บทที่ 38 - โลหิตสมบูรณ์แบบ

แวมไพร์ไวต่อความรู้สึกเรื่องเลือดมาก เซลีนจึงแทงเข็มได้แม่นยำ

ปลายเข็มเจาะเข้าเส้นเลือดดำ ความเจ็บปวดแล่นพล่าน

เห็นเลือดสดๆ ถูกดูดออกไป ไมเคิลหน้าเปลี่ยนสี

"คุณทำอะไรน่ะ!" เขาพยายามดิ้นรน แต่แขนข้างนั้นกลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน

ขณะที่เขายื่นมืออีกข้างจะโจมตีหญิงสาว คอก็ถูกบีบแน่น ความรู้สึกขาดอากาศหายใจตามมาติดๆ

"อยู่นิ่งๆ!" หญิงสาวยกตัวเขาขึ้นลอยกลางอากาศ เอ่ยเตือนเสียงเย็น

และที่มุมปากของหญิงสาว เขี้ยวสองซี่ก็งอกออกมาให้เห็นชัดเจน

ไมเคิลยิ่งหวาดกลัวหนักกว่าเดิม

ท่ามกลางความเงียบงัน เซลีนดูดเลือดจนเต็มหลอด

นางสะบัดมือ โยนผู้ชายในมือทิ้งไป

"ไปให้พ้น ไปให้ไกลที่สุด!"

เตือนจบ นางก็หันหลังจะเดินจากไป

แต่เพิ่งหันไป ก็เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ชายไว้เคราแพะ กลิ่นอายบนตัวทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง

เซลีนนึกถึงคำพูดของซูลั่ว บวกกับการสืบข่าวในช่วงไม่กี่วันมานี้ นางขมวดคิ้ว "เจ้าคือลูเซียน?"

คำพูดของนางทำให้ลูเซียนชะงักฝีเท้า

สำหรับแวมไพร์สาวสวยผู้นี้ เขาย่อมเคยได้ยินชื่อ

ไม่ใช่แค่เพราะนางฆ่าลูกน้องเขาไปไม่น้อย แต่ยังเพราะ 'เครเวน' คู่ค้าของเขา

แวมไพร์จอมทะเยอทะยานผู้นั้นกำชับนักหนาว่าห้ามทำร้ายนางในฝันของหมอนั่น

หรือว่านางรู้เรื่องความร่วมมือของทั้งสองคน?

ไม่น่าใช่ เครเวนปากแข็งจะตาย

ลูเซียนตัดสินใจแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก ถามว่า "ใช่ เจ้าชื่ออะไร?"

"เซลีน" แวมไพร์สาวตอบ

หลายวันมานี้ นางคิดทบทวนหลายเรื่อง และไปหาแวมไพร์นักประวัติศาสตร์ที่ถูกเนรเทศ ยืนยันคำพูดของซูลั่วแล้ว

เมื่อก่อนนางคิดว่ามนุษย์หมาป่าฆ่าพ่อแม่ จึงมีความแค้นฝังกระดูกกับพวกมัน แต่ตอนนี้พบว่าความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย

นางถึงกับรู้สึกผิดด้วยซ้ำ

แวมไพร์กับมนุษย์หมาป่าไม่ควรฆ่าฟันกันเองไปตลอดกาลแบบนี้

เพราะพวกเขาทั้งหมดต่างก็เป็นแค่เครื่องมือของจอมทะเยอทะยานอย่างวิคเตอร์!

ลูเซียนชำเลืองมองลูกน้องที่นอนเกลื่อนพื้น พบว่าบาดเจ็บไม่ถึงตาย ก็ยิ้มบางๆ "สวัสดี เซลีน"

"เราคุยกันได้นะ" เซลีนพูดจริงจัง

ตอนนี้พวกเขามีศัตรูคนเดียวกัน

รอยยิ้มของลูเซียนแฝงแววเย้ยหยัน "ข้าไม่คิดว่ามีอะไรต้องคุยกับแวมไพร์"

เขาเดาว่าอีกฝ่ายอาจจะรู้ระแคะระคายความสัมพันธ์ของเขากับเครเวน เลยมาหยั่งเชิง

"ไม่ พวกเราต่างก็อยากฆ่าวิคเตอร์!" เซลีนพูดเสียงหนักแน่น

คำพูดนี้ทำให้ลูเซียนหรี่ตาลง พูดเสียงเย็น "เจ้ารู้อะไร?"

