บทที่ 545 หมดสติ (ฟรี)

บทที่ 545 หมดสติ

เผยอวี้หัวเราะ “เธอนี่ไม่เหมือนใครจริงๆ คนอื่นเขาตื่นเต้นกันก่อนแต่งงาน แต่เธอดันมาตื่นเต้นวันแต่งงาน”

เผยหลินกล่าว “หลายๆ เรื่องก็ตั้งตารอมาตลอด แต่พอจะกลายเป็นจริงขึ้นมา กลับรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรน่าสนใจ”

เผยอวี้ประคองไหล่ของเธอ มองเผยหลินในกระจก “เธอนี่มันเกิดในความสุขแต่ไม่รู้ค่าของความสุข ไม่รู้หรือไงว่ามีคนอิจฉาเธอมากแค่ไหน”

โทรศัพท์บนโต๊ะเครื่องแป้งดังขึ้น เผยหลินนึกว่าขบวนรับตัวเจ้าสาวมาถึงแล้ว แต่พอมองดูกลับเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก สองวันนี้มักจะมีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามาตลอด ผู้จัดการระดับกลางของหัวเหนียนต้าเจี้ยนคังบางคนไม่รู้ไปได้ยินข่าวมาจากไหน หลายคนโทรมาแสดงความยินดีกับเธอ ในจำนวนนั้นมีส่วนหนึ่งที่ส่งซองแดงมาให้ด้วย

ทัศนคติของเผยหลินในเรื่องนี้แตกต่างจากจ้าวเฟยหยาง เธอไม่ได้มาจากระบบราชการ ในเมื่อคนอื่นตั้งใจจะให้ เธอก็รับไว้อย่างไม่ขัดศรัทธา ดังนั้นหลายคนที่ถูกจ้าวเฟยหยางปฏิเสธไปแล้วจึงหันมาอวยพรภรรยาผู้อำนวยการแทน

ในสายตาของบางคน สองสามีภรรยาคู่นี้ร่วมมือกันได้ดี คนหนึ่งรักษากิตติศัพท์ อีกคนได้ผลประโยชน์ แต่ก็มีอีกส่วนหนึ่งที่คิดว่าพวกเขาแค่กำลังแสดงละคร และแสดงได้ไม่แนบเนียนนัก เป็นเพียงการหลอกตัวเองเท่านั้น

เผยหลินรับสาย คนที่โทรมาเป็นผู้ชาย

“คุณเผยหลินใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ!”

“ผมหลี่กว่างจง ตำรวจฝ่ายสืบสวนจากสถานีตำรวจเมืองตงโจวที่รับผิดชอบคดีของหยางมู่เฟิงครับ”

หัวใจของเผยหลินดิ่งวูบทันที “เจ้าหน้าที่ตำรวจหลี่ คุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ”

“คืออย่างนี้ครับ เรามีคำถามสองสามข้ออยากให้คุณช่วยให้ความร่วมมือ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณสะดวกมาที่นี่สักหน่อยไหมครับ”

“ไม่สะดวกค่ะ!” เผยหลินปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“หรือจะให้เราไปพบที่บ้านก็ได้ครับ”

เผยหลินกำโทรศัพท์แน่น เพื่อป้องกันไม่ให้โทรศัพท์ร่วงหล่นและใช้โทรศัพท์เป็นที่ยึดเหนี่ยวไปพร้อมกัน เพราะเธอกลัวว่ามือของตัวเองจะสั่น

“ขอโทษนะคะ วันนี้ฉันแต่งงาน ขอเปลี่ยนเป็นวันอื่นได้ไหมคะ”

อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง “อย่างนั้นเหรอครับ งั้นพรุ่งนี้ พรุ่งนี้คุณสะดวกมาสักหน่อยไหมครับ”

เผยหลินตอบตกลง อารมณ์ของเธอยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก แม้จะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วตำรวจต้องมาหาเธออีก แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะเป็นเวลานี้ เธอไม่แน่ใจว่าเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นหรือไม่ แต่ตำรวจไม่น่าจะมีหลักฐานที่แน่ชัด ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช้วิธีโทรศัพท์มา

