บทที่ 22 ไถ่ถามสวรรค์, ทะยานสู่สวรรค์!

บทที่ 22: ไถ่ถามสวรรค์, ทะยานสู่สวรรค์!

(ช่วงนี้สามารถฟังเพลง "เทียนเวิ่น" (Tian Wen) ของซ่างเหวินเจี๋ย หรือรับชมประกอบกับรายการ " Qu Yuan's Inquiry into Heaven " ได้ ค้นใน youtube ได้เลยครับ)

เสียงกลองดังก้องขึ้นระหว่างฟ้าดิน

ตุ้ม!

ตุ้ม!

ตุ้ม!

กลุ่มชายหนุ่มในชุดคลุมสีขาวหลวมๆ เท้าเปล่า ในมือถือกระบี่

พวกเขาย่ำเท้าตามจังหวะกลอง เดินเหยียบน้ำเข้ามา ร่ายรำและขับขานอย่างพร้อมเพรียง

“กาลเก่าก่อนยุคบรรพกาล ผู้ใดเล่าขานสืบสาน?”

“ฟ้าดินยังมิทันก่อร่าง จักสืบเสาะต้นตอจากสิ่งใด?”

ยิ่งเปล่งคำถาม เสียงของพวกเขาก็ยิ่งกึกก้องสูงส่ง สะท้อนกังวานไปทั่วหุบเขา

“ความมืดมิดและสว่างไสว ผู้ใดหยั่งรู้ถึงแก่นแท้?”

“สรรพสิ่งล้วนปรากฏเพียงมายา จักหยั่งรู้ความจริงได้อย่างไร?”

…

ราวกับฟ้าดินกำลังขานรับต่อคำถามท้าทายเหล่านั้น

“สว่างและมืด พลบค่ำและรุ่งสาง เกิดขึ้นด้วยเหตุใด? หยินหยางผสานหลอมรวม มีรากฐานจากสิ่งใด แปรเปลี่ยนเป็นสิ่งใด?”

คำถามยังคงดำเนินต่อไป เสียงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ

คล้ายกับเสียงครวญครางที่ดังออกมาจากช่องอก

“ฮูม่าย! นี่คือฮูม่าย! เหมือนเสียงที่ดังออกมาจากในหัวเลย โคตรขลัง!”

(Hoomai - การร้องเพลงแบบคอรัสชนิดหนึ่ง)

หวังโป๋อวี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ วินาทีต่อมาก็ถูกจี้เจ๋อหมิงเอามือปิดปาก

“ดูเงียบๆ อย่าส่งเสียงดัง!”

ท่ามกลางคำถามที่ดังต่อเนื่อง

ชายชราผู้หนึ่งแหวกสายน้ำเข้ามา ยืนอยู่กลางเวที แสงไฟสาดส่องมาที่ร่างของเขา

ไม้เท้าในมือของเขากระแทกลงบนหาดทราย พื้นดินสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกของเขา

เหล่าชายหนุ่มเคลื่อนไหวตามย่างก้าวของเขา ล้อมรอบเขาไว้ แล้วชักกระบี่ออกมา น้ำสาดกระเซ็น!

หวังเล่อเล่อยกมือถือขึ้นสูง เธอถูกภาพตรงหน้าดึงดูดจนหมดสิ้น ลืมสิ้นคำพูดใดๆ

คอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมเงียบสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าทุกคนกำลังตั้งใจรับชม

การร่ายรำกระบี่เริ่มดุเดือดและน่าตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ เห็นเพียงเหล่านักกระบี่ใช้ปลายดาบตวัดน้ำขึ้นมา สองมือสะบัดขึ้น ก้อนน้ำลอยขึ้นไปกลางอากาศ ถูกคมกระบี่ฟาดฟันจนแตกกระจาย

ตูม!

ละอองน้ำระเบิดออก กลายเป็นประกายไฟสีทองอร่ามกลางอากาศ!

ประหนึ่งธารอัคคีและดาวตกที่พลันสาดส่องเจิดจ้า!

ในขณะนี้ เสียงขับขานก็มาถึงจุดสูงสุด

“ณ สุดขอบสวรรค์เก้าชั้น คือที่ใด? ใครเป็นเจ้าของ?

ขอบเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้น ผู้ใดล่วงรู้จำนวน?

ฟากฟ้าบรรจบที่ใด? สิบสองราศีแบ่งแยกฉันใด?

ตะวันจันทราสถิต ณ ที่ใด? หมู่ดาวเรียงรายได้อย่างไร?”

