บทที่ 104 - ยานอวกาศ!
บทที่ 104 - ยานอวกาศ!
จางต้าเปียวมองปืนพกที่ถูกตัวเองบีบจนพังยับเยินด้วยความเสียดาย อยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด
ปืนดีๆ แท้ๆ ทำไมถึงไม่ระวังแบบนี้นะ
แล้วเหรียญเงินเมื่อกี้ ก็คงเป็นเพราะเหตุนี้เหมือนกันสินะ?
เขาดีใจ แต่ก็แอบน้อยใจนิดๆ
ทำไมผู้พันไม่บอกก่อนล่ะ?
หลี่อวิ๋นหลงมองทั้งสามคน แล้วพูดอย่างภูมิใจ "ข้าไปเจอเทวดามาเว้ย!"
สามคนที่เดิมทียังไม่เชื่อ ตอนนี้เริ่มเชื่อขึ้นมาบ้างแล้ว
โดยเฉพาะตอนเห็นเวยเหอซ่างกระโดดโหยงเดียวหัวชนขื่อบ้าน แม้แต่จ้าวกางยังหน้าเหวอ
เพราะเขาก็ลองทำเหมือนกัน จนหมวกกระเด็นหลุด
พริบตาต่อมา เขาก็ทำหน้าดุ "เหล่าหลี่ นี่จะเป็นแผนลวงของพวกยุ่นหรือเปล่า?"
พวกยุ่นวิจัยของแบบนี้ออกมา แล้วเอามาเกลี้ยกล่อมพวกเขา...
ยอมลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ?
พอพูดออกไป จ้าวกางก็รู้สึกว่าตัวเองคิดมากไป
"พวกยุ่นจะมีปัญญาทำได้เรอะ?" หลี่อวิ๋นหลงแค่นเสียง "ข้าเตรียมเซอร์ไพรส์ใหญ่ไว้ให้พวกมันต่างหาก"
จ้าวกางยังอยากถาม แต่หลี่อวิ๋นหลงทำหน้าขรึมขึ้นมาทันที
"ต่อไปข้าจะพาพวกเอ็งไปทำเรื่องใหญ่ แต่พวกเอ็งต้องรับปากข้าก่อนว่า ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด"
"ต่อให้เป็นพ่อแม่บังเกิดเกล้าก็ห้ามบอก!"
พูดจบ เขาก็มองไปที่จ้าวกาง
จางต้าเปียวกับเวยเหอซ่างรับปากทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วหันไปมองจ้าวกางพร้อมกัน
เห็นท่าทางเหมือนกันเปี๊ยบของทั้งสามคน จ้าวกางรู้สึกเซ็ง
สามคนนี้ใจตรงกันจริงนะ หันมาจ้องกดดันเขาคนเดียวเนี่ย?
"ต้องไม่ผิดวินัย!" เขาบอก
"แน่นอน ไม่ผิดวินัย!" หลี่อวิ๋นหลงตอบ
ในกฎระเบียบไม่มีข้อไหนห้ามเอาระเบิดปรมาณูไปปาใส่พวกยุ่นนี่นา
"ห้ามทำร้ายประชาชน!" จ้าวกางย้ำอีก
"ข้าเป็นคนแบบนั้นรึ?" หลี่อวิ๋นหลงถามกลับ
"งั้นก็ดี" จ้าวกางพูด "ผมรับปากคุณ!"
