ตอนที่ 17 นิ้วทองคำระดับจุดสูงสุดของขอบเขตหยวนเสิน คลาสสิกในหมู่คลาสสิก

ตอนที่ 17 นิ้วทองคำระดับจุดสูงสุดของขอบเขตหยวนเสิน คลาสสิกในหมู่คลาสสิก

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา สีหน้าของตระกูลหลิวและตระกูลเหยียนก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดอย่างถึงที่สุด เหยียนซิง หัวหน้าตระกูลเหยียนและพ่อของเหยียนฮั่วฮั่ว ถึงกับตบหน้าลูกชายฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล

เขาบังคับให้ลูกชายขอโทษหลิวหรูเยียน และแก้ต่างว่าสิ่งที่ลูกพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องไร้สาระ เรื่องถอนหมั้นอะไรนั่นโกหกทั้งเพ ลูกชายแค่มีอาการทางจิตกำเริบเท่านั้น

แต่ทุกอย่างมันสายไปเสียแล้ว

เหยียนฮั่วฮั่วไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไป และคำพูดเหล่านั้นจะนำหายนะมาสู่ตระกูลมากมายเพียงใด

ประโยคแรกๆ ที่ประกาศก้องด้วยความห้าวหาญของวัยหนุ่มว่า 'สามสิบปีฝั่งตะวันออก สามสิบปีฝั่งตะวันตก' แล้วตามด้วย 'ตระกูลหลิว' ก็ยังพอรับได้

แต่เขาดันเติมคำว่า 'ตระกูลฉู่' เข้าไปด้วย

เมื่อเติมสองคำนี้เข้าไป เขาอาจจะไม่มีเวลาอีกสามสิบปี และไม่มีคำว่า 'อย่าดูถูกเด็กหนุ่มที่ยากจน' อีกต่อไป มีแต่คำว่า 'ผู้ล่วงลับคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด' เท่านั้น!!!

วันนั้น แม้ตระกูลเหยียนจะพยายามปิดข่าว แต่คำพูดเหล่านี้ก็ยังแพร่สะพัดไปทั่วภูมิภาค

ทุกคนที่ได้ยินต่างตกตะลึง ผู้ที่กระหายอยากจะประจบเอาใจตระกูลฉู่ ผู้ที่อยากเกาะขาตระกูลฉู่แต่หาช่องทางไม่ได้

ดวงตาของพวกเขาลุกวาวทันที นี่มันโอกาสทองในการเกาะผู้มีอิทธิพลไม่ใช่หรือ?

พวกเขารวมตัวกันทันที

ในคืนนั้นเอง ผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนเทียนกว่าสิบคนบุกโจมตีตระกูลเหยียน เล่นงานตระกูลเหยียนที่กำลังวุ่นวายกับการเก็บของหนีตายจนตั้งตัวไม่ติด

ตูม~~! เสียงระเบิดดังสนั่น ประตูใหญ่ของตระกูลเหยียนถูกผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับเซียนเทียนถีบพังยับ

คนนับร้อยกรูเข้าไปข้างใน เงื้อดาบไล่ฆ่าคนตระกูลเหยียนทุกคนที่ขวางหน้า การเข่นฆ่าดำเนินไปราวครึ่งชั่วโมงจึงสิ้นสุดลง

คนตระกูลเหยียนนับร้อยชีวิตถูกสังหารอย่างน่าเวทนา

เหยียนฮั่วฮั่ว พระเอกของเรา แอบซ่อนตัวอยู่ในอุโมงค์ลับและเห็นโศกนาฏกรรมทั้งหมด เขาเกลียดฟ้า เกลียดดิน เกลียดตัวเอง เกลียดตระกูลฉู่ เกลียดตระกูลหลิว เกลียดทุกคนที่อยู่ที่นั่น เกลียดทุกสิ่งทุกอย่าง!

เขาตบหน้าตัวเองอย่างบ้าคลั่งหลายร้อยครั้ง จนหน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมู ปากพร่ำบอกซ้ำๆ ว่า 'ข้าทำลายตระกูล ข้าคือคนบาป คนบาป คนบาปของทั้งตระกูล!!!'

