บทที่ 36 เส้นสายกว้างขวาง เส้นทางสายโจรก็เช่นกัน!
บทที่ 36 เส้นสายกว้างขวาง เส้นทางสายโจรก็เช่นกัน!
ผู้อำนวยการจ้าวสบถด่าอย่างหัวเสีย
ไม่ใช่แค่เพราะหลิวฉางหยวนมาตามจิกถามความคืบหน้าทุกวัน
แต่ตัวเขาเองก็ชื่นชมในตัวเย่ฉางอันจากใจจริง
เขาไม่อยากเห็นเย่ฉางอันพลาดโอกาสบรรจุเป็นข้าราชการในปีนี้ เพียงเพราะสถานะตำรวจช่วยงาน
เสียโอกาสในการประเมินผลงานประจำปีไปเปล่าๆ
"ผอ. จ้าวครับ"
"ขืนปล่อยให้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้"
"เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะครับ"
สีหน้าของหลิวฉางหยวนเต็มไปด้วยความร้อนรน ราศีดิ่งลงเหว
เห็นดังนั้น ผู้อำนวยการจ้าวก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
"เรื่องพวกนี้ คนตัวเล็กๆ อย่างเราตัดสินใจเองไม่ได้หรอกครับ"
"ได้ยินท่านอธิบดีบอกว่า ช่วงนี้นายอำเภอให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก"
"แต่สุดท้ายก็โดนตีกลับมาให้แก้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ?"
ทันทีที่พูดจบ
มองเห็นสีหน้าไม่พอใจของหลิวฉางหยวน
ผู้อำนวยการจ้าวตกใจ รีบดึงหลิวฉางหยวนไปหลบมุม
"เหล่าหลิว"
"คุณอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ"
โดนผู้อำนวยการจ้าวเตือนสติ
หลิวฉางหยวนค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง
เขาดูแก่ลงไปหลายปีในพริบตา
"ผอ. จ้าว ไม่ต้องห่วงครับ"
"ผมรู้กฎระเบียบดี"
พูดจบ
หลิวฉางหยวนก็เดินคอตกออกจากห้องไป
ในเวลาเดียวกัน
เย่ฉางอันที่เข้ามายื่นเอกสาร บังเอิญเห็นเหตุการณ์พอดี
"อาจารย์ครับ"
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"
เห็นท่าทางอิดโรยของหลิวฉางหยวน เขารีบเข้าไปประคอง
"ไม่เป็นไรหรอก"
หลิวฉางหยวนส่ายหน้าเบาๆ
รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหี่ยวย่น
แต่เมื่อพินิจมองเย่ฉางอัน มองใบหน้าหนุ่มแน่นที่เปี่ยมด้วยพลัง
เขาก็ถอนหายใจ "อาจารย์แค่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับเธอก็เท่านั้น"
จังหวะนั้นเอง
ผู้อำนวยการจ้าวเดินออกมาจากห้องทำงาน
เห็นเย่ฉางอันก็เดินเข้ามารับเอกสาร แล้วสั่งว่า "พาอาจารย์เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ"
"ครับ" เย่ฉางอันมองสภาพอิดโรยของหลิวฉางหยวน แล้วลอบกัดฟันกรอด
เดิมทีความอยากได้รางวัลดีเด่นประจำปีของเขาก็ไม่ได้แรงกล้าขนาดนั้น
แต่ตอนนี้ พอเห็นอาจารย์ เห็นเพื่อนร่วมงานในสถานี
เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเขาขนาดนี้
เขาก็จำต้องลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างแล้ว
แน่นอน
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ
จะทุ่มหมดหน้าตักไปกับแอปฯ รัฐบาลทางเดียวไม่ได้
ขนาดนายอำเภอยังจนปัญญา แล้วเขาจะไปทำอะไรได้?
แต่โชคดี
ที่แม้เขาจะมีเส้นสายกว้างขวาง...
แต่เส้นทางสายโจรเขาก็มีเหมือนกัน!
กั๊กผลงานแอปฯ รัฐบาลนักใช่ไหม?
เย่ฉางอันกลัวที่ไหน
ในฟอรัมอาชญากรรมของเขา ยังมีความดีความชอบกองโต รอให้เขาไปกอบโกยได้ทุกเมื่อ
...
