บทที่ 402 ตอนหมู!

หมู่บ้านเสิ่นเจีย!

พระจันทร์ลับขอบฟ้า อีกาออกหากิน!

เสื้อผ้าเหม็นๆ ของเสิ่นม่านม่านถูกโยนทิ้งลงถังขยะหน้าบ้านไปแล้ว

แม่เสิ่นพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ และเสิ่นถิงยังได้ยินเสียงดุของแม่อย่างชัดเจน:

"นังลูกตัวดี ว่างนักหรือไงถึงปีนเข้าไปในคอกหมู?

ข้างในเหม็นจะตาย..."

"หนูเห็นลูกหมูตัวขาวจั๊วะอ้วนปุ๊กน่ารักดีนี่นา!

แม่จ๋า อย่าโกรธนะ ครั้งหน้าหนูไม่เข้าไปแล้ว"

"เชอะ ถ้ากล้าทำอีก แม่จะให้พ่อเอ็งจัดการแน่

ถุยๆ เหม็นชะมัด ถูสบู่เยอะๆ!"

"ฮิฮิ คราวหน้าหนูจะให้พี่ชายเข้าไปจับลูกหมูมาให้เล่นแทน

แม่จ๋า หนูจะแอบบอกให้นะ!

พี่ชายบอกว่าเขาเองก็อยากลองความรู้สึกโดนพุงแม่หมูทับดูเหมือนกัน

เขาไม่อยากให้หนูบอกใครด้วยแหละ ฮิฮิ"

เสิ่นถิงกะจะรอดูเสิ่นม่านม่านโดนตีซะหน่อย ไม่นึกว่าตัวเองจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาซะงั้น:

"เสิ่นม่านม่าน อย่าพูดมั่วซั่วนะ อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวพี่จะตีเราให้ก้นลายเลยคอยดู!"

"ฮิฮิ แม่ดูสิ พี่ชายไม่กล้ายอมรับด้วย"

...ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เสิ่นถิงก็อาบน้ำเสร็จ พ่อเสิ่นกลับมาพอดี

พอได้ฟัง "วีรกรรมในตำนาน" ของเสิ่นม่านม่าน พ่อเสิ่นก็อึ้งไปเหมือนกัน

แกค่อนข้างเข้มงวด จึงดุเสิ่นม่านม่านไปยกใหญ่

เพราะพฤติกรรมของเธออันตรายมาก

โชคดีที่โดนส่วนนิ่มๆ ของพุงทับ ถ้าโดนส่วนอื่นทับ ด้วยน้ำหนักเกือบสามร้อยจิน (150 กก.) ของแม่หมู อาจทับคนตายได้เลย

เสิ่นม่านม่านสำนึกผิดอย่างจริงใจ เรื่องถึงจบลง

หลังจากกินอาหารทะเลเสร็จ ทั้งครอบครัวก็มารวมกันที่ห้องนอนใหญ่ ดูรายการแข่งไพ่แลนด์ลอร์ดในทีวีพลางคุยกัน

เสิ่นถิงเล่าเรื่องน่าสนใจที่เจอในช่วงเดือนที่ผ่านมาให้ฟังคร่าวๆ

เรื่องคดีโดยทั่วไปเปิดเผยไม่ได้ เขาจึงเลือกเรื่องที่เล่าได้มาคุย

พ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านช่วงนี้ให้ฟัง

ใครแต่งงาน บ้านไหนได้หลานชายหลานสาว เจตนาชัดเจนมาก

แต่เสิ่นถิงแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วเปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องตอนหมู:

"ผมเห็นลูกหมูยังไม่ได้ตอนเลย ให้ผมจัดการไหมครับ?"

"ห๊ะ? เอ็งทำเป็นเหรอ?"

"ตอนหมูไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ!

ถ้าฝีมือไม่ดี ลูกหมูติดเชื้อตายได้เลย

หมอตอนหมูที่เราจ้างประจำช่วงนี้งานยุ่งมาก ไม่รู้จะมาได้เมื่อไหร่"

"งั้นให้ผมจัดการเถอะ

พรุ่งนี้เช้าพ่อไปอนามัย ซื้อยาฆ่าเชื้อ แอลกอฮอล์ มีดผ่าตัดมา แล้วรอดูฝีมือผม"

เสิ่นถิงมั่นใจเต็มเปี่ยม

ในบรรดาของขวัญจากผู้ตายที่เขาได้รับก่อนหน้านี้ บังเอิญมีทักษะการตอนหมูรวมอยู่ด้วย

ผู้ตายคนนั้นรับผิดชอบการตอนหมูในฟาร์มขนาดใหญ่

ลูกหมูตัวผู้นับหมื่นตัวกลายเป็นขันทีด้วยมือเธอมาแล้ว

เธอคือเครื่องจักรผลิตขันทีตัวจริง!

ฝีมือระดับนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน!

"เอ่อ ก็ได้!"

"งั้นพรุ่งนี้เอ็งลองดูนะ?"

พ่อเสิ่นแม่เสิ่นยอมตกลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

คืนนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นถิงตื่นแต่เช้ามาเตรียมตัวสำหรับภารกิจตอนหมูอันยิ่งใหญ่

พอไปถึงหน้าคอกหมู พ่อเสิ่นเตรียมมีด ยาฆ่าเชื้อ ผงยาปฏิชีวนะ ไว้พร้อมแล้ว

คราวนี้เสิ่นม่านม่านทำตัวดี เธอเกล้าผมจุก นั่งบนเก้าอี้ซักผ้าห่างจากคอกหมู 2 เมตร ตาโตจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ประสบการณ์เมื่อวานดูเหมือนจะไม่อันตราย แต่คงสร้างบาดแผลในใจให้เธอพอสมควร

"มีดผ่าตัดแบบมืออาชีพหาซื้อยาก

ใช้มีดโกนพวกนี้ได้ไหม?"

"ได้ครับ!"

มีดที่พ่อเสิ่นถืออยู่คือใบมีดโกนแบบโบราณ คมกริบ

เมื่อ 20-30 ปีก่อน ใบมีดพวกนี้เคยได้รับการขนานนามว่าเป็นอาวุธที่เล็กที่สุด ซ่อนง่ายที่สุด ราคาถูกที่สุด และคมที่สุดที่คนทั่วไปหาได้

ดังนั้น การบาดเจ็บหรือแม้แต่อาวุธสังหารในคดีอาชญากรรมหลายคดี ก็มาจากใบมีดเล็กๆ นี่แหละ

เคยมีผู้โดยสารจี้คนขับแท็กซี่จากด้านหลัง โดยใช้ใบมีดโกนจ่อคอหอย

ระหว่างที่คนขับขัดขืน ใบมีดก็เฉือนเส้นเลือดใหญ่ขาดสะบั้น...

ณ เวลานี้!

เสิ่นถิงล้างมือด้วยน้ำสบู่ แล้วฆ่าเชื้อด้วยยาฆ่าเชื้อ

จากนั้นจุดไฟแอลกอฮอล์ลนใบมีดเพื่อฆ่าเชื้อ

พร้อมทบทวนขั้นตอนการตอนหมูในหัว

พ่อเสิ่นจับลูกหมูตัวหนึ่งส่งให้

เสิ่นถิงยกลูกหมูขึ้น วางตะแคงซ้ายบนโต๊ะที่ปูผ้าสะอาด

ให้แม่เสิ่นช่วยจับหางและข้อเท้าขาหลังขวาของลูกหมู

หน้าท้องและลูกอัณฑะของลูกหมูเปิดโล่ง

เสิ่นถิงทายาฆ่าเชื้อที่ถุงอัณฑะ แล้วหยิบมีดคมกริบขึ้นมา

ลูกหมูเหมือนจะรู้ชะตากรรม เริ่มดิ้นและร้องเสียงหลง

"ทำไมรู้สึกตื่นเต้นกว่าตอนสะกดรอยตามฆาตกรต่อเนื่องอีกเนี่ย?"

เสิ่นถิงสูดหายใจลึกๆ

มือซ้ายจับลูกอัณฑะ มือขวาตวัดมีด กรีดแผลอย่างแม่นยำ แล้วบีบลูกอัณฑะซ้ายออกมาอย่างลื่นไหล

แม่เสิ่นตาเป็นประกายเมื่อเห็นทักษะอันเนียนกริบของเสิ่นถิง

พร้อมกับเอาชามมารองรับไว้ทันที

เสิ่นม่านม่านที่อยู่ไกลออกไปกลัวจนเอามือปิดตา

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบดูผ่านง่ามนิ้ว

"อาถิง ฝีมือเอ็งใช้ได้นี่หว่า!

ทำไมพ่อรู้สึกว่าเอ็งทำคล่องกว่าหมอตอนหมูที่เราจ้างประจำอีก?"

