บทที่ 35 - คลื่นใต้น้ำ

"หัวใจนิรันดร์" ทำงาน โคเอนเก็บหินสื่อสารกลับเข้าไป มองดูป้ายเงินสองศูนย์เจ็ดที่นั่งคอตกอย่างหมดสภาพ แล้วก็เก็บหน้ากากของเขาไปด้วย จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับท่านอาเฮาก์ว่า

"คนนี้ฝากท่านจัดการต่อ ในฐานะนักฆ่าป้ายเงิน ในปากน่าจะพอมีข่าวกรองอะไรอยู่บ้าง"

เฮาก์พยักหน้า

"พรุ่งนี้แข่งวันสุดท้ายเสร็จแล้ว เจ้าอย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกตามใจชอบอีก

ตอนนี้มีคนจ้างวาน 'สุสานทมิฬ' ให้จัดการเจ้าแล้ว ต้องระวังตัวให้มาก"

โคเอนรับปาก

หลังจากจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ โคเอนก็หันไปพูดกับเนฟธิสว่า

"เจ้ายังจะพักที่คฤหาสน์หลังนี้ต่อหรือ?

เจ้ากับโบกัสแตกหักกันแล้ว ข้ากังวลว่าพวกเขาจะหาเรื่องเล่นงานเจ้าผ่านคฤหาสน์หลังนี้ อย่างไรเสียในทางนิตินัยคฤหาสน์ก็ยังเป็นทรัพย์สินของตระกูลดูปอง"

เนฟธิสลังเล นี่ก็เป็นเรื่องที่นางกังวลอยู่เหมือนกัน

หากตระกูลดูปองคิดจะเล่นงานนางแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม วอลล็อคระดับหนึ่งตัวเล็กๆ อย่างนางคงไม่มีหนทางรับมือมากนัก

โคเอนเห็นสีหน้าของเนฟธิสก็รู้ว่านางเริ่มคล้อยตามแล้ว เพียงแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก จึงเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาว่า

"ข้ามีบ้านพักหลังเล็กๆ อยู่ที่ ตรอกกุหลาบ บนถนนสายกลางของเฟลอเรนซ์ ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ จะย้ายไปพักที่นั่นก่อนก็ได้ ที่นั่นปลอดภัยแน่นอน"

ใบหน้าขาวผ่องของเนฟธิสขึ้นสีแดงระเรื่อ

"มันจะดีหรือคะ"

เฮาก์มองโคเอนด้วยสายตาดูแคลน เท่าที่เขารู้ ตรอกกุหลาบ เป็นย่านที่ขุนนางและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่นิยมให้ชู้รักไปพักอาศัย

เจ้าเด็กนี่จัดหาที่พักที่ไหนไม่หา ดันไปหาที่ที่ชวนให้คนคิดลึกแบบนั้น

โคเอนทำเมินสายตาของเฮาก์ ในใจบ่นพึมพำว่าท่านจะไปรู้อะไร ข้ากำลังปูทางสร้างความประทับใจต่างหาก

วอลล็อคที่มีวิชาประจำตระกูลสืบทอดยาวนาน แถมยังเป็น โซลวอลล็อค ที่หาได้ยากยิ่ง สัญญาห้าปีจะไปพออะไร เขาต้องผูกมัดเนฟธิสไว้ข้างกายให้แน่นหนา

โคเอนไม่เปิดโอกาสให้เนฟธิสปฏิเสธ หยิบกระดาษเขียนจดหมายออกมาจดที่อยู่ แล้วยื่นกุญแจให้นางดอกหนึ่ง

"คืนนี้ข้าจะให้คนไปทำความสะอาด พรุ่งนี้เจ้าก็ย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย"

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดของโคเอน เนฟธิสจึงไม่ได้ปฏิเสธ รับกุญแจมาภายใต้สายตาแปลกๆ ของเฮาก์

โคเอนคิดในใจ แบบนี้จะเรียกว่าเลี้ยงต้อยได้หรือเปล่านะ?

ไม่รู้ว่าถ้าพี่สาวราชินีรู้เข้าจะจับเขาแช่แข็งเป็นประติมากรรมน้ำแข็งหรือเปล่า

ราชินีย่อมไม่รู้ว่าสามีของตัวเองแอบก้าวเท้าเข้าสู่วงการเลี้ยงต้อยไปก้าวหนึ่งแล้ว

นางกำลังพลิกดูรายงานข่าวกรองอันน่าตื่นตะลึงที่เพิ่งส่งมาจากลานประลองยุทธ์เหนือมนุษย์

ต่อกรกับผู้เหนือมนุษย์ ระดับตำนาน อย่างเปิดเผย!

บทสวดแห่งเทพ!

"อัญเชิญเทพ" สำเร็จ!