จนกระทั่งจี้หยกที่เอวของเหยียนฮั่วฮั่วเปล่งแสงวิญญาณวูบวาบ และเงาร่างวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ของชายชราปรากฏขึ้น เขาถึงได้สติกลับคืนมา

เงาร่างวิญญาณชายชราผู้นี้เรียกตัวเองว่า 'จ้าวผู้แท้จริงเสวียนอวี้' ยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่เมื่อหลายหมื่นปีก่อน ผู้มีพลังระดับจุดสูงสุดของขอบเขตหยวนเสิน ห่างจากการทะลวงสู่ขอบเขตธรรมลักษณ์เพียงก้าวเดียว

ทว่า ในขณะที่เขากำลังพยายามทะลวงสู่ขอบเขตธรรมลักษณ์ เขาถูกลอบทำร้ายจนการทะลวงขั้นล้มเหลว ผู้ที่ลอบทำร้ายเขาในตอนนั้นคือยอดฝีมือระดับธรรมลักษณ์คนปัจจุบันของสำนักฮั่นไห่ นามว่า 'จอมราชันฮั่นไห่' ผู้ฝึกตนระดับหยวนตันถูกโลกเรียกว่า 'ท่านเซียน' ระดับหยวนเสินเรียกว่า 'จ้าวผู้แท้จริง' และระดับธรรมลักษณ์เรียกว่า 'จอมราชัน' เพื่อล้างแค้นให้ตระกูล

เหยียนฮั่วฮั่วจึงกราบเขาเป็นอาจารย์

และแล้ว การเดินทางของพระเอกของเราก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ต่อไป เรามาดูเรื่องราวของพระเอกที่สังหารมหาตัวร้ายอย่างตระกูลฉู่ และมหาตัวร้ายอย่างจอมราชันฮั่นไห่ จนกลายเป็นราชันผู้ยิ่งใหญ่ ไร้เทียมทานทั่วโลกเทียนอวิ๋น

ฉู่เหอ: "เขาเป็นพระเอก แล้วข้าเป็นอะไร?"

"ขอโทษนะ ข้าเป็นตัวอะไร???"

ฉู่เหอหรี่ตาลง รู้สึกพูดไม่ออกกับเนื้อหาการจำลองชุดนี้

พระเอกคนนี้ช่างคลาสสิกจริงๆ

พล็อตสร้างความเกลียดชังตามสูตรเป๊ะ เริ่มต้นด้วยการมีตัวเขาเป็นเป้าหมายฝ่ายอธรรม และมีมหาตัวร้ายระดับธรรมลักษณ์อีกตัวเป็นเป้าหมาย

นี่มันไม่คลาสสิกตรงไหน?

นี่มันคลาสสิกในหมู่คลาสสิกซ้อนคลาสสิกอีกที

ความแค้น นิ้วทองคำ ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้น—องค์ประกอบครบถ้วน

ตอนนี้เหลือแค่รอให้เขาออกไปไล่ฆ่าคน

ฉู่เหอส่ายหน้า ตอนนี้เขาเริ่มตั้งตารอเนื้อเรื่องที่จะเกิดขึ้น เตรียมจะดูเนื้อหาการจำลองต่อไป

เขาจะดูมันเหมือนดูละครซีรีส์ เขาไม่ได้ดูมาหลายร้อยปีแล้ว

แต่จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ วินาทีต่อมาเขาขับเคลื่อนพลังระดับหยวนตันทันที

ในเขตหวงห้ามตระกูลฉู่ เขาฉีกมิติแล้วหายวับไปจากตระกูลฉู่

มุ่งหน้าสู่อาณาจักรเยว่ที่อยู่ติดกัน

ในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที ฉู่เหอก็มาถึงดินแดนอาณาจักรเยว่ จิตสัมผัสอันทรงพลังมหาศาลแผ่ปกคลุมพื้นที่หมื่นลี้ กวาดผ่านไปมาไม่กี่รอบ

เขาก็รู้ตำแหน่งของตระกูลเหยียนและตระกูลหลิว สองตระกูลระดับเซียนเทียน แม้ในโลกจำลองจะเป็นเหตุการณ์ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า แต่เมื่อหลายสิบปีก่อน ซึ่งก็คือตอนนี้

สองตระกูลเซียนเทียนนี้ตั้งอยู่ในเมืองเล็กๆ ชื่อ 'เมืองเถี่ยสือ' มีประชากรเพียงแสนกว่าคน

