บทที่ 21 ผลการตรวจสอบ: ผิดคาด!
บทที่ 21 ผลการตรวจสอบ: ผิดคาด!
“เป็นคำถามที่ดี!
ในคดีนี้ รถฮัมเมอร์ของหลิวฟูเหรินเป็นจุดสำคัญมากจริงๆ
โดยเฉพาะในการยืนยันเส้นทางหนีของคนร้าย
การตามหารถฮัมเมอร์คันเบ้อเริ่มเทิ่ม ง่ายกว่าการตามหาคนร้ายที่ไม่รู้รูปพรรณสัณฐานตั้งเยอะ
แต่น่าแปลกที่ทีมสืบสวนหาเจ้ารถคันนี้ไม่เจอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ”
ถังเหริน: “ทีมสืบสวนชุดนั้นกากไปหน่อยหรือเปล่า~
←_←”
ยอดนักสืบถัง ฉินเฟิง: “ตรงกันข้ามเลยครับ ทีมสืบสวนเป็นมืออาชีพมาก
ตั้งแต่เริ่มคดี พวกเขาก็ล็อคเป้ารถคันนี้เป็นเป้าหมายหลักในการสืบสวนเลย
ปัญหาคือ เมื่อ 12 ปีก่อน กล้องวงจรปิดยังไม่เยอะเท่าสมัยนี้
และภาพจากกล้องที่มีอยู่ ทีมตรวจสอบวิดีโอก็เช็กซ้ำไปมาถึงสามรอบ แต่ก็ไม่เจอรถฮัมเมอร์คันนั้นจริงๆ
หลังเกิดเหตุ รถคันนั้นเหมือนระเหยหายไปในอากาศดื้อๆ”
เสิ่นสวี่: “ยิ่งไปกว่านั้น ในทีมสืบสวนต้องมียอดฝีมืออยู่แน่ๆ
ดูจากรูปนี้ก็จะรู้ครับ!”
เขาอัปโหลดรูปวาดที่เขาวาดเองลงในกลุ่ม
มันเป็นแผนที่ภูมิประเทศที่วาดด้วยมือ มีการระบุเส้นความสูงต่ำของพื้นที่อย่างละเอียด!
ตำแหน่งในแผนที่คือบริเวณท่าเรือและเวิ้งน้ำนั่นเอง!
ทั่วทั้งแผนที่มีเส้นขีดโยงใยแทนถนนหนทาง
แต่มีจุดที่เป็น “ทางแยก” หรือ “ทางเข้าออก” อยู่หลายจุด
บางจุดยื่นออกไปไกล
บางจุดเว้าเข้ามา!
แต่ไม่ว่าจะยื่นหรือเว้า ที่ปลายสุดของทางออกเหล่านั้น จะมีไอคอนรูปกล้องวงจรปิดวาดกำกับไว้เสมอ
เสิ่นสวี่: “รูปนี้คือวงล้อมที่คนในทีมสืบสวนตอนนั้นกำหนดขอบเขตไว้ครับ
พวกเขาส่งตำรวจค้นหาภายในรัศมีนี้!
คนร้ายน่าจะคุ้นเคยกับถนนแถวนี้เป็นอย่างดี
ทีมสืบสวนวิเคราะห์แล้วว่า ถ้าคนร้ายจะหนีออกจากพื้นที่นี้ ต้องใช้เส้นทางเหล่านี้เท่านั้น
และความฉลาดของทีมสืบสวนคือ ตรงจุดสำคัญของเส้นทางเหล่านี้ มีกล้องวงจรปิดดักอยู่ทุกทาง
ไม่ว่าจะออกทางไหน ต้องถูกกล้องจับภาพได้แน่นอน!
ในเมื่อเช็กกล้องแล้วไม่เจอรถฮัมเมอร์ ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว!
คนร้ายทิ้งรถฮัมเมอร์ไว้ภายในวงล้อมนี้
แน่นอนว่า ข้อสรุปนี้อยู่บนสมมติฐานที่ว่ามีการตรวจสอบพวกลานรับซื้อของเก่าหรือโรงแยกชิ้นส่วนรถยนต์เรียบร้อยแล้วนะครับ”
ทุกคนมองรูปวาดของเสิ่นสวี่ ราวกับได้เห็นการชิงไหวชิงพริบระหว่างคนร้ายกับทีมสืบสวนในอดีต
น่าเสียดาย!