คาดว่าน่าจะบรรลุข้อตกลงบางอย่างกับเทพสงคราม!

คนเดียวไล่ถล่มผู้เหนือมนุษย์ระดับสองสิบคนรวดแบบข้ามรุ่น!

เหลือเชื่อ เกินจินตนาการ ไร้สาระสิ้นดี

ท่านอัครมหาเสนาบดีที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มรู้สึกเสียใจลึกๆ รู้อย่างนี้เมื่อวานเขาไปดูด้วยตาตัวเองเสียก็ดี

ไม่รู้ว่าท่านอาเฮาก์ได้พบกับคนคนนั้นแล้วหรือยัง ได้ถ่ายทอดความต้องการของราชสำนักไปหรือเปล่า

ราชินีเงียบไปนาน ก่อนจะสะบัดมือเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง เรียกนางกำนัลเข้ามา แล้วสั่งว่า

"ส่งไปให้ท่านอาเฮาก์"

ท่านอัครมหาเสนาบดีเดินวนไปมาอย่างเชื่องช้า เอ่ยเสียงเบาว่า

"ได้ยินว่าพรุ่งนี้เขายังจะท้าสู้ข้ามรุ่นต่อไป ... นั่นเท่ากับระดับหนึ่งสู้กับระดับสาม หากเขาทำสำเร็จอีกละก็ ... ข้ากำลังคิดว่าพรุ่งนี้ข้าควรจะไปดูด้วยตัวเองดีไหม?"

ราชินีทำสีหน้าครุ่นคิด ครู่ต่อมาจึงกล่าวว่า

"รอท่านอามาถึงแล้วถามสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน"

...

หลังจากส่งเนฟธิสกลับไป เฮาก์ก็ปรายตามองโคเอน

"ตัวตนของนางไม่ธรรมดา กลิ่นอายวอลล็อคบนตัวนางมีความเก่าแก่โบราณแฝงอยู่"

โคเอนพยักหน้าเล็กน้อย

"นางคือผู้รอดชีวิตของตระกูล 'ไนท์โรส'"

สีหน้าของเฮาก์เปลี่ยนไปเล็กน้อย ถอนหายใจว่า

"เจ้าช่างกล้าจริงๆ นี่คือตระกูลที่ถูกห้าจักรวรรดิใหญ่ร่วมมือกันกวาดล้าง เจ้ายังกล้ารับเลี้ยงไว้อีก"

โคเอนบิดขี้เกียจ กล่าวอย่างไม่ยี่หระว่า

"เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว จักรพรรดิของห้าจักรวรรดิก็เปลี่ยนไปตั้งกี่รุ่น ใครจะมาสนใจวอลล็อคสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่ง"

ระหว่างที่พูด หินสื่อสารที่เอวของเฮาก์ก็สั่น

เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วกล่าวว่า

"ราชินีส่งจดหมายมา คงมีธุระ"

ทั้งสองมองหน้ากัน โคเอนกล่าวว่า

"น่าจะมาถามท่านเรื่อง 'เจ้าแห่งเงา'"

เฮาก์พยักหน้า

"ยังไงเสียในนามแล้วข้าก็คือคนที่ถูกส่งไปดึงตัวเจ้ามา วันนี้เจ้าทำผลงานได้โดดเด่นขนาดนี้ ราชินีกับอัครมหาเสนาบดีย่อมต้องมีความคิดบางอย่างแน่"

"งั้นก็กลับกันเถอะ"

โคเอนกับเฮาก์กลับถึงคฤหาสน์ เมื่อเปิดจดหมายดูก็เป็นเรื่องสอบถามเกี่ยวกับเจ้าแห่งเงาจริงๆ พวกเขาไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าเข้าวังทันที

ระหว่างทาง เฮาก์ถามว่า

"เดี๋ยวถ้าพวกเขาถามเรื่องการชักชวน ข้าควรตอบว่ายังไง?"

โคเอนคิดเล็กน้อยแล้วตอบว่า

"บอกว่าคุยกันถูกคอ ไม่อย่างนั้นราชินีคงส่งคนอื่นมาติดต่อข้าอีก เผลอๆ อาจจะมาด้วยตัวเอง"

เมื่อทั้งสองเข้าวัง ท่านอัครมหาเสนาบดีก็เอ่ยถามเป็นคนแรก

"ท่านได้พบกับ 'เจ้าแห่งเงา' คนนั้นหรือยัง?"

เฮาก์พยักหน้าตอบ

"พบแล้ว การเจรจาคืบหน้าไปด้วยดี เขาพอใจกับความจริงใจของพวกเรามาก"

ใบหน้าของอัครมหาเสนาบดีปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน ราชินีที่อยู่ด้านข้างถามว่า

"พอมองออกไหมว่าเขาเป็นใคร?"

