ตอนที่ 29 รักกันปานพ่อลูก! เขาคือตัวร้ายตัวจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

ตอนที่ 29 รักกันปานพ่อลูก! เขาคือตัวร้ายตัวจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

สำหรับเรื่องพระเอก ฉู่เหอเชื่อในโลกความจริง แต่ไม่เชื่อในโลกจำลอง

เหยียนฮั่วฮั่วคือพระเอก แล้วฉู่เหอเป็นอะไร?

คนอื่นบอกว่าพระเอกฆ่าไม่ตาย แต่ฉู่เหอไม่เชื่อ เขาจะฆ่าพระเอกให้ดู

พูดให้เป็นนามธรรมหน่อย โลกจำลองที่ฉู่เหอหมายเลขสองดำรงอยู่ เกิดขึ้นได้เพราะฉู่เหอหมายเลขสอง

มันกำเนิดขึ้นได้เพียงเพราะร่างต้นภายนอกมีระบบจำลอง ถ้าไม่มีเขา โลกจำลองจอมปลอมนี้ก็จะหายไปทันที

คราวนี้ ลองคิดในมุมมองที่แปลกใหม่

นี่ไม่เท่ากับว่าฉู่เหอเป็นคนสร้างโลกทั้งใบหรอกหรือ?

โลกดำรงอยู่เพราะ "เขา"

ในโลกที่เขาสร้างขึ้น เขาคือพระเจ้าของโลก เขาไม่เชื่อหรอกว่าพระเอกที่ถูกเลือกจากโลกที่เขาสร้างขึ้น จะสามารถฝืนลิขิตสวรรค์ได้

และฆ่าเขาผู้เป็นผู้สร้างได้?

เขาไม่เชื่อ!

"แต่บทพูดในใจนี่ดีนะ"

"ไม่นึกว่าตาเฒ่าอมตะชื่อจ้าวผู้แท้จริงเสวียนอวี้ ที่มีชีวิตมาหลายหมื่นปี จะค้นพบต้นชาวิถีรู้แจ้งในแดนลึกลับเทียนอวิ๋นจริงๆ"

"ของสิ่งนี้ถูกเตรียมไว้ให้พระเอก ดังนั้นคนอื่นยังไม่เจอและเอามันไปแน่นอน เดี๋ยวข้าจะลองดูว่าจะหาตำแหน่งของมันจากวิญญาณตาเฒ่านี่ได้ไหม"

"ถ้าหาเจอ การจำลองรอบหน้า ข้าจะไปที่นั่นทันที แล้วข้าก็จะทะลวงสู่ระดับหยวนเสินได้"

หลังจากฆ่าเหยียนฮั่วฮั่วผู้เป็นพระเอก และจี้หยกที่เอวแตกกระจาย ร่างไร้วิญญาณจ้องมองหมอกเลือดตรงหน้าอย่างว่างเปล่า

เขาตะโกนเสียงดัง "ไม่!!!"

"ข้าจะให้เจ้าตาย! ข้าจะให้เจ้าตายตกไปตามกันกับศิษย์ข้า!"

"ตาย ตาย ตายซะ!!!"

วิญญาณที่หลงเหลือของจ้าวผู้แท้จริงเสวียนอวี้หันขวับมามองท่านด้วยดวงตาแดงก่ำ ความผูกพันกว่าร้อยปี บวกกับอีกฝ่ายเป็นพระเอกที่มีออร่าดึงดูดใจ เขาและเหยียนฮั่วฮั่วรักกันปานพ่อลูกมานานแล้ว

อย่างที่เขาว่า เป็นศิษย์อาจารย์วันเดียวผูกพันชั่วชีวิต ในฐานะพ่อที่เห็นลูกชายถูกคนอื่นทุบตีจนตาย ความโกรธแค้นของเขารุนแรงพอๆ กับมนุษย์เงินเดือน 897 คนรวมกัน

โดยไม่ลังเล

เขาปล่อยการโจมตีทางวิญญาณใส่ท่าน แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ แต่ก็เป็นวิญญาณระดับหยวนตันขั้นสูงสุดที่ฟื้นฟูมาบ้างแล้วด้วยสมบัติฟ้าดินที่เหยียนฮั่วฮั่วหามา

พลังวิญญาณเต็มพิกัดของเขาเพียงพอจะบดขยี้ผู้ฝึกตนระดับหยวนตันขั้นกลางได้ แต่เมื่อพลังวิญญาณเหล่านี้ปกคลุมร่างมหึมาของท่าน

มันกลับเหมือนสายลมอ่อนๆ พัดผ่าน

ท่านไม่รู้สึกอะไรเลย

ภูมิคุ้มกันความเสียหาย 99.9% บวกกับค่าพลังที่เหนือกว่าคนทั่วไปมหาศาล ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ท่านยกมือขึ้น ฝ่ามือยักษ์คว้าจับจ้าวผู้แท้จริงเสวียนอวี้ที่กำลังคลุ้มคลั่ง แล้วบีบแน่น ค่อยๆ บดขยี้วิญญาณของอีกฝ่ายจนกลายเป็นผุยผง

จากเศษเสี้ยววิญญาณ กลายเป็นตายสนิทอย่างแท้จริง

"เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ จัดการสองคนนี้เสร็จแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่เจ้า"

หลังจากฆ่าศิษย์อาจารย์คู่นี้ สายตาของท่านก็มาหยุดที่นักพรตเทียนสุ่ยในที่สุด เพราะท่านฆ่าพระเอกได้ รอยยิ้มจึงปรากฏที่มุมปาก

ท่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ทว่า เสียงหัวเราะนี้ฟังดูเหมือนคนเลวชัดๆ ทำให้ออร่าตัวร้ายขั้นต้นสีดำที่มองไม่เห็นบนหัวท่านสว่างวาบขึ้นเป็นพักๆ เปล่งแสงสีดำออกมา

"สหายพรต ท่านยังหนุ่มแน่น ยังมีตระกูลใหญ่โต และยังมีอายุขัยอีกหลายพันปี"

"อย่าเดินทางผิด... ไม่สิ อย่าดื้อดึงอีกเลย ถ้าท่านฆ่าไอ้กระจอกสองตัวนี้ ข้ายังพอช่วยพูดดีๆ กับวังเทียนจูให้ท่านได้"

"ยังไงซะ สองคนนี้ก็มายั่วยุท่านก่อน ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย จริงไหม?"