ราวกับขานรับคำถามนั้น ประกายสีเงินร่วงโรยดั่งบุปผา!

ทั้งในน้ำและกล่างอากาศ ล้วนกลายเป็นธารดาราพร่างพรายเลือนราง

ท่ามกลางความยิ่งใหญ่อลังการเช่นนี้ ทุกคนต่างรู้สึกเคลิบเคลิ้มโดยไม่รู้ตัว

จี้เจ๋อหมิงพึมพำกับตัวเอง: “เมื่อได้ประจักษ์ถึงความรุ่งโรจน์นอกฟากฟ้าแล้ว จะยอมทนจมปลักอยู่ในแดนมนุษย์ได้อย่างไร?”

“หนทางยาวไกลและสุดหยั่ง ข้าจะขึ้นลงค้นคว้าสืบเสาะ!” ชายชรายกคทาในมือขึ้น

(เป็นวรรคทองอันเลื่องชื่อจากบทกวี "หลีเซา" (Li Sao) ของชวีหยวน)

“เบิกวิถีสวรรค์! หลอมบันไดฟ้า!”

ท่ามกลางประกายไฟดั่งต้นไม้เงินดอกไม้ไฟ กระบี่ในมือของเหล่านักร่ายรำหลุดจากมือลอยขึ้นไปกลางอากาศ แยกออกเป็นหลายเล่ม แล้วเชื่อมต่อกันกลายเป็นบันไดยาวทอดตรงสู่ท้องฟ้า

“ขอทุกท่านโปรดช่วยข้า ทะยานสู่สวรรค์!”

ชายหนุ่มคนหนึ่ง ในมือถือกกระบี่ที่ส่องประกายไฟ พุ่งออกมาจากฝูงชน เหยียบขึ้นไปบนบันไดสวรรค์ แล้วปีนป่ายขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ฝูงชนส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ: “สเปเชียลเอฟเฟกต์เหรอ?”

“นั่นใช่หนุ่มหล่อในวิดีโอโปรโมทหรือเปล่า?”

“ที่ไหนเขาจะมาทำสเปเชียลเอฟเฟกต์กันสดๆ แบบนี้! คงใช้ลวดสลิงแหละ! กระบี่พวกนั้นก็น่าจะผูกเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว” มีคนเริ่มวิเคราะห์

“ต่อให้ใช้ลวดสลิง แต่การเหยียบขึ้นไปบนบันไดเชือกนิ่มๆ แบบนั้นได้ก็โคตรเทพแล้ว ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าพ่อหนุ่มคนนี้เอวจะดีขนาดไหน!!”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่สเปเชียลเอฟเฟกต์! เชี่ย! กระบี่ของฉันก็ลอยออกไปเหมือนกัน!”

มีคนตะโกนลั่นขึ้นมาจากกลางฝูงชน

หวังโป๋อวี่ตื่นเต้นสุดขีดในตอนนี้! กระบี่ในมือของเขาหายไปแล้ว กระบี่ในมือของเขา เพิ่งจะลอยออกไปเมื่อกี้นี้เอง!

ในกระบี่นี่มันต้องมีกลไกอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ!

หวังเล่อเล่อและผู้คนในห้องไลฟ์สตรีมต่างคลั่งกันไปหมดแล้ว

[เมื่อกี้กระบี่ของสตรีมเมอร์ลอยออกไป!]

[จริงดิ! ระบบควบคุมส่วนกลางงั้นเหรอ?]

[ระบบควบคุมส่วนกลางอะไรจะทำแบบนี้ได้ ติดโดรนไว้ในกระบี่ป่าว?!]

พระเจ้าช่วย มันทำได้ยังไงกันแน่!

ช่างมันเถอะ ดูไปก่อนแล้วกัน!

สุดยอด สุดยอดไปเลย!

ตั๋วราคา 9.9 หยวนนี่มันโคตรคุ้ม!

ชายหนุ่มคนนั้นเหยียบย่างขึ้นไปบนบันไดสวรรค์ที่สร้างจากกระบี่ ทะยานสูงขึ้นไป ระหว่างฟ้าดิน ราวกับเหลือเพียงเขาอยู่ลำพัง

เขาหันหน้าไปยังวิมานสวรรค์อันไกลโพ้น

ตวัดกระบี่หนึ่งครั้ง ประกายไฟสาดกระจาย

ฝนเพลิงสายหนึ่ง ร่วงหล่นจากขอบฟ้า

“นั่นมันอะไรอีกน่ะ??”

“สวยเกินไปแล้ว!”