เผยหลินปลอบใจตัวเอง บางทีอาจเป็นแค่การสอบถามข้อมูลตามปกติเท่านั้น เธอผ่านด่านมามากมายขนาดนี้แล้ว ด่านนี้ก็ต้องผ่านไปได้อย่างราบรื่นแน่นอน

เผยอวี้เห็นใบหน้าซีดขาวของเธอดูน่ากลัวเล็กน้อย จึงเตือนให้เธอปัดแก้มเพิ่มอีกหน่อย

ในตอนนี้ขบวนรับตัวเจ้าสาวก็มาถึงแล้ว ขบวนรถไม่ได้หรูหราฟุ่มเฟือย มีเพียงรถมายบัคสามคันเท่านั้น และนี่ก็เป็นเพราะเผยหลินร้องขออย่างหนัก เดิมทีเขาตั้งใจจะขับรถคาเยนน์คันใหม่ที่พวกเขาเพิ่งซื้อมา รับตัวเจ้าสาวคนเดียว

จ้าวเฟยหยางสวมสูทที่เผยหลินซื้อให้เขาที่หนานเจียง สวี่ฉุนเหลียงมองแล้วรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง เพราะสูทชุดนี้เขาเคยลองใส่ด้วยตัวเอง จ้าวเฟยหยางสวมแล้วก็พอดีตัวอยู่ แต่ว่าวันนี้เขากลับผูกเนกไทสีแดง บางทีอาจจะเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ แต่ก็ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่

สวี่ฉุนเหลียงรู้ดีว่าตัวเองมาเป็นตัวประกอบ ไม่อาจแย่งซีนเจ้าบ่าวได้ ดังนั้นจึงสวมเพียงชุดกีฬา แต่ถึงอย่างนั้น ออร่าของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าจ้าวเฟยหยางเลย เสน่ห์ของผู้ชายไม่เคยขึ้นอยู่กับการแต่งกาย

ใบหน้าของจ้าวเฟยหยางประดับด้วยรอยยิ้มตามแบบแผน แม้แต่คนนอกอย่างสวี่ฉุนเหลียงยังดูออกว่ารอยยิ้มนี้ไม่ได้ออกมาจากใจจริง ขั้นตอนการรับตัวเจ้าสาวนั้นเรียบง่าย เพื่อนเจ้าสาวของอีกฝ่ายก็ไม่ได้สร้างความลำบากให้พวกเขา พอได้ซองแดงแล้วก็เปิดประตูใหญ่อย่างมีความสุข

เผยหลินพ่อแม่เสียชีวิตไปแล้ว ญาติพี่น้องก็มีไม่มาก วันนี้ที่มาช่วยงานล้วนเป็นเพื่อนสนิทของเธอ คนที่รับหน้าที่ดูแลสถานการณ์คือลูกพี่ลูกน้อง เผยอวี้ พวกเธอเตรียมเกมเล็กๆ แบบดั้งเดิม ให้เจ้าบ่าวหารองเท้าแต่งงาน ไม่ได้มีความยากอะไร เผยหลินกำชับไว้เป็นพิเศษว่าอย่าสร้างความลำบากให้จ้าวเฟยหยาง เธอยังคงเข้าใจจ้าวเฟยหยางดี และรู้ว่าความอดทนที่เขามีต่อเธอกำลังลดน้อยลงไปเรื่อยๆ ตามกาลเวลา

จ้าวเฟยหยางแต่งงานเป็นครั้งที่สองแล้ว ถือว่ามีประสบการณ์มาก เขาหารองเท้าแต่งงานที่อยู่ใต้โต๊ะหัวเตียงเจอในทันที

กลุ่มเพื่อนเจ้าสาวต่างร้องว่าไม่สนุกเลย ในจำนวนนั้นมีเพื่อนเจ้าสาวร่างท้วมคนหนึ่งพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “เจ้าบ่าวมีประสบการณ์จังเลยนะ!”