กลับถึงห้องเช่า
เย่ฉางอันเปิดหน้าระบบขึ้นมา
และก็เป็นไปตามคาด มีจุดสีแดงแจ้งเตือน
เป็นข้อความจาก "ฉลามดำ" อีกแล้ว
แถมคราวนี้ส่งมาทีเดียวหลายข้อความรวด
—สามวันที่แล้ว—
ฉลามดำ: (ฉันลองใช้ตัวทดลองของนายแล้ว ได้ผลดีมาก)
(เสนอราคามาเลย)
(ฉันอยากซื้อตัวเต็ม)
—เมื่อวานซืน—
(นายอยู่ไหน?)
—เมื่อวาน—
(สหาย อยู่ไหม?)
ดูจากท่าทางร้อนรนของ "ฉลามดำ"
เย่ฉางอันก็รู้ทันทีว่าเจ้านี่ติดใจตัวทดลองที่เขาพัฒนาขึ้นเข้าอย่างจัง
แต่ถึงแม้เย่ฉางอันจะไม่ได้กะจะรวยจากเจ้านี่จริงๆ
แต่ขั้นตอนที่ควรทำก็ต้องทำ
เขาเรียบเรียงข้อความแล้วกดส่งไปทันที
จากนั้น
ก็เป็นการต่อรองราคากันไปมาหยั่งเชิงกัน
เย่ฉางอันรู้ดีว่า ต้องแสดงจุดยืนเรื่องราคาให้แข็งกร้าวเข้าไว้
อีกฝ่ายถึงจะวางใจยอมซื้อขายด้วย
และก็เป็นไปตามคาด
คุยกันไม่กี่ประโยค
"ฉลามดำ" ก็ตกลงยอมรับราคาที่เย่ฉางอันเสนอ
ห้าล้านหยวน
เงินสด!
อารยธรรม: (ฉันมีเงื่อนไขอีกข้อ นายต้องมารับของด้วยตัวเอง)
ฉลามดำ: (สหาย วงการเราไม่มีกฎแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?)
(ซื้อขายตัวต่อตัวฉันพอเข้าใจ)
(แต่ข้อเรียกร้องนี้มันออกจะเกินไปหน่อยนะ)
"ฉลามดำ" ปฏิเสธข้อเสนอของเย่ฉางอันอย่างอ้อมๆ
ขืนไปรับของเองแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา มีแต่เสียกับเสีย
เห็นปลาที่งับเบ็ดกำลังจะดิ้นหลุด
เย่ฉางอันไม่รีบร้อน ยังคงรักษาท่าทีแข็งกร้าว
อารยธรรม: (งั้นลาก่อน)
ส่งข้อความเสร็จ เขาก็ออฟไลน์หนีทันที
ไม่พูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว
...
ผ่านไปสามวันเต็ม
เย่ฉางอันกะเวลาว่าน่าจะสุกงอมแล้ว จึงเปิดหน้าระบบเข้าไปดูข้อความส่วนตัว
เป็นไปตามคาด
"ฉลามดำ" ผู้ใจร้อนส่งข้อความมารัวๆ
—เมื่อวานซืน—
ฉลามดำ: (สหาย อย่าเพิ่งใจร้อนสิ)
(ทุกอย่างคุยกันได้ ฉันเพิ่มให้อีกสองล้านเป็นไง?)
—เมื่อวาน—
ฉลามดำ: (เพิ่มให้อีกสามล้าน!)
(จริงใจพอหรือยัง?)
(ทำไมไม่ตอบล่ะ?)
—วันนี้—
ฉลามดำ: (เพิ่มให้อีกห้าล้าน!)
เห็นว่าเจ้านี่หลงเชื่อในเทคโนโลยีของเขาอย่างสนิทใจแล้ว
เย่ฉางอันก็ยิ่งมั่นใจ
เขาตอบกลับอย่างใจเย็น
อารยธรรม: (ต้นทุนพัฒนาซอฟต์แวร์ของฉันสูงมาก และมันเป็นแบบผูกติดเฉพาะบุคคล)
(ต้องสแกนใบหน้าและลายนิ้วมือของนายที่หน้างานเพื่อเปิดใช้งาน)
(ถ้าวันหน้าเจอว่าซอฟต์แวร์ถูกขายต่อราคาถูกหรือแจกจ่าย ก็จะตามหาต้นตอได้)
(อีกอย่าง นายก็รู้ว่าข้อมูลพวกเราเป็นความลับ ฉันไม่อยากให้ลูกน้องนายรู้รูปร่างหน้าตาของฉัน)
(คนรู้น้อยลงหนึ่งคน ความเสี่ยงก็ลดลงหนึ่งส่วน)
(ลองเก็บไปคิดดู)
ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป
"ฉลามดำ" ก็ตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น ราวกับสิงอยู่หน้าจอ
ฉลามดำ: (ตกลง!)
