บทที่ 29 ท่านรองประธานซึ้งน้ำใจ มอบรถให้ไปเลย!

น้ำเสียงของรองประธานเต็มไปด้วยความตกตะลึง

จากนั้น เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาก็พูดเสริมว่า "เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"ถ้าคุณกล้าหลอกผมล่ะก็"

"เตรียมตัวโดนไล่ออกได้เลย!"

ตู้ด~

ฟังเสียงวางสายไปแล้ว ผู้จัดการก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ

ถ้าเขาไม่ได้เจอมากับตัว ก็คงไม่เชื่อแม้แต่ครึ่งวินาที

อัจฉริยะรอบด้านขนาดนี้ ดันเป็นตำรวจช่วยงานเนี่ยนะ?!

...

ไม่นานนัก

ชายวัยกลางคนลงพุง ที่เอวห้อยพวงกุญแจพวงใหญ่ ก็เดินอาดๆ เข้ามา

"ท่านรองฯ"

เห็นดังนั้น ผู้จัดการรีบเข้าไปต้อนรับ

รองประธานพยักหน้ารับส่งๆ ในหัวคิดแต่เรื่องจะมาดูหน้าตำรวจช่วยงานสุดเทพคนนั้นให้เห็นกับตา

"ซี๊ด~"

"ตำรวจช่วยงานจริงๆ ด้วย?"

ฝีเท้าของรองประธานชะงักกึก เขาถึงกับสูดปากเมื่อเห็นเครื่องแบบตำรวจของเย่ฉางอัน

"เมื่อก่อนเขาบอกกันว่าหางานยาก ผมก็นึกว่าเพราะเด็กสมัยนี้มันไม่สู้งาน"

"ตอนนี้ดูท่าจะยากจริงแฮะ!"

รองประธานเกาหัวแกรกๆ งงเป็นไก่ตาแตก

เห็นเย่ฉางอันรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว

บรรทัดโค้ดวิ่งผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นสาย

นี่มันตำรวจช่วยงานที่ไหนกัน?

นี่มันผู้เชี่ยวชาญคอมพิวเตอร์ชัดๆ

ไม่นานนัก

เมื่อเย่ฉางอันกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย ระบบคอมพิวเตอร์ทั้งหมดก็กลับมาทำงานตามปกติ

"เรียบร้อยครับ" เขารีสตาร์ทคอมพิวเตอร์ แล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย

รองประธานรีบเข้าไปตรวจสอบ พอเห็นว่าระบบกลับมาเป็นปกติแล้วจริงๆ ใบหน้าเขาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

แต่เขาก็ยังไม่วางใจเสียทีเดียว

เขาโทรกลับไปเช็กกับสำนักงานใหญ่

หลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าระบบไม่มีปัญหาแล้วจริงๆ สายตาที่มองเย่ฉางอันก็เต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

"พ่อหนุ่มคนนี้..."

"มีเบื้องหลังยังไงกันแน่?"

วันนี้ตอนระบบมีปัญหา ฝ่ายเทคนิคความปลอดภัยของสำนักงานใหญ่ตั้งกี่คนต่อกี่คนยังจนปัญญา

แต่ตอนนี้กลับแก้ไขได้แล้ว

คนที่แก้ปัญหาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรือที่ปรึกษาความปลอดภัยที่ไหน

แต่เป็นแค่ตำรวจช่วยงานคนหนึ่ง?

"ผู้มีพระคุณ!"

"เชิญทางนี้ครับ"

รองประธานลดตัวลงอย่างนอบน้อม เชิญเย่ฉางอันเข้าไปในห้องทำงาน

เขารินน้ำชาบริการด้วยตัวเอง

นอกจากจะซาบซึ้งในน้ำใจของเย่ฉางอันแล้ว

เขายังต้องการดึงตัวคนเก่งมาร่วมงานด้วย!