ภายในห้องเงียบกริบในทันที ยังดีที่สวี่ฉุนเหลียงไหวพริบเร็วพอ เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “พิสูจน์ให้เห็นว่าผอ.จ้าวไม่ย่อท้อต่อความลำบาก มาสำรวจสถานที่หลายครั้งแล้ว ทุกอย่างที่นี่จึงอยู่ในกำมือ”

ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

จ้าวเฟยหยางหัวเราะ “ไอ้หนูแกอย่ามาล้อฉันเล่น” เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลง ยื่นช่อดอกไม้ให้ แล้วมองเผยหลินยิ้มๆ “คุณจะแต่งงานกับผมไหม”

จริงๆ แล้วจ้าวเฟยหยางขอแต่งงานไปแล้ว ครั้งนี้เป็นเพียงการทำตามธรรมเนียม เผยหลินก็ถามตัวเองในใจ เธอพบอย่างน่าเศร้าว่า เธอสูญเสียจินตนาการและความคาดหวังใดๆ ที่มีต่อการแต่งงานของตัวเองไปแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะโทรศัพท์สายนั้นที่ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเธออย่างรุนแรง

เผยหลินพยักหน้า ก้มลงไปดมช่อดอกไม้ เหตุผลหลักคือไม่อยากให้คนอื่นเห็นสีหน้าของเธอในตอนนี้ จ้าวเฟยหยางหยิบแหวนเพชรออกมา สวมแหวนให้เธอ

เผยหลินเค้นรอยยิ้มออกมา ทุกคนต่างโห่ร้องแซว

จ้าวเฟยหยางเริ่มสวมรองเท้าให้เธอ ในด้านนี้จ้าวเฟยหยางไม่ค่อยชำนาญนัก เขาจับเท้าของเผยหลินพยายามยัดเข้าไปสองครั้งก็ยังใส่ไม่ได้ แค่เพิ่มแรงเข้าไปนิดหน่อย ไม่คาดคิดว่าเผยหลินจะหมดสติไปทันที

ทุกคนตะลึงงัน จ้าวเฟยหยางก็งงไปเหมือนกัน เขาไม่ได้ใช้แรงมากเท่าไหร่เลย ทำไมเธอถึงเป็นลมไปได้ล่ะ หรือว่าแกล้งทำ

จ้าวเฟยหยางเรียกชื่อเผยหลิน เผยหลินไม่ตอบ

เผยอวี้ก็คิดว่าเธอล้อเล่น ยื่นมือไปเขย่าตัวเธอ เผยหลินไม่ตื่น ถึงได้รู้ว่าเธอหมดสติไปจริงๆ เผยอวี้พูดว่า “เสี่ยวหลิน เสี่ยวหลิน แย่แล้ว เธอเป็นลมไปแล้ว รีบส่งโรงพยาบาล...” พูดจบเธอก็ตระหนักได้ทันทีว่ามันไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง วันนี้เขามาแต่งงาน จ้าวเฟยหยางมารับตัวเจ้าสาว ใครเคยเห็นรับตัวเจ้าสาวไปส่งโรงพยาบาลบ้าง

เผยหลินหมดสติไปอย่างกะทันหัน ตอนนี้เธอไม่รู้สึกตัวแล้ว ใบหน้าซีดขาว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดละเอียด มือเท้าเย็นเฉียบ ในทางการแพทย์แผนจีน เรียกอาการแบบนี้รวมๆ ว่าหมดสติ

โดยทั่วไปแล้ว การหมดสติจะใช้เวลาไม่นาน หลังจากฟื้นขึ้นมาจะไม่มีผลข้างเคียง แต่ถ้าอาการรุนแรง หมดสตินานเกินไป ก็มีความเสี่ยงที่จะไม่ฟื้นหรือเสียชีวิตได้

หลักการรักษาอาการหมดสติคือ ฟื้นสติเปิดทวาร กลุ่มอาการแกร่งให้ฝังเข็มอย่างเดียวไม่รมยา ใช้วิธีระบาย กลุ่มอาการพร่องให้ฝังเข็มและรมยาร่วมกัน รมยาหนักๆ เลือกใช้วิธีบำรุง

จ้าวเฟยหยางก็เรียนแพทย์มาเหมือนกัน เขาทำงานคลินิกไม่นาน ฝีมือการแพทย์ธรรมดามาก แต่ก็ยังรู้วิธีทำ CPR พื้นฐาน ตอนที่กำลังจะลงมือทำ CPR ให้เผยหลิน

สวี่ฉุนเหลียงตะโกนเสียงดัง “ให้ผมเอง!”

