบัญชาสัตว์อสูรทั่วทั้งใต้หล้าได้ เป็นดั่งเทพเจ้าแห่งเหล่าอสูร...มีพลังที่ลึกล้ำสุดจะหยั่งถึง"

"เทพเจ้าอสูร?"

"แม้แต่ท่านพี่ก็ไม่สามารถรับมือกับมันได้หรือเจ้าคะ?"

"หึ—"

"ข้าพอจะรับมือกับมันได้อยู่ แต่การปรากฏตัวของมันนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว….และทันทีที่มันปรากฏตัวขึ้นมาสำเร็จ ไม่ว่าข้าจะสามารถรับมือกับมันได้หรือไม่"

"สำหรับดินแดนเสินโจวแล้ว ก็นับเป็นมหันตภัยครั้งใหญ่หลวงอยู่ดี!"

……..