เมืองนี้อุดมไปด้วยแร่ศิลาเหล็ก ซึ่งมีปราณกำเนิดเจือปนอยู่เล็กน้อยและแข็งกว่าแร่เหล็กทั่วไปหลายเท่า สองตระกูลนี้ดำรงชีพด้วยแร่ศิลาเหล็กนี้

ค่อยๆ สร้างฐานะขึ้นมา

"เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ เจี๊ยก~ เจี๊ยก!!!" "ดีมาก สองตระกูลนี้อยู่ที่นี่พอดี ช่วยประหยัดเวลาหาไปได้เยอะ"

ยืนอยู่บนท้องฟ้าสูงพันจั้ง มองลงไปยังที่ตั้งของสองตระกูลเซียนเทียน ฉู่เหอเผยรอยยิ้มแบบตัวร้ายออกมา

จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ ไม่ต้องบอกก็รู้ คือมาหาจี้หยกที่มีวิญญาณผู้เชี่ยวชาญระดับหยวนเสินสถิตอยู่

นี่คือสมบัติที่เขาสามารถครอบครองได้ในความจริงเพียงแค่อ่านคำบรรยายจากระบบ โดยไม่ต้องเลือกตัวเลือกความทรงจำด้วยซ้ำ

ถ้าเขาไม่มาเอาจี้หยกนี้ เขาก็คงเป็นคนโง่เง่าที่สุดในโลกแล้ว

"หวังว่าจี้หยกนี้จะอยู่กับตระกูลนี้มาตั้งแต่หลายสิบปีก่อนนะ ไม่ใช่เพิ่งได้มาทีหลัง"

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว

ฉู่เหอเริ่มค้นหาอย่างละเอียดในคลังสมบัติของตระกูลเหยียน รวมถึงจี้หยกที่ทุกคนพกติดตัว ในที่สุด ในห้องที่ตกแต่งอย่างดี เขาพบจี้หยกขาวขนาดเล็กที่เอวของทารกที่นอนอยู่ในเปล

มันอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณอันเข้มข้น

"เจอแล้ว"

"ทารกคนนี้ ข้าเพิ่งได้ยินพี่เลี้ยงเรียกชื่อเขาว่า เหยียนซิง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาอาจจะเป็นพ่อของเหยียนฮั่วฮั่ว"

"จี้หยกของเหยียนฮั่วฮั่วก็น่าจะได้มาจากเขานี่แหละ"

ด้วยการดีดนิ้วเบาๆ จี้หยกขาวที่เคยอยู่ที่เอวทารกก็มาปรากฏในมือฉู่เหอ

โดยไม่รบกวนวิญญาณที่หลับใหลอยู่ภายใน ฉู่เหอเก็บจี้หยกเข้าแหวนมิติและเตรียมจะจากไป

แต่ทว่า ก่อนจะไป

เมื่อมองดูสองตระกูลเซียนเทียน ตระกูลเหยียนและตระกูลหลิว เขาก็รู้สึกขัดหูขัดตาขึ้นเรื่อยๆ

เพื่อความสบายใจของตัวเอง

ฉู่เหอรวบรวมปราณกำเนิดฟ้าดินในกาย แล้วตบฝ่ามือลงไปยังตระกูลหลิวและสมาชิกตระกูลหลิวนับร้อยชีวิต

ตูม~~~!!!

ท่ามกลางแรงระเบิดที่สั่นสะเทือนไปทั่วรัศมีหลายสิบลี้ ตระกูลหลิวหายวับไปกับตา

คานแกะสลักและเสาวาดลวดลาย ภูเขาจำลองอันวิจิตร และน้ำพุ—ทุกอย่างหายเกลี้ยง

ณ ที่ตั้งเดิมของตระกูลหลิว

ปรากฏรอยฝ่ามือยักษ์ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งกิโลเมตร ลึกลงไปหลายสิบเมตร

น้ำบาดาลจำนวนมหาศาลผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

ในขณะเดียวกัน นอกเมืองเถี่ยสือ เหมืองแร่ศิลาเหล็กที่สองตระกูลใหญ่แห่งเมืองเถี่ยสือใช้ทำมาหากิน ก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว

ภูมิประเทศโดยรอบหลายสิบลี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

แร่ศิลาเหล็กทั้งหมด ซึ่งเคยขุดได้ง่ายๆ จากเหมืองเปิดเพียงไม่กี่เมตรจากผิวดิน บัดนี้จมลึกลงไปใต้ดินหลายพันเมตร

[จบตอน]