จ้าวเฟยหยางชะงักไปครู่หนึ่ง คิดในใจว่าแกจะทำอะไร นี่เมียฉันนะ ไม่ว่าจะเป็นการกดหน้าอกหรือการผายปอด ล้วนเป็นการสัมผัสส่วนที่ละเอียดอ่อนทั้งสิ้น ตัวฉันเองก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่เป็น ตอนนี้คือการช่วยชีวิตคน ไม่ใช่ให้แกมาเล่นตลกในห้องหอ ต่อให้เล่นตลกในห้องหอก็ไม่มีการกดหน้าอกจูบปากกันแบบนี้

จ้าวเฟยหยางคิดมากไปหน่อย

สวี่ฉุนเหลียงขี้เกียจอธิบายกับเขา เขาเดินมาข้างเตียง ใช้นิ้วหัวแม่มือกดลงไปอย่างแรงที่จุดเหรินจงของเผยหลิน

จุดเหรินจง มีอีกชื่อว่า กุ่ยกง, กุ่ยซื่อ อยู่ในเส้นตู ตั้งอยู่บนใบหน้า ตรงร่องกลางริมฝีปากบน บริเวณจุดตัดของ 1 ใน 3 บนกับ 1 ใน 3 กลาง อยู่ในกล้ามเนื้อรอบปาก มีหลอดเลือดแดงและดำของริมฝีปากบน มีเส้นประสาทใต้เบ้าตาและเส้นประสาทแก้มของเส้นประสาทใบหน้า

การกดจุดนี้สามารถรักษาอาการโคม่า หมดสติ โรคลมแดด โรคจิตเภท อาการชัก ลมชักเฉียบพลันและเรื้อรัง คัดจมูก เลือดกำเดาไหล ใบหน้าบวมน้ำจากลม ปวดฟัน ขากรรไกรค้าง ดีซ่าน เบาหวาน อหิวาตกโรค โรคระบาด ปวดเกร็งสันหลัง ปวดเอวจากการบาดเจ็บ

จุดนี้มีสรรพคุณขจัดความร้อนเปิดทวาร ฟื้นหยางกู้ชีพจร การกดจุดเหรินจงตอนเป็นลมแดดที่รู้จักกันแพร่หลายก็คือหลักการนี้นี่เอง

จ้าวเฟยหยางเห็นเขาลงมือ ถึงได้รู้ว่าตัวเองคิดมากไป สวี่ฉุนเหลียงไม่ได้จะแย่งทำ CPR กับเขา เจ้านี่ไม่มีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม แต่เขาเป็นทายาทสายตรงของหุยชุนถัง น่าจะรู้วิธีการรักษาช่วยชีวิตคนอยู่บ้าง

หลังจากสวี่ฉุนเหลียงกดจุดเหรินจงแล้ว เขาก็เลือกกดจุดเหอกู่ของเผยหลินต่อ

จุดเหอกู่ มีอีกชื่อว่า หู่โข่ว อยู่ในเส้นลมปราณหยางหมิงลำไส้ใหญ่แห่งมือ อยู่ที่หลังมือ ระหว่างกระดูกฝ่ามือชิ้นที่หนึ่งและสอง ตรงกลางของด้านเรเดียลของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่สอง บริเวณโดยรอบมีแขนงตื้นของเส้นประสาทเรเดียล ส่วนลึกมีเส้นประสาทฝ่ามือของเส้นประสาทมีเดียน และมีเครือข่ายหลอดเลือดดำหลังมือ บริเวณใกล้เคียงเป็นตำแหน่งที่หลอดเลือดแดงเรเดียลทะลุจากหลังมือไปยังฝ่ามือ

จุดเหล่านี้คนที่พอมีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้างจะรู้ดี หากผู้ป่วยหมดสติ ให้เลือกจุดเหรินจงและหู่โข่วเป็นอันดับแรก

