บทที่ 10 ยั่วยุตำรวจ? งานหินแล้วสิ (ฉบับเเก้ไขเเล้ว)

"ความสามารถในการระบุตัวผู้สมรู้ร่วมคิดเหรอ?"

"แต่ฉันเป็นตำรวจนะ?"

"เฮ้ย!"

"เดี๋ยวสิ นี่มันไม่ใช่เรื่องแย่นี่นา"

ดวงตาของเย่ฉางอันกลอกไปมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งความปิติยินดีอย่างบ้าคลั่ง

ระบุตัวผู้สมรู้ร่วมคิด?

ผู้สมรู้ร่วมคิดอะไรกัน!

นั่นมันผลงานความดีความชอบเดินได้ชัดๆ!

แถมยังมองเห็นค่าความสามารถของผู้สมรู้ร่วมคิดได้ด้วย?

ดี ดี ดีมาก

เท่ากับว่าตอนนี้ไม่เพียงแค่หาตัวอาชญากรเจอ แต่ยังรู้ด้วยว่าพวกมันก่อคดีมาโชกโชนแค่ไหนใช่ไหม?

นี่ไม่ใช่แค่การดูค่าความสามารถแล้ว

มันเหมือนกับการเช็กดูเหรียญกล้าหาญชั้นพิเศษ ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง ชั้นสาม... ชัดๆ

เยี่ยมไปเลย เมื่อกี้ยังหวังแค่ได้บรรจุเร็วๆ

แต่ตอนนี้?

ฉันอยากเข้ากระทรวง!

ถุย ฉันอยากก้าวหน้าต่างหาก

[ติ๊ง! ภารกิจใหม่มาแล้ว]

[การจะเป็นหัวหน้าแก๊งอาชญากรรมข้ามชาติ]

[ความกล้าหาญที่เหนือชั้นและความหยิ่งยโสที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจเป็นสิ่งขาดไม่ได้]

[โปรดกระทำการยั่วยุตำรวจโดยเร็วที่สุด]

[ขอบเขตของการกระทำต้องเกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่น้อยกว่าสิบนาย]

"เอ่อ..."

เมื่อฟังเสียงประกาศล่าสุดจากระบบ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ฉางอันก็ค่อยๆ เลือนหายไป

ถ้าระบบไม่กำหนดจำนวนคน เขาคงหาเพื่อนร่วมงานสักคนมาแกล้งแหย่เล่นขำๆ ได้

แต่ระบบดันกำหนดว่าต้องมีผู้เกี่ยวข้องไม่ต่ำกว่าสิบคน

ถึงเขาจะเป็นตำรวจ แต่จะไปล้อเล่นแบบนั้นไม่ได้นะ!

"จบเห่!"

"คราวนี้แถบความคืบหน้าค้างเติ่งของจริง"

เย่ฉางอันขบคิดจนหัวแทบแตกก็ยังคิดแผนที่เหมาะสมไม่ออก

สุดท้ายก็ได้แต่หวังว่าจะฟลุ๊คทำสำเร็จเหมือนที่ผ่านมา

ในขณะเดียวกัน

เพื่อนร่วมงานในห้องโถงสถานีต่างมองท่าทีเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเย่ฉางอัน แล้วสบตากันด้วยความงุนงง

"เสี่ยวอัน"

"นายไม่เป็นไรนะ?"

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งตบหลังเย่ฉางอันเบาๆ แล้วเอ่ยถาม

"หา?"

"ไม่เป็นไรครับ"

เย่ฉางอันได้สติกลับมาในที่สุด แล้วส่ายหน้าเบาๆ

ทว่า

ทันทีที่ตั้งสติได้ สีหน้าเขาก็แข็งค้างไปอีกรอบ

เพราะเขาสังเกตเห็นว่าบนหัวเพื่อนร่วมงานที่ล้อมวงอยู่

มีจุดสีขาวเล็กๆ ปรากฏขึ้นทุกคน

"สีขาว?"

เย่ฉางอันคิดในใจ พอจะเดาความหมายออก

สีขาวน่าจะหมายถึงบุคคลที่บริสุทธิ์ ไม่เคยทำผิดกฎหมายหรือก่ออาชญากรรมใดๆ

เรื่องนี้ทำให้เขาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่เพื่อนร่วมงานรอบตัวเขาต่างก็ "ขาวสะอาด" กันทั้งนั้น

จังหวะนั้นเอง

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึงที่ทำงานก็นั่งลงที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ใกล้ๆ

เขาสังเกตเห็นทุกคนมุงดูหน้าจอคอมพิวเตอร์กันอยู่ จึงเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้

"ดูอะไรกันอยู่เหรอ? คึกคักเชียว"

"เสี่ยวอันได้ลงเว็บไซต์ทางการของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะเทศบาลน่ะ"

"จริงเหรอ? ยินดีด้วยนะ ยินดีด้วย"

"แค่โชคดีน่ะครับ" เย่ฉางอันรีบตอบอย่างถ่อมตัวทันทีที่ได้ยิน

แต่ทว่า

เมื่อเขาเลื่อนสายตาไปมองเพื่อนร่วมงานคนนั้น รูม่านตาก็หดเกร็งเล็กน้อย

จุดบนหัวเพื่อนร่วมงานคนนี้... ดันเป็นสีน้ำเงิน!?

ไม่นานนัก เขาก็ปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

หลังจากพูดคุยตามมารยาทกับเพื่อนร่วมงานอีกสองสามประโยค เขาก็รีบปลีกตัวออกจากห้องโถง

"หรือว่า..."

"ตาฝาด?"

เย่ฉางอันคิดในใจ จากนั้นเขาจึงอาศัยจังหวะทำงานจิปาถะ เดินผ่านไปทางเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อีกหลายรอบ

แต่ไม่ว่าจะสังเกตสักกี่ครั้ง

จุดบนหัวเพื่อนร่วมงานคนนั้นก็ยังคงเป็นสีน้ำเงินไม่เปลี่ยนแปลง

"การตรวจสอบประวัติเดี๋ยวนี้เข้มงวดจะตาย คนที่เคยทำผิดกฎหมายไม่มีทางสอบเข้ามาได้หรอก"

"นั่นก็หมายความว่า..."

พริบตาเดียว

ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมองของเย่ฉางอัน

ใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบก่ออาชญากรรม!?

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็เหมือนบรรลุแจ้ง

ถ้าตำรวจคนไหนเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตน

สำหรับอาชญากรแล้ว ก็ถือว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่คุ้มค่าแก่การร่วมมือ

แม้จะพอเดาทางได้ แต่เย่ฉางอันก็ไม่บุ่มบ่าม

ทุกอย่างต้องว่ากันด้วยหลักฐาน

ยิ่งเป็นการร้องเรียนเจ้าหน้าที่ตำรวจว่ากระทำผิดกฎหมาย

ยิ่งต้องมีหลักฐานแน่นหนาและต้องระมัดระวังตัวอย่างที่สุด!

ดังนั้น เขาจึงไม่วู่วามลงมือ

ยังไงเขาก็เป็นตำรวจช่วยงานและประจำอยู่ที่สถานีอยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องเจอเบาะแสแน่

อีกอย่าง

หลิวฉางหยวนก็รับปากว่าจะให้เขาเข้าร่วมสืบคดีตั้งแต่วันพรุ่งนี้

บางที นั่นอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญก็ได้