ในยุคอินเทอร์เน็ตปัจจุบัน ความปลอดภัยของข้อมูลเป็นเรื่องสำคัญยิ่งชีพ

คนระดับเย่ฉางอัน ถ้าเชิญมาร่วมงานได้ ก็เหมือนเสือติดปีก

"ถ้าคุณยินดีมาร่วมงานกับเรา"

"ผมรับประกันเลยว่า"

"เงินเดือนเริ่มต้นปีละเจ็ดหลักแน่นอน"

"และเราจะเซ็นสัญญาจ้างงานคุณอย่างน้อยสิบปี"

"สวัสดิการอื่นๆ อย่างวันลาพักร้อน ประกันสังคม ทุกอย่างจัดให้แบบพรีเมียมที่สุด"

รองประธานพูดด้วยความจริงใจ

เขามั่นใจในข้อเสนอของตัวเองมาก

ยังไงซะ ผลตอบแทนระดับนี้ก็ดีกว่างานตำรวจช่วยงานเป็นพันเท่า

ต่อให้ได้บรรจุเป็นข้าราชการตำรวจ ก็ยังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

"ขอโทษด้วยครับ"

"คนเรามีอุดมการณ์ต่างกัน"

เย่ฉางอันวางถ้วยชาลง แล้วปฏิเสธอย่างสุภาพ

ถ้าเขาเห็นแก่เงินจริงๆ

แค่ทักษะอย่างใดอย่างหนึ่งที่ระบบมอบให้ ก็สามารถหาเงินให้เขาได้มหาศาลแล้ว

แต่วินาทีที่ตำรวจรุ่นพี่สละชีพเพื่อช่วยเขา

อุดมการณ์ของเขา เย่ฉางอัน

เงินทองไม่สามารถสั่นคลอนได้อีกต่อไป

"ทำไมไม่ลองพิจารณาดูอีกทีล่ะครับ?" รองประธานรีบยื่นนามบัตรให้ "เรื่องผลตอบแทนเรายังคุยกันได้ ด้วยฝีมือระดับคุณ ทุกอย่างต่อรองได้ครับ"

มองสายตาที่คาดหวังของรองประธาน เย่ฉางอันลุกขึ้นจัดเครื่องแบบให้เรียบร้อย

จากนั้น เขาก็ทำความเคารพรองประธาน แล้วเลื่อนนามบัตรคืนกลับไป

"ขอโทษครับ"

"ผมเป็นตำรวจครับ"

รองประธานมองหน้าด้วยความอึ้ง กำนามบัตรในมือแน่น ทำอะไรไม่ถูก

มองแผ่นหลังของเย่ฉางอันที่เดินจากไป ความเคารพเลื่อมใสก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

"คนคนนี้..."

"จิตใจต้องเข้มแข็งขนาดไหนกันนะ?"

ในฐานะรองประธานธนาคาร

เขาเห็นเรื่องทุจริตคอรัปชั่นมาจนชินชา

แต่เมื่อได้มาเจอเย่ฉางอัน เขากลับรู้สึกศรัทธา

"มีแต่คนแบบนี้แหละ ที่คู่ควรกับคำว่า 'ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์'"

ทันใดนั้น

เขาก็ลุกพรวดขึ้น ตะโกนเรียกออกไปข้างนอก "ผู้จัดการ ผู้จัดการ!"

"ท่านรองฯ มีอะไรให้รับใช้ครับ?"

"ตำรวจช่วยงานคนนั้นช่วยเราไว้เยอะขนาดนี้ เราต้องตอบแทนเขา!"

"งั้น... ส่งธงประกาศเกียรติคุณไปให้ดีไหมครับ?"

"ธงประกาศเกียรติคุณบ้านแกสิ! แกจะเอาไปคลุมโลงศพหรือไง!" รองประธานถลึงตาใส่ผู้จัดการ บ่นอุบอิบอย่างหัวเสีย

สิ่งที่เย่ฉางอันทำครั้งนี้ ช่วยให้ธนาคารรอดพ้นจากความเสียหายมหาศาล

"ไป"

"ไปโชว์รูมรถเดี๋ยวนี้"

รองประธานนึกอะไรขึ้นได้ รีบลุกเดินออกไปข้างนอก

"ท่านรองฯ ครับ"

"เขาเป็นตำรวจ เขาคงไม่กล้ารับของแพงขนาดนั้นหรอกมั้งครับ?"

"ไร้สาระ ฉันรู้น่า"

"ฉันไม่ได้บอกว่าจะให้เขาส่วนตัวซะหน่อย"

"บริจาคให้สถานีตำรวจที่เขาอยู่ ไม่ได้หรือไง?"

"รถสถานีตำรวจใช้งานทุกวัน โอ้โห สภาพรถพวกนั้นยังกะรถฝึกขับ เน่ากว่ารถโรงเรียนสอนขับรถอีก"

"พวกตำรวจคงบ่นกันมานานแล้ว"

"เขาทำความดี แล้วฉันก็บริจาครถให้สถานีเขา"

"แกคิดว่าความสัมพันธ์ของเขากับเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าจะดีขึ้นไหมล่ะ?"