วิธีการปฐมพยาบาลของการแพทย์แผนจีนนั้นเน้นการหาจุดที่แม่นยำ และแรงที่เหมาะสม กรณีของเผยหลิน จำเป็นต้องกดอย่างแรง โดยมีมาตรฐานคือให้เกิดปฏิกิริยาความเจ็บปวดจนฟื้นขึ้นมา

สวี่ฉุนเหลียงใช้มือข้างหนึ่งบีบจุดเหรินจงของเผยหลินอย่างแรง ส่วนอีกข้างบีบจุดเหอกู่ของเธอ

เผยหลินที่เดิมทีหมดสติไม่รู้สึกตัว ขมวดคิ้วอย่างเจ็บปวด ความเจ็บปวดจากจุดสำคัญทั้งสองกระตุ้นเส้นประสาทของเธออย่างต่อเนื่อง เผยหลินทนความเจ็บปวดไม่ไหว ส่งเสียงร้องครวญครางที่แสนเศร้าและอ่อนหวานออกมา

เสียงร้องนี้เต็มไปด้วยความคลุมเครือ กลุ่มเพื่อนเจ้าสาวได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าเสียงนี้ทำให้คนคิดไปไกล แต่เผยหลินก็ยังคงครางฮึมฮัมไม่หยุด

“โอ๊ย... อ๊า... เจ็บ... เจ็บ...”

เผยหลินฟื้นขึ้นมา แต่สมองยังไม่กลับมาแจ่มใสเต็มที่ เธอร้องอย่างเลื่อนลอย “เฟยหยาง... เบาหน่อย... เจ็บ... เจ็บ...”

จ้าวเฟยหยางรู้สึกกระอักกระอ่วน ผู้หญิงคนนี้ร้องมั่วซั่วอะไร ไม่ใช่ฉันที่ทำให้เธอเจ็บนะ เป็นสวี่ฉุนเหลียงต่างหาก โชคดีที่มีสายตาตั้งหลายคู่มองอยู่ ถ้าคนที่ไม่รู้สถานการณ์ได้ยินเข้า จะไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่

“อ๊า! อ๊า! เจ็บจัง... อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย...” ความเจ็บปวดเป็นจังหวะนี้ทำให้เผยหลินทนไม่ไหว

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่สวี่ฉุนเหลียง รู้ว่าเจ้านี่กำลังช่วยชีวิตคนอยู่ แต่เผยหลินบอกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเธอ สวี่ฉุนเหลียงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยังคงนวดคลึงต่อไป ส่งความเจ็บปวดเข้าไปในร่างกายของเผยหลินอย่างต่อเนื่อง

คนที่รู้เรื่องก็เข้าใจว่าเขากำลังช่วยชีวิตคน แต่คนที่ไม่รู้กระทั่งสงสัยว่าเขาจงใจแก้แค้น

หลังจากถูกป้อนความเจ็บปวดเข้าไปอย่างต่อเนื่อง เผยหลินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เจ็บจนน้ำตาไหลออกมา “เฟยหยาง... อย่า... อ๊า! ทำไมเป็นคุณล่ะ” ตอนนี้เองที่เธอได้สติกลับมาชัดเจน มองเห็นว่าคนที่กำลังยุ่งกับเธอไม่ใช่จ้าวเฟยหยางแต่เป็นสวี่ฉุนเหลียง

เพื่อนเจ้าสาวโดยรอบต่างพากันโล่งอกแทนเธอ กลัวว่าเธอจะพูดอะไรที่ไม่เหมาะสมออกมาตอนที่ยังงัวเงียอยู่

จ้าวเฟยหยางกล่าว “เสี่ยวหลิน เมื่อกี้เธอเป็นลมไป เสี่ยวสวี่กำลังช่วยนวดทุยหนาให้เธออยู่ อดทนหน่อยนะ”

สวี่ฉุนเหลียงเห็นเธอฟื้นแล้ว จึงปล่อยมือแล้วกล่าวว่า “พี่สะใภ้ ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ”

วันเสาร์ขอตั๋วรายเดือนสนับสนุนด้วยครับ!

(จบตอน)