เขายอมวางพู่กันมาจับปืน เพราะเลือดรักชาติที่พลุ่งพล่านในอก
สำหรับหลี่อวิ๋นหลง จริงๆ แล้วเขานับถือมาก รู้ว่าในเรื่องใหญ่ๆ หมอนี่ไม่เคยพลาด
หลี่อวิ๋นหลงพยักหน้าพอใจ
"ตามข้ามา อย่าให้ใครสังเกตเห็น"
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากประตู
อีกสามคนงงเป็นไก่ตาแตก
จางต้าเปียวกับเวยเหอซ่างยังดี แอบตื่นเต้นอยู่เงียบๆ
จ้าวกางเริ่มบ่นพึมพำในใจ ว่าหมอนี่จะทำอะไรลับๆ ล่อๆ แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียง
สี่คนที่มีสมรรถภาพร่างกายเหนือมนุษย์ ออกจากหมู่บ้านที่พักพลอย่างเงียบเชียบ
ออกจากหมู่บ้าน รอบด้านก็วังเวง นานๆ ทีจะมีเสียงหมาป่าหอน
จ้าวกางอดทนแล้วอดทนอีก ขณะกำลังจะถามว่าหลี่อวิ๋นหลงจะทำอะไรกันแน่ จู่ๆ ก็เห็นอีกฝ่ายไถลลงไปตามเนินเขาข้างทาง
ตีนเนินเป็นหุบเขาเล็กๆ รกชัฏ แทบไม่มีคนเดินผ่าน
แผ่นดินจิ้น (ซานซี) ภูมิประเทศขรุขระ บวกกับสงครามต่อเนื่อง ที่นี่เลยกลายเป็นสวรรค์ของสัตว์ป่า
โชคดีที่ตอนนี้หน้าหนาว ต้นไม้ใบหญ้าบางตาลงหน่อย
จ้าวกางมองจางต้าเปียวกับเวยต้าหยงที่เงียบกริบ ขมวดคิ้วเดินตาม ในใจยังคงสงสัย
"หรือว่าคลังอาวุธที่เขาเจอจะซ่อนอยู่ที่นี่?" เขานึกถึงคำพูดของหลี่อวิ๋นหลงเมื่อหลายวันก่อน
แล้วเขาก็เห็นสิ่งมหึมาที่ซ่อนอยู่ในหุบเขา
ถ้าเทียบในโลก 《Alien》 ยานเบตตี้ถือว่าเป็นแค่ "รุ่นเล็ก"
แต่สำหรับจ้าวกางและพรรคพวกที่แทบไม่เคยเห็นเครื่องบิน ยานเบตตี้สร้างความตื่นตะลึงให้พวกเขาจนหาคำบรรยายไม่ได้
"เหล่าหลี่ นี่มันตัวอะไร?" จ้าวกางตกใจ
จางต้าเปียวกับเวยเหอซ่างยืนตาค้าง จ้องมองตากลวม
"นี่คือของขวัญที่เทวดาเข้าฝันเอามาให้ข้า!" หลี่อวิ๋นหลงบอก
จ้าวกางสีหน้าจริงจัง "ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ เรื่องนี้สำคัญมาก ต้องรีบรายงานเบื้องบน!"
"รายงาน! เอะอะเอ็งก็รายงาน เอ็งแต่งเมียต้องรายงานด้วยไหม?" หลี่อวิ๋นหลงได้ยินแล้วโมโหจี๊ดขึ้นมาทันที
"เหล่าหลี่ คุณไม่รู้จักรุนแรงของเรื่องรึไง?" จ้าวกางพยายามเกลี้ยกล่อม
"เอ็งลืมที่รับปากข้าก่อนมาแล้วเรอะ?" หลี่อวิ๋นหลงย้อนถาม
พอนึกถึงว่าในอนาคตหมอนี่ต้องตายก่อน แถมยังฝากลูกไว้กับเขา จ้าวกางถอนหายใจ "ขึ้นไปก่อน เดี๋ยวข้าค่อยๆ เล่าให้ฟัง"
จ้าวกางขยับปาก มองของตรงหน้า เหลือเชื่อจริงๆ
หรือว่าเป็นเครื่องบินขนอาวุธของพวกมะกันตก?
แต่เครื่องบินบ้าอะไรใหญ่ขนาดนี้!
ขณะที่เขากำลังมึนงง ก็เห็นหลี่อวิ๋นหลงเดินไปข้างยานแล้ว
แสงสลัวส่องสว่างขึ้น ครอบคลุมใบหน้าของหลี่อวิ๋นหลง จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้น
[กำลังระบุตัวตน...]
[ยินดีต้อนรับ ท่านกัปตัน...]
"เจ๋งเป้ง!" เวยเหอซ่างตาเป็นประกาย
ตอนนี้เขายิ่งเชื่อสนิทใจว่าตัวเองคืออรหันต์หน้าบัลลังก์กลับชาติมาเกิด
"สมกับเป็นผู้พัน!"
จางต้าเปียวตะโกนอย่างตื่นเต้น รีบตามเข้าไปในยาน
จ้าวกางก็เดินตามไป
เห็นโครงสร้างภายในยาน ต่อให้เขามีความรู้กว้างขวาง ก็ได้แต่อุทานว่าอยู่มานานเพิ่งเคยเห็น
การตกแต่งภายในยานฉีกกฎจินตนาการของเขาไปไกลลิบ
ต่อให้เขาไม่ค่อยรู้เรื่องเครื่องบิน ก็รู้ว่าไอ้เจ้านี่ต้องไม่ใช่เครื่องบินธรรมดาแน่ๆ
โดยเฉพาะตอนเข้ามาในห้องนักบิน เห็นหลี่อวิ๋นหลงนั่งประจำที่อย่างชำนาญ บอกให้พวกเขาล็อคเข็มขัดนิรภัย เขาอดถามอีกครั้งไม่ได้ว่า "เหล่าหลี่ ตกลงไอ้นี่มันคืออะไรกันแน่?"