"การตอบแทนบุญคุณน่ะ"

"มันต้องมีชั้นเชิง!"

...

ประเทศเพื่อนบ้าน

พื้นที่หนึ่งที่แก๊งอาชญากรชุกชุม

ภายในนิคมอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง

"ไม่ได้เรื่อง!"

"พวกแกมันไม่ได้เรื่องสักคน!"

ชายวัยกลางคนขว้างปาข้าวของด่ากราดด้วยความโมโห

ตรงหน้าเขามีชายหนุ่มผมยาวหลายคนนั่งเงียบกริบอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

"ไหนคุยนักคุยหนาว่าเป็นแฮ็กเกอร์อัจฉริยะ"

"แม่งเอ๊ย"

"ให้ไปเจาะระบบธนาคารระดับอำเภอ ขโมยข้อมูลลูกค้าแค่นี้ยังทำไม่ได้"

"ฉันให้ไปเจาะระบบธนาคารสวิสหรือสี่ธนาคารยักษ์ใหญ่ของจีนหรือไง?"

"หา?"

"ตอบมาสิวะ!"

ชายวัยกลางคนจ้องมองลูกน้องด้วยความเดือดดาล

"ลูกพี่ครับ"

"ตอนแรกทุกอย่างก็ราบรื่นดีครับ"

"จู่ๆ ฝั่งนั้นก็มีคนเก่งสวนกลับมา"

"น่าจะเป็นแฮ็กเกอร์หมวกแดงที่จ้างมาด้วยเงินหนาแน่ๆ ครับ"

หนึ่งในนั้นตอบเสียงอ่อย

พอมีคนเปิดประเด็น

อีกคนก็รีบเสริม "ใช่ครับ ฝีมือไอ้หมอนั่นเก่งเกินไป ต้องเป็นเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยระดับสูงที่ยืมตัวมาจากบริษัทใหญ่แน่ๆ ครับ"

ฟังคำแก้ตัวของลูกน้อง อารมณ์ของชายวัยกลางคนก็เย็นลงบ้าง

ยังไงซะ ปฏิบัติการที่ผ่านๆ มา ลูกน้องพวกนี้ก็ไม่เคยพลาด

เขาพอจะรู้ฝีมือพวกมันอยู่บ้าง

"บัดซบ"

"เดี๋ยวนี้ทำมาหากินลำบากชะมัด"

"เออๆ พวกแกทำงานต่อเถอะ"

ชายวัยกลางคนโบกมือไล่ แล้วเดินปั้นปึ่งกลับไป

พอถึงห้องทำงานตัวเอง เขาก็ปิดประตูล็อกแน่นหนา เปิดแล็ปท็อปสั่งทำพิเศษขึ้นมา

จากนั้น ล็อกอินเข้าสู่ฟอรัมแห่งหนึ่ง

ชื่อว่า — ฟอรัมอาชญากรรม

เลื่อนเมาส์ดูข้อมูลไปเรื่อยๆ

ไม่นานนัก

ดวงตาของเขาก็ลุกวาว ราวกับค้นพบสิ่งล้ำค่า

"รหัสลับ: อารยธรรม?"

"เจ้านี่ มันเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเมื่อไม่นานนี้ไม่ใช่เหรอ?"

"ทำไมอันดับพุ่งขึ้นมาติดท็อป 9000 เร็วขนาดนี้?"

ด้วยความประหลาดใจ เขารีบคลิกเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์

วินาทีถัดมา เขาถึงกับสูดหายใจลึก ดวงตาเป็นประกาย

ในหน้าโปรไฟล์ของรหัสลับ: อารยธรรม แท็กความสามารถคำว่า "แฮ็กเกอร์" ดึงดูดใจเขาอย่างจัง

"ดูท่า"

"ฉันจะหวังพึ่งแต่ไอ้พวกกะจอกนั่นตลอดไปไม่ได้แล้ว"

"ถึงเวลาต้องหาของจริงมาร่วมงานด้วยซะที"

คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

คลิกเปิดหน้าต่างข้อความส่วนตัวทันที

ฉลามดำ: สหาย สนใจมาร่วมงานกันไหม?