"ข้าได้ยินเรื่องของซอนย่า และข้าคือตัวแทนของซอนย่า!" เซลีนจ้องตาหัวหน้ามนุษย์หมาป่าเขม็ง

ลูเซียนหัวเราะขึ้นมาทันที แต่รอยยิ้มนั้นช่างดูเจ้าเล่ห์ "เจ้าอยากเป็นตัวแทนของนาง?"

"ไม่อย่างนั้นวิคเตอร์คงไม่ปล่อยข้าไป" เซลีนพูดเสียงเย็นชา "ตอนที่เขาฆ่าพ่อแม่ข้า!"

ลูเซียนขมวดคิ้ว รู้ตัวว่าเข้าใจผิด

ที่แท้นางก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน

แต่เขาไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจอะไรมากนัก

นักรบแวมไพร์หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่มีค่าพอมาเป็นพันธมิตรของเขา

"ข้าจะฆ่ามันแทนเจ้าเอง" ลูเซียนพูดอย่างไม่ยี่หระ "ตอนนี้หลีกทางไปได้แล้ว เหยื่อของข้าจะหนีไปแล้ว"

เซลีนขมวดคิ้ว หันไปมองข้างหลัง

ไมเคิลกำลังวิ่งหนีสุดชีวิต ร่างกายเริ่มห่างออกไปไกล

นางรู้ดีว่ามนุษย์หมาป่าทั่วไปก็เหมือนแวมไพร์ ไม่ได้เห็นมนุษย์ธรรมดาอยู่ในสายตาเท่าไหร่

ไม่อยากดึงคนเดินถนนผู้บริสุทธิ์เข้ามาพัวพันกับความขัดแย้งของสองเผ่าพันธุ์ นางจึงพูดอย่างใจเย็น "ฆ่าวิคเตอร์ ไม่จำเป็นต้องพึ่งเลือดสมบูรณ์แบบในตัวเขา!"

ลูเซียนหันขวับ จ้องเซลีนตาเขียวปั้ด "เจ้ารู้อะไร?"

"เลือดสมบูรณ์แบบที่สามารถผสานสายเลือดแวมไพร์และมนุษย์หมาป่าเข้าด้วยกัน" เซลีนเชิดคาง พูดอย่างเย็นชา "ที่เจ้าตามหาอยู่ไม่ใช่สิ่งนี้หรือ?"

แววตาของลูเซียนฉายแววสังหารทันที

"มีใครรู้บ้าง?" เขาถาม

"แค่ข้า" เซลีนตอบ "เราร่วมมือกัน ไม่ต้องพึ่งเลือดสมบูรณ์แบบ แถม..."

นางกำลังจะบอกว่าถ้าอีกฝ่ายต้องการพลังที่แข็งแกร่งกว่า ก็เอาสายเลือดมนุษย์หมาป่ามาแลกได้ ไม่นึกลูเซียนจะพุ่งเข้ามาแล้ว

จังหวะที่ยกขาขึ้น เขาก็เริ่มกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า

เซลีนหลบหลีก ไม่ต้องการปะทะ

"เราร่วมมือกันได้!" นางตะโกน

"แวมไพร์ที่ตายแล้วน่าร่วมมือด้วยมากกว่า!" ลูเซียนพูดจบ ก็กลายร่างสมบูรณ์

เลือดสมบูรณ์แบบเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง เขาไม่มีทางปล่อยให้แวมไพร์ตนใดล่วงรู้

ในฐานะมนุษย์หมาป่ารุ่นที่สอง และบรรพบุรุษมนุษย์หมาป่าตนแรกที่แปลงร่างได้ ฝีมือของลูเซียนย่อมไม่ธรรมดา

เซลีนตอนแรกยังคิดจะหลบ แต่พอพบว่าอีกฝ่ายเล็งจุดตายทุกดอก ถ้าไม่มี 'สัญชาตญาณแมงมุม' เตือนภัยล่วงหน้า นางคงบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว นางจึงหมดความอดทน