"ยานอวกาศ" หลี่อวิ๋นหลงตอบ "แบบที่บินออกนอกกาแล็กซีทางช้างเผือกได้น่ะ"
เวยเหอซ่างสงสัย "ผู้พัน กาแล็กซีทางช้างเผือกคือไรอะ?"
จางต้าเปียวไม่ถาม แต่สายตาสื่อความหมายเดียวกัน
"งั้นต้องให้ท่านคอมมิสซาร์จ้าวเลคเชอร์ให้พวกเอ็งฟังแล้วล่ะ" หลี่อวิ๋นหลงหัวเราะ
จ้าวกางไม่อิดออด อธิบายสั้นๆ แล้วถามว่า "ของจริงเหรอ?"
สิ้นเสียงเขา ก็รู้สึกถึงสภาวะไร้น้ำหนัก มือเผลอกำเข็มขัดนิรภัยแน่น
ยานลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า สักพักก็เริ่มนิ่ง
พวกเขามองผ่านกระจกด้านหน้า เห็นแต่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ค่อยๆ ห่างออกไป
ทั้งสี่คนตะลึงงัน
ลมหายใจของพวกเขาแผ่วเบาลง
"นั่นคือโลกเหรอ?" จางต้าเปียวพึมพำ
"สวยจัง!" จ้าวกางทอดถอนใจ
"ชาตินี้ฉันเกิดมาคุ้มแล้ว!" เวยเหอซ่างอุทาน
"แค่นี้จิ๊บจ๊อย" หลี่อวิ๋นหลงตื่นเต้นเหมือนกัน แต่ทำเก๊กขรึม "พ่อยังไม่ได้พาพวกเอ็งไปเดินเล่นบนดวงจันทร์เลย!"
"แล้วก็ดาวพุธ ดาวอังคาร..."
"งั้นรีบไปสิครับผู้พัน!" จางต้าเปียวเร่ง
"รีบอะไร วันเวลาอีกยาวไกล วันหน้ามีเวลาถมเถ" หลี่อวิ๋นหลงพูดไป เสียงก็ค่อยลงเรื่อยๆ
จ้าวกางมองอย่างสงสัย
เขาจับความรู้สึกหดหู่ของหลี่อวิ๋นหลงได้ไวมาก ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
พอรู้อานุภาพของเจ้านี่ เขาก็รู้ว่ามันจะมีบทบาทในสงครามขนาดไหน
ตามหลักหลี่อวิ๋นหลงน่าจะดีใจสิ แต่ทำไมหมอนี่ดูซึมๆ
หรือว่าเป็นของมนุษย์ต่างดาว?
พวกเขาจะมาบุกโลก?
จ้าวกางจินตนาการบรรเจิด
หลี่อวิ๋นหลงลุกจากที่นั่งนักบิน เอามือไพล่หลังเดินไปหน้าห้องโดยสาร
ตอนนี้ยานบินนิ่งแล้ว กำลังโคจรรอบโลก
คนอื่นเห็นท่าทางหลี่อวิ๋นหลง ก็หยุดดู
"เหล่าหลี่ ตกลงเป็นไงมาไง?" จ้าวกางถาม
หลี่อวิ๋นหลงชำเลืองมองจางต้าเปียวกับเวยต้าหยง
"พวกเอ็งสองคนไปเดินเล่นที่อื่นไป" เขาสั่ง
รู้ว่าทั้งสองต้องการคุยกันตามลำพัง จางต้าเปียวกับเวยต้าหยงก็หลบฉากไปอย่างรู้งาน
พวกเขาเองก็อยากเดินสำรวจยานลำนี้เหมือนกัน
ว่าไปแล้วพวกเขาก็อยากรู้ที่มาของเจ้านี่
หลี่อวิ๋นหลงล้วงกระเป๋า จุดบุหรี่สูบ
พ่นควันออกมาเป็นวง เขามองดูสีน้ำเงินไกลโพ้นนั้น
...
(จบแล้ว)