หลินโปมองดูดอกไม้ไฟ พลางเผยรอยยิ้มแห่งความหลัง

ตอนที่รู้ว่าวิชากระบี่ของผู้ฝึกตนไม่ได้มีสเปเชียลเอฟเฟกต์มากมายเหมือนในอนิเมะ เขาก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

แต่ทว่า กระบี่ของเย่เซิ่งเทียนได้ผ่านการดัดแปลงมาแล้ว ปลายกระบี่ถูกทำให้กลวงและใส่ถ่านที่เผาจนแดงเข้าไป

ระบำดอกไม้ไฟถ่าน มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ซึ่งเกือบจะสูญหายไปแล้ว

วันนี้ก็มาจัดงานเลี้ยงแห่งไฟกันเลยแล้วกัน!

“เร็วเข้า ดูข้างหลังนั่นสิ!” ผู้ชมคนหนึ่งชี้ไปยังท้องฟ้าด้านหลังประกายไฟด้วยความตกตะลึง

เมื่อประกายไฟระเบิดออก สถาปัตยกรรมด้านหลังดูเหมือนจะถูกส่องสว่างขึ้นมา

อาคารที่มองจากไกลๆ ตอนกลางวันดูทรุดโทรม กลับส่องแสงเจิดจ้าสว่างไสว

ราวกับแดนสวรรค์

“แดนสวรรค์! นั่นมันแดนสวรรค์!”

“นี่มันเ*ยอะไรอีกวะเนี่ย?!” สถานที่ท่องเที่ยวเล็กๆ แห่งนี้ ทำไมมีแต่ของที่เราไม่เคยเห็นเต็มไปหมด

“ภาพฉาย น่าจะเป็นการฉายภาพเลเซอร์!”

ชายหนุ่มบนบันไดสวรรค์ ราวกับได้เห็นความหวัง เขาเหินร่างทะยานไปยังแดนสวรรค์นั้น

ประกายไฟล้อมรอบตัวเขา ราวกับมังกรเจียวที่นำพาเขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

และในชั่วขณะที่เขาอาศัยประกายไฟนั้น ยื่นมือออกไปคว้าแดนสวรรค์

บันไดสวรรค์ก็พังทลายลง!

แดนสวรรค์พลันมืดสลัวลงในทันใด

ทุกคนต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

แสงในดวงตาของชายหนุ่มก็ดับวูบลงเช่นกัน มือของเขาพยายามจะคว้าจับอะไรบางอย่าง

แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงคว้าจับความว่างเปล่า

และหลังจากสิ้นเรี่ยวแรง ก็เหลือเพียงการร่วงหล่น

“ไม่!!!”

ผู้ชมส่งเสียงร้องอุทานออกมา!

ความรู้สึกสิ้นหวังของชายหนุ่ม ดูเหมือนจะส่งผ่านมาถึงหัวใจของพวกเขาด้วย

ตูม!

ร่างของชายหนุ่มร่วงหล่นลงไปในน้ำราวกับนกปีกหัก

“ล้มเหลว” หัวใจของผู้ชมถูกฉุดกระชากตามไปด้วย

หุ่นกระดาษขนาดมหึมาตัวหนึ่งลอยขึ้นมาจากผิวน้ำ ช้อนประคองร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งตกลงไป

ชายหนุ่มค่อยๆ ฟื้นคืนสติ ยันกายลุกขึ้นทีละน้อยบนร่างของหุ่นกระดาษนั้น ชูกระบี่ร่ายรำขึ้นอีกครั้ง

บทเพลงโบราณดังขึ้นอีกครั้ง ท่วงทำนองในครั้งนี้เนิบนาบยาวนานกว่าเดิม ราวกับกำลังขับขานสดุดีผู้กล้า

“กาลเก่าก่อนยุคบรรพกาล ผู้ใดเล่าขานสืบสาน? ฟ้าดินยังมิทันก่อร่าง จักสืบเสาะต้นตอจากสิ่งใด?”

นับพันปีที่ผ่านมา มนุษย์ไม่เคยละทิ้งการเสาะแสวงหา... เสาะแสวงหาสิ่งที่มิอาจรู้ เสาะแสวงหาสู่แดนไกล!

การร่ายรำกระบี่ของชายหนุ่มหยุดนิ่งในชั่วขณะที่เขากำลังแหงนมองฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

บีบหัวใจ! มันบีบหัวใจเกินไปแล้ว!

แต่... ก็งดงาม งดงามอย่างแท้จริง!