(ฉันยอมรับเงื่อนไขของนาย)
(แต่สถานที่นัดพบ ฉันเป็นคนเลือก)
อารยธรรม: (ลาก่อน)
ฉลามดำ: (นายเลือกเลย นายเลือกเลย)
อารยธรรม: (อืม)
ฉลามดำ: (̿▀̿ ̿Ĺ̯̿̿▀̿ ̿)̄
จากนั้น
เย่ฉางอันตกลงรายละเอียดการนัดพบกับอีกฝ่าย
สุดท้าย สถานที่นัดพบถูกกำหนดเป็นสุสานร้างชานเมืองอำเภอถังอู่ ในอีกสามวันข้างหน้า
หลังจากปิดหน้าระบบ
เย่ฉางอันอาบน้ำอุ่นให้สบายตัว แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง วางแผนการในหัว
...
สามวันต่อมา
สถานีตำรวจเขตเอ อำเภอถังอู่
"ได้ยินข่าวหรือยัง?"
"ซอฟต์แวร์ที่พี่เย่พัฒนา โดนตีกลับมาให้แก้อีกแล้ว"
"เฮ้อ ซวยชะมัด"
"อุตส่าห์ทำเสร็จทันก่อนสิ้นปีแท้ๆ ดันมาติดแหง็กอยู่ที่นี่"
"จ้องจับผิดกันชัดๆ จะทำอะไรได้?"
"น่าโมโหจริงๆ"
"ฉันไม่อยากเห็นเฉินอี้ได้ดีเด่นประจำปีเลยว่ะ"
"หมอนั่นไม่คู่ควรสักนิด"
"ช่วยไม่ได้ หมอนั่นมีเหรียญกล้าหาญชั้นสองนี่นา"
"นอกจากพี่เย่แล้ว พวกเราไม่มีใครสู้มันได้หรอก"
"แล้วพี่เย่ก็ดันเป็นแค่ตำรวจช่วยงานอีก"
เหล่าตำรวจจับกลุ่มกระซิบกระซาบ
หารู้ไม่ว่า
เฉินอี้นั่งอยู่ที่บันไดตรงมุมตึก
ได้ยินบทสนทนาของคนอื่น เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ
"ไม่อยากเห็นฉันได้ดีเด่นเหรอ? ฉันจะได้ให้ดู"
"อกแตกตายไปเลยพวกแก"
"พวกมดปลวกเอ๊ย"
เฉินอี้ขยี้ก้นบุหรี่ลงกับพื้น แล้วใช้เท้ากระทืบซ้ำแรงๆ หลายที
จากนั้น เขาก็เผยสีหน้าสะใจออกมา
เฉินอี้คิดตกแล้ว
ยังไงซะ หลังปีใหม่เขาก็จะย้ายกลับเข้าเมือง
เขาไม่สนหรอกว่าคนในสถานีจะมองเขาหรือนินทาเขายังไง
เพราะยังไงในอนาคต พวกเขาก็อยู่คนละระดับกันอยู่แล้ว
การมาลงพื้นที่ระดับรากหญ้า ก็แค่มาเก็บประสบการณ์
ไอ้เรื่องบุกน้ำลุยไฟ ตรากตรำลำบาก เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย
ไม่ใช่สิ่งที่คนมีชาติตระกูลอย่างเขาจำเป็นต้องทำ
"เก่งรอบด้านแล้วไง?"
"ไม่มีเส้นสาย ก็แค่คนกระจอก"
"แอปฯ รัฐบาลไม่ผ่านอนุมัติ คอยดูซิว่าแกจะได้บรรจุเป็นข้าราชการก่อนสิ้นปีได้ยังไง!"