พ่อเสิ่นตาเป็นประกาย เอ่ยปากชม

เสิ่นถิงฉีกท่อนำอสุจิ ขูดและนวดท่อ แล้วกรีดอีกข้าง บีบลูกอัณฑะอีกฟองออกมา

แม่เสิ่นรับไว้ทันและชมเปาะ:

"มืออาชีพจริงๆ!

แม่เคยได้ยินเขาบอกว่าทางที่ดีควรกรีดสองแผลแล้วบีบออกทีละข้าง

ไม่งั้นหนองจะระบายยาก แผลอาจติดเชื้อ

แต่หมอตอนหมูส่วนใหญ่ชอบมักง่าย กรีดแผลเดียว

อาถิง เอ็งทำได้มืออาชีพขนาดนี้ ไปเรียนมาจากไหน?"

พ่อเสิ่นถามด้วยความสงสัย: "นั่นสิ!

ไม่ใช่เอ็งไปสืบคดีเหรอ?

ทำไมกลับมาพร้อมวิชาตอนหมูล่ะเนี่ย?"

"อะแฮ่ม คดีที่ผมไปสืบมันเกี่ยวกับฟาร์มหมูน่ะครับ เลยได้เรียนรู้นิดหน่อย"

เสิ่นถิงแต่งเรื่องมั่วๆ

หลังจากฆ่าเชื้อและใส่ยาแก้อักเสบเสร็จ เขาก็วางลูกหมูลงในตะกร้าสะอาดที่เตรียมไว้

พ่อเสิ่นส่งลูกหมูตัวที่สองให้ เสิ่นถิงทำซ้ำขั้นตอนเดิม

หลังจากผ่านไปหลายตัว เสิ่นม่านม่านก็หายกลัว เธขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้โต๊ะ ช่วยจับหางลูกหมูที่สะบัดไปมา

เธอหัวเราะคิกคัก ヾ(●´∇｀●)ﾉ:

"ว้าว พี่จ๋าเก่งจัง!

สอนหนูตัดไข่หมูบ้างสิ?

โตขึ้นหนูอยากเป็นหมอผ่าตัดลูกหมูเหมือนกัน"

...ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ลูกหมูตัวผู้ทั้ง 8 ตัวก็ผ่านการผ่าตัด กลายเป็นขันทีน้อยเรียบร้อย

พ่อเสิ่นถือชามใบใหญ่ที่ใส่ 'ของดี' ไว้ ขยิบตาให้เสิ่นถิง:

"นี่ของดีนะ!

พ่อเห็นเอ็งผอมลง!

เดี๋ยวพ่อจัดการล้างให้สะอาด เที่ยงนี้จะผัดให้กินจานนึง แล้วก็ต้มซุปใส่เต้าหู้บ้านเรา บำรุงกำลังเอ็งหน่อย"

เสิ่นถิงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาไม่ค่อยชอบกินของคาวๆ แบบนี้เท่าไหร่

พ่อเก็บไว้กินเองเถอะ!

หลังจากล้างไม้ล้างมือและจัดการลูกหมูเสร็จ ทั้งสี่คนก็เดินกลับบ้าน

แต่ยังไม่ทันถึงประตูใหญ่ ก็เห็นเพื่อนบ้านวัยประมาณ 50 ปี ทั้งชายและหญิงหลายคน เดินจ้ำอ้าวไปตามถนนคอนกรีตมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ

ดูท่าทางรีบร้อนมาก!

เห็นดังนั้น พ่อเสิ่นจึงทักถามคนรู้จักด้วยความสงสัย:

"หมิงถิง เกิดอะไรขึ้น?

รีบร้อนกันจัง จะไปไหนกัน?"

เสิ่นหมิงถิง ญาติห่างๆ ของเสิ่นถิง ตอบด้วยความรีบร้อนระคนอยากรู้อยากเห็น:

"อ้าว? ยังไม่รู้เหรอ?

เกิดเรื่องที่บ้านผู้ใหญ่บ้านน่ะสิ"

"เกิดเรื่องอะไร?

เอิกเกริกขนาดนี้เชียว?

เมื่อวานเพิ่งเปิดบ่อกุ้งไม่ใช่เหรอ ได้ยินว่าขายได้เงินเยอะเลยนี่นา!"