หลินโปเดินอย่างช้าๆ ไปยังใจกลางเวที แล้วโค้งคำนับผู้ชมอย่างสุดซึ้ง

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือจากทุกท่าน พลังของพวกเรายังคงไม่เพียงพอ ความพยายามของเมืองถามเซียนในการเปิดเส้นทางสู่แดนเซียนล้มเหลวอีกครั้ง แต่ตลอดหลายร้อยหลายพันปีที่ผ่านมา พวกเราไม่เคยละทิ้งความพยายาม”

หลินโปถือกระบี่สองเล่มไว้ในมือ เดินเข้าไปในฝูงชนอย่างช้าๆ แล้วยื่นกระบี่คืนให้กับหวังโป๋อวี่และหวังเล่อเล่อตามลำดับ

“ขอบคุณจอมยุทธ์น้อยทุกท่านที่ให้ความช่วยเหลือ ด้วยความช่วยเหลือของทุกคน ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่ง พวกเราจะสามารถกลับไปเหยียบย่างบนเส้นทางสวรรค์ได้อีกครั้ง!”

จากนั้นก็หันไปมองอวี๋หยาง แล้วยื่นเงินรางวัลให้เขา: “แขกผู้กล้าหาญท่านนี้ ได้ช่วยพวกเราตามหาสมบัติที่หายไป โปรดรับของขวัญเล็กๆ น้อยๆ นี้ไว้ด้วย”

อวี๋หยางรับซองแดงมาอย่างงุนงง ลองใช้นิ้วสัมผัสความหนา... ความรู้สึกนี้... 5,000 หยวน ให้จริงดิ!

“หวังว่าในภายภาคหน้า ทุกท่านจะยังคง... สามารถยื่นมือช่วยเหลือพวกเราได้อีก”

สิ้นเสียงพูด เหล่านักแสดงก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง แล้วค่อยๆ ถอยกลับไป กล่าวอำลาผู้ชม

เวทีก็ถูกสายน้ำเข้าท่วมอีกครั้ง

การแสดงจบลงแล้ว

แต่ผู้ชมยังคงรู้สึกไม่เต็มอิ่ม

ทุกสิ่งที่ได้เห็นเมื่อครู่... คือเรื่องจริงงั้นหรือ?

พวกเราทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในการแสดงได้ด้วย

ค่าตั๋ว 9.9 หยวนนี่... พูดจริงดิ เถ้าแก่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

จี้เจ๋อหมิงมองยันต์อาคมในมือ

“ถ้ากระบี่ใช้ได้ ยันต์กับของเล่นปริศนาไม้ก็น่าจะมีประโยชน์เหมือนกัน เพียงแต่เนื้อเรื่องยังไม่ดำเนินไปถึงตอนนั้น เนื้อเรื่องตอนต่อๆ ไปน่าจะปลดล็อกได้ตามการกระทำของนักท่องเที่ยว”

“สุดยอดเกินไปแล้ว สุดยอดจริงๆ”

“พรุ่งนี้พวกเรามาต่อกันเถอะ ทุกคนไปหากระบี่มาคนละเล่มก่อน! แล้วค่อยไปหาก้อนทองกันต่อ” อวี๋หยางมองซองแดงในมือ “ฉันเลี้ยงเอง!”

นอกพื้นที่ท่องเที่ยว ยังมีคนอีกคนหนึ่งที่กำลังยืนตะลึงงัน

นั่นก็คือหลี่ม่อที่เพิ่งจะมาถึงนั่นเอง

เมื่อครู่นี้เขาตาฝาดไปหรือเปล่า?

แม้จะอยู่นอกพื้นที่ท่องเที่ยว ก็ยังมองเห็นบันไดสวรรค์ที่ทอดยาวขึ้นไปบนฟ้า มังกรไฟที่เบ่งบานกลางอากาศ และแดนเซียนที่ราวกับภาพลวงตา

เขายืนอยู่บนหลังคารถ มองกล้องถ่ายรูปในมือที่หยิบออกมาอย่างรีบร้อน

ในใจพลันคร่ำครวญ

พระเจ้า! ฉันพลาดอะไรไปบ้างเนี่ย!

พรุ่งนี้ยังมีอีกไหม!

มีกิจกรรมยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่หลินโปกลับไม่เรียกเขา มันยุติธรรมแล้วเหรอ?!

แค่ไม่กี่วันเองนะ หลินโปจัดฉากได้ใหญ่โตขนาดนี้ ฟ้าดินยังมีตาอยู่ไหม?!