นางเอียงคอหลบกรงเล็บของอีกฝ่าย เบี่ยงตัวหลบไปสองก้าว แล้วปล่อยหมัดสวนออกไป

เห็นนางกล้าแลกหมัดตรงๆ ลูเซียนคำรามอย่างตื่นเต้น กางกรงเล็บคู่พุ่งเข้าใส่

หมัดและกรงเล็บของทั้งสองปะทะกันอย่างจัง

พละกำลังของมนุษย์หมาป่ามากกว่าแวมไพร์ระดับเดียวกันถึงสองเท่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเซลีนกับลูเซียนยังมีระดับสายเลือดต่างกันอีกขั้น

ในสายตาลูเซียน แวมไพร์สาวตนนี้กำลังรนหาที่ตาย

แต่ทว่า ทันทีที่ปะทะกัน เขาตระหนักได้ทันทีว่าคิดผิด

พลังมหาศาลนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกรถบรรทุกที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงชนเข้าอย่างจัง

ภาพแวมไพร์กระเด็นที่คาดไว้ไม่เกิดขึ้น กลับเป็นตัวเขาเองที่ถูกหมัดซัดจนกระเด็นไปกระแทกกำแพง

สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่หัวหน้ามนุษย์หมาป่าอยากเห็นแน่

เขาคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

เซลีนก็ถูกกระตุ้นโทสะ ไม่ยั้งมืออีกต่อไป

'พละกำลังเหนือมนุษย์' ที่ได้จากสุราพลังสไปเดอร์แมนทำให้นางมีแรงเหนือกว่าหัวหน้ามนุษย์หมาป่าตรงหน้า บวกกับประสบการณ์ต่อสู้อันโชกโชน ทำให้หมัดและเท้าของนางไม่มีพลาดเป้า

เพียงสามนาทีสั้นๆ ลูเซียนก็ถูกเตะเข้าที่ท้อง ล้มลงไปดิ้นพราดๆ ลุกไม่ขึ้น

เห็นนางเดินย่างสามขุมเข้ามา ลูเซียนเริ่มกลัวแล้ว

"เดี๋ยว ข้ายอมร่วมมือ!" เขาตะโกน

เซลีนหยุดเดิน มองเขาด้วยสายตาเย็นชา

"ศัตรูของเราคือวิคเตอร์ ไม่ควรเอาแรงมาฆ่ากันเอง!" ลูเซียนฝืนยันตัวพิงกำแพงลุกขึ้นนั่ง "เราร่วมมือกัน ฆ่ามัน!"

เห็นเซลีนไม่ลงมือแล้ว เขาพูดต่อ "ข้าปล่อยมนุษย์นั่นไปก็ได้ ด้วยพลังของเจ้าและข้า พอจะจัดการวิคเตอร์ได้แล้ว!"

แวมไพร์สาวมองเขาอย่างลึกซึ้ง แล้วพยักหน้า "ตกลง!"

นางก้มลงไปหยิบเข็มฉีดยาที่วางไว้ข้างๆ

แต่จังหวะที่นางเพิ่งหันหลัง ความรู้สึกถึงวิกฤตอันรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา

ด้วย "สัญชาตญาณแมงมุม" เซลีนเชื่อในสัญชาตญาณนี้สุดหัวใจ จึงกลิ้งตัวหลบกับพื้นทันทีโดยไม่ลังเล

กระสุนนัดหนึ่งเฉียดหนังศีรษะนางไปฝังที่กำแพงข้างๆ สาดแสงสีม่วงกระจาย

เซลีนแววตาแข็งกร้าว ความรู้สึกอันตรายที่ตามมาติดๆ ทำให้นางกลิ้งตัวหลบกระสุนอีกหลายนัด

กระสุนพวกนี้วิจัยมาเพื่อจัดการแวมไพร์โดยเฉพาะ โดนเข้าไปนัดเดียววิญญาณสลายแน่!

รู้ว่าหัวหน้ามนุษย์หมาป่าผู้นี้ต้องการเอาชีวิตนาง เซลีนตัดสินใจไม่ยั้งมืออีกต่อไป

ขณะหลบการโจมตีอีกครั้ง นางชักปืนพกที่เอว หันกลับไปยิงสวน

ลูเซียนบาดเจ็บหนัก จะหลบกระสุนนางพ้นได้ยังไง

กระสุนเงินสองนัดเจาะเข้าที่หน้าอกและหน้าผาก หัวหน้ามนุษย์หมาป่าร่างกระตุก ล้มลงกองกับพื้น ค่อยๆ คืนร่างเป็นมนุษย์

ปืนในมือเขาร่วงหล่นลงพื้น

(จบแล้ว)