พ่อเสิ่นยิ่งสงสัยหนัก

เสิ่นหมิงถิงทำท่าลับลมคมใน กระซิบว่า:

"ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ

ได้ยินว่ามีคนตาย ตำรวจมากันเต็มเลย

แต่ยังไม่คอนเฟิร์มนะ

พวกเราจะไปดูความครึกครื้นกัน ไปด้วยกันไหม?"

"ไปสิ ไปด้วย!"

พ่อเสิ่นชอบเรื่องไทยมุงอยู่แล้ว

ยิ่งเกิดเรื่องที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน ยิ่งเป็นเรื่องใหญ่ของหมู่บ้าน

ยังไงก็ต้องไปดูให้เห็นกับตา

หลังจากจัดการธุระเสร็จ ครอบครัวเสิ่นถิงก็มุ่งหน้าไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน

บ้านผู้ใหญ่บ้านตั้งอยู่ริมแม่น้ำสายเล็กๆ ที่แห้งขอด

ทางเข้ามีต้นป็อปลาร์เก่าแก่หลายต้น ลำต้นหนาจนผู้ใหญ่โอบแทบไม่รอบ

พ่อเสิ่นแม่เสิ่นเล่าว่า สมัยหนุ่มสาว แม่น้ำสายนี้เคยน้ำใสไหลเย็นและมีน้ำเยอะมาก

ถือเป็นทำเลทองที่สุดในหมู่บ้านเลยทีเดียว

ตอนนี้มองจากไกลๆ เห็นคนมุงอยู่หน้าบ้านผู้ใหญ่บ้านเต็มไปหมด

ทุกคนถูกกันอยู่นอกแถบกั้นเขต โดยมีตำรวจคอยรักษาความสงบเรียบร้อย

บ้านผู้ใหญ่บ้านเป็นตึกสไตล์ฝรั่งสองชั้นที่เพิ่งสร้างเมื่อไม่กี่ปีมานี้

ได้ยินเสียงร้องไห้แว่วมาจากชั้นล่าง

แต่เพราะกำแพงบัง เลยมองไม่เห็นสถานการณ์ข้างในชัดเจน

ส่วนชั้นสอง มองเห็นชัดเจนว่ามีตำรวจเดินเข้าออกห้องหนึ่ง

ในจำนวนนั้นมี หมอนิติเวช สวมชุดกาวน์ขาวถือกล่องเครื่องมือด้วย

เสิ่นถิงรู้สึกคุ้นหน้าตำรวจวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู แต่ก็นึกไม่ออกทันทีว่าเป็นใคร

ตอนนี้ตำรวจคนนั้นกำลังสูบบุหรี่ รอยย่นรูปตัว 'ชวน' (川) บนหน้าผากลึกจนเหมือนถูกแกะสลักไว้

เห็นชัดเจนมาก!

แถมบนใบหน้ายังมีความกังวลฉายชัด

เสิ่นถิงคุ้นเคยกับสีหน้านี้ดี

ในที่เกิดเหตุฆาตกรรม ตำรวจผู้รับผิดชอบมักจะมีสีหน้าแบบนี้

ตำรวจวัยกลางคนปรายตามองกลุ่มไทยมุง แล้วขมวดคิ้ว:

"ไล่คนดูออกไป!

กำลังจะขนย้ายศพไปชันสูตร"

"ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้!"

ตำรวจวัยกลางคนอัดบุหรี่เข้าปอด สายตากำลังจะละจากฝูงชน แต่หางตากลับไปสะดุดกับคนคนหนึ่ง

ราวกับคนคนนั้นมีแม่เหล็กพลังสูงที่ดึงดูดความสนใจของผู้คน

เขาสะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปมอง

พอยืนยันตัวตนอีกฝ่ายได้ เขาก็ทำหน้าเหมือนได้รับการอภัยโทษ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือหมู่บ้านเสิ่นเจีย ใบหน้าก็ฉายแววเข้าใจแจ่มแจ้ง

ตำรวจวัยกลางคนรีบดับบุหรี่ในมือ พร้อมตะโกนบอกลูกน้องในบ้าน:

"อย่าเพิ่งเคลื่อนย้ายศพ!

รักษาสภาพที่เกิดเหตุไว้ให้เหมือนเดิมที่สุด!"

ท่ามกลางสายตางุนงงของลูกน้อง ตำรวจวัยกลางคนวิ่งตึงตังลงบันไดด้วยความเร็วสูงสุด

ราวกับกลัวว่าคนคนนั้นจะหนีไป...