"แต่ถ้าท่านฆ่าข้า มันจะดึงดูดยอดฝีมือระดับหยวนเสินที่หนุนหลังข้ามาแน่นอน ข้าแค่มาส่งเหยียนฮั่วฮั่ว ข้าไม่ได้ล่วงเกินท่าน"

"มันไม่คุ้มหรอกที่ท่านจะเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อคนตัวเล็กๆ อย่างข้า"

นักพรตเทียนสุ่ยรู้สึกหนาวไปทั้งตัว งัดทักษะการแสดงขั้นเทพที่สุดในชีวิตออกมา ฝืนยิ้ม พยายามใช้เหตุผลและอารมณ์หว่านล้อม

ในเวลาเพียง 0.1 วินาที เขาอธิบายให้ฉู่เหอฟังอย่างง่ายๆ ถึงความแตกต่างระหว่างการฆ่าไอ้กระจอกสองตัวนี้กับการฆ่าเขา และยืนยันว่าเขาไม่มีความแค้นกับอีกฝ่ายจริงๆ

"ถ้าเจ้าไม่แอบส่งสัญญาณแจ้งวังเทียนจูเมื่อกี้"

"ข้าอาจจะให้เจ้าตายอย่างมีเกียรติกว่านี้"

"แต่บางเรื่อง ทำไปแล้วก็ต้องรับผิดชอบ"

ตูม~~ นักพรตเทียนสุ่ย ตาย!

เมื่อยอดฝีมือสามคนที่มาอย่างดุดันถูกท่านฆ่าตายเกลี้ยงในเวลาไม่กี่วินาที ทุกคนในเมืองเทียนฉู่ รวมถึงฉู่ชิงเทียนและฉู่จงเทียน ต่างรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป

ฉู่ชิงเทียนคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าบรรพชนจะแข็งแกร่งขนาดนี้ พลังระดับหยวนตันขั้นสูงสุด

มิน่าล่ะ บรรพชนถึงไม่เคลื่อนไหวเลยหลังจากรู้เรื่องเหยียนฮั่วฮั่ว ที่แท้ไม่ใช่เพราะไม่กล้า แต่เพราะแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก

แข็งแกร่งจนไม่ต้องลงมือ แค่รอให้อีกฝ่ายมาหาที่ตายถึงหน้าบ้านก็พอ

ทว่า การที่บรรพชนฆ่าคนของวังเทียนจูไปตั้งเยอะขนาดนี้ ต้องทำให้วังเทียนจูโกรธแค้นแน่นอน บางทียอดฝีมือระดับหยวนเสินเบื้องหลังอาจได้รับข่าวและกำลังเดินทางมาแล้ว

คิดได้ดังนั้น สีหน้าของฉู่ชิงเทียนก็เปลี่ยนไป

บรรพชนคือเสาหลักของตระกูล สำคัญกว่าสมาชิกตระกูลทุกคนรวมกัน จะมาตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด

โชคดีที่หลังจากรู้เรื่องเหยียนฮั่วฮั่ว เขาได้ทุ่มเงินมหาศาลซื้อค่ายกลเคลื่อนย้ายระยะไกลมา ขอแค่บรรพชนเข้าค่ายกลนี้

ก็จะไปโผล่ที่ทะเลตะวันออกซึ่งห่างออกไปหลายล้านลี้ได้ในพริบตา เมื่อไปถึงที่นั่น หากบรรพชนระมัดระวังตัว ก็น่าจะไม่ถูกยอดฝีมือระดับหยวนเสินพบตัว

ฉู่ชิงเทียนผู้ไม่เข้าใจวิธีการของระดับหยวนเสินคิดในใจ

ด้วยความคิดนี้ ฉู่ชิงเทียนกำลังจะตะโกนเรียกให้บรรพชนหนี...

ทว่า ความเร็วของยอดฝีมือระดับหยวนเสินนั้นเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ตั้งแต่นักพรตเทียนสุ่ยส่งข้อความจนถึงตอนนี้ และการต่อสู้จบลง ผ่านไปเพียงห้าวินาทีเท่านั้น

ในห้าวินาที จ้าวผู้แท้จริงเทียนจู ยอดฝีมือระดับหยวนเสินแห่งวังเทียนจู ได้ข้ามระยะทางหลายล้านกิโลเมตร มาจุติเหนือดินแดนอาณาจักรซุ่น

เสียงอันทรงพลังดุจเสียงสวรรค์ดังก้องในหูของทุกคน ครอบคลุมพื้นที่หลายล้านกิโลเมตรโดยรอบ

"แค่ระดับหยวนตันขั้นสูงสุด กล้าดีมันยังไงมาสังหารศิษย์สายตรงและผู้อาวุโสสูงสุดของวังเทียนจูข้า"

"รนหาที่ตาย!!!"

[จบตอน]