เฮาก์ส่ายหน้า

"ยังดูไม่ออก แต่ที่มั่นใจได้คือ เขาน่าจะเป็นขุนนางของเอฟิน"

คำตอบนี้ทำให้ทั้งสองวางใจลงได้มาก

ท่านอัครมหาเสนาบดีแววตาไหววูบ กล่าวว่า

"ข้ากำลังคิดว่าพรุ่งนี้ข้าควรจะไปพบ 'เจ้าแห่งเงา' ผู้นี้ด้วยตัวเองดีไหม"

เฮาก์กล่าวเสียงขรึม

"ต่อหน้าขุมกำลังมากมายขนาดนั้น การติดต่อกับเขาอย่างเปิดเผยจะดีหรือ?"

สีหน้าของอัครมหาเสนาบดีชะงักไป ถอนหายใจว่า

"ท่านพูดมีเหตุผล ช่วงเวลานี้เราไม่ควรสร้างเรื่องราวให้มากความ งั้นข้าก็ไปสังเกตการณ์เขาในฐานะผู้ชมก็แล้วกัน ถือโอกาสเรียกพวกตาเฒ่าในสภาขุนนางไปด้วยเลย"

จู่ๆ ราชินีก็พูดขึ้นว่า

"ให้เขาเข้าวังมาอย่างลับๆ เป็นไง?"

เฮาก์มองราชินีด้วยความประหลาดใจ กล่าวว่า

"หากพระนางต้องการพบเขาให้ได้จริงๆ นี่ก็เป็นทางเลือกหนึ่ง แต่ข้าต้องลองปรึกษาเขาดูก่อน"

ราชินีโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ใช่ให้มาพบข้า แต่ให้มาพบฝ่าบาท ข้าอยากจ้างเขามาเป็นอาจารย์ให้ฝ่าบาท"

โคเอนที่กำลังจิบชาอยู่ ได้ยินประโยคนี้ก็สำลักพรวด หน้าดำหน้าแดง ไอโขลกขลกไม่หยุด

ราชินีขมวดคิ้วเล็กน้อย มือเรียวขยับเบาๆ เกล็ดหิมะดอกหนึ่งลอยเข้าไปในร่างของโคเอน โคเอนรู้สึกถึงความเย็นสบายซาบซ่านไปทั่วร่าง ความทรมานหายเป็นปลิดทิ้ง

"ฝ่าบาทเป็นอะไรไป?"

โคเอนส่ายหน้า

"ไม่มีอะไร ข้า ... ข้ามีท่านพี่เป็นอาจารย์คนเดียวก็พอแล้ว"

คิ้วของราชินีคลายออก เอ่ยเสียงเบาว่า

"ข้าไม่สามารถอยู่กับฝ่าบาทได้ตลอดเวลา ให้เขามาเป็นอาจารย์ท่านก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญกว่าคืออยากให้ฝ่าบาทผูกมิตรกับเขาด้วยความจริงใจ

การมีคนแบบนี้อยู่ข้างกายฝ่าบาท จะช่วยเรื่องการพัฒนาในวันข้างหน้าของท่านได้อย่างมาก"

โคเอนทำสีหน้าลำบากใจ มองไปทางเฮาก์

เฮาก์เองก็อึ้ง ไม่คิดว่าราชินีจะเสนอความคิดนี้ออกมา

ขืนปล่อยให้ "เจ้าแห่งเงา" เข้าวัง มีหวังความแตกกันพอดี

เขารีบพูดขึ้นว่า

"องค์ราชินี ตอนนี้ฝ่าบาทยังต้องมนตร์สะกดอยู่ สติปัญญา ... เอ่อ ค่อนข้างจะมีปัญหา

หากรีบร้อนให้ฝ่าบาทพบกับเขา อาจจะทำให้เขาดูแคลนฝ่าบาทได้ ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการพัฒนาความสัมพันธ์ในอนาคต"

ราชินีชะงัก ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

นางหันไปมองอัครมหาเสนาบดี

"ท่านพ่อ ลูกศิษย์ของท่านจอมเวทศักดิ์สิทธิ์วิคเตอร์จะมาถึงเมื่อไหร่?"

ท่านอัครมหาเสนาบดีแววตาไหววูบ

"ลูกยังไม่ยอมตัดใจอีกรึ?"

แววตาของราชินีสงบนิ่ง แฝงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจสั่นคลอน

อัครมหาเสนาบดีถอนหายใจ

"น่าจะอีกประมาณครึ่งเดือน"

"ตกลง งั้นรบกวนท่านอาช่วยติดต่อเขาไว้ก่อน รอให้ถอนคำสาปบนตัวฝ่าบาทได้แล้ว ค่อยเรียกเขาเข้าวัง"

โคเอนและเฮาก์ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกัน ฝ่ายหลังรีบรับคำ

[จบตอน]