ที่สุดท้ายแล้ว ทีมสืบสวนก็หารถไม่เจอในรัศมีนี้
มีตำรวจบางคนเสนอว่าคนร้ายอาจใช้ทางลัดเล็กๆ
แต่พอไปเช็กดู ก็ไม่พบร่องรอย
เสิ่นถิงมองดูพื้นที่เจ็ดจุดที่ถูกวงด้วยปากกาสีแดงบนรูปวาดของเสิ่นสวี่
ส่วนใหญ่เป็นแอ่งน้ำ หรือไม่ก็หุบเขาลึก!
เหมาะแก่การเอารถไปทิ้งทั้งนั้น!
และนี่คือจุดที่ทีมสืบสวนในอดีตปูพรมค้นหา
แต่ผลลัพธ์ก็อย่างที่รู้กัน
เสิ่นถิงนึกถึงตอนที่ฮันนิบาลกับจิ๊กซอว์ช่วยหาจุดทิ้งศพในคดีก่อน...
“การทิ้งศพกับการทิ้งรถ น่าจะมีจุดร่วมเหมือนกัน!
และประสบการณ์จากคดีที่แล้วสอนว่า จุดที่ตำรวจสงสัยว่าใช่
คนร้ายอาจจะไม่ได้คิดเหมือนกันก็ได้!”
ตาของเสิ่นถิงเป็นประกาย เขาหันไปหาสยงเป้ยเป้ยและสวีซินอี๋:
“ก่อนฟ้ามืด เราลองขับรถวนดูรอบๆ พื้นที่นี้กันเถอะ”
เขาหยิบแผนที่ออกมา แล้ววงกลมพื้นที่ตามที่เสิ่นสวี่ระบุไว้
“ในรัศมีนี้ เราจะลองไปสำรวจทุกที่ที่รถสามารถเข้าไปได้!”
สยงเป้ยเป้ยเดาะลิ้น:
“พื้นที่กว้างขนาดนี้ วันนี้คงดูไม่หมดหรอกมั้ง?
ต่อให้วิ่งรถทั้งวันพรุ่งนี้ก็อาจจะไม่ทั่ว!”
“อีกอย่าง เราจะฝังใจกับคดีนี้เกินไปหรือเปล่า?”
สวีซินอี๋ลองหยั่งเชิง:
“เอาอย่างงี้ดีไหม เราแกล้งทำเป็นว่าไม่เคยสืบคดีนี้
แล้วกลับไปหาคดีฆาตกรรมทำกันดีกว่า?”
สายไปแล้ว!
ระบบออกภารกิจมาแล้ว!
เสิ่นถิงถอยไม่ได้แล้ว!
เว้นแต่จะครบกำหนด 5 วันแล้วยังไม่ได้รางวัลเหรียญทอง ตอนนั้นเขาถึงจะยอมเปลี่ยนคดี
อีกอย่าง!
ขอบเขตที่ทีมสืบสวนกำหนดไว้ในตอนนั้นสมเหตุสมผลและมีหลักการมาก
ตามตรรกะแล้ว รถฮัมเมอร์ควรจะอยู่ที่นี่จริงๆ!
ขอแค่เจารถฮัมเมอร์ ก็อาจจะเก็บหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับคดีได้
เผลอๆ!
ศพของหลิวฟูเหรินและคนอื่นๆ อาจจะอยู่ในรถด้วยซ้ำ
คดีอาจจะคืบหน้าแบบก้าวกระโดด!
เสิ่นถิง: “ไปเถอะ ออกรถ!”
สยงเป้ยเป้ยและสวีซินอี๋ถอนหายใจพร้อมกัน
แต่ก็ยอมขึ้นรถแต่โดยดี!
รถตำรวจตระเวนไปทั่วพื้นที่
บ่ายวันนั้น พวกเขาสำรวจถนนสายหลักๆ ไปจนหมด
เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นถิงไปส่งน้องสาวที่โรงเรียนอนุบาล พร้อมกำชับให้เธอแอบถามครูเสี่ยวเกาว่ามีแฟนหรือยัง
จากนั้นเขากับสยงเป้ยเป้ยและสวีซินอี๋ก็กลับไปที่พื้นที่เป้าหมายเพื่อสืบต่อ
วันนี้ทั้งสองคนดูใจร้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เพราะเมื่อเช้ามีเพื่อนร่วมงานถามว่าพวกเขาหายไปไหนมาทั้งวันเมื่อวาน ยุ่งเรื่องอะไรอยู่?
ทั้งคู่ไม่กล้าบอกว่ามาสืบคดีลักพาตัวนี้
ถ้าวันนี้ยังไม่เจอเบาะแส พวกเขาคงเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว
หัวหน้าเจิ้งให้พวกเขามาติดตามเสิ่นถิงเพื่อเรียนรู้งาน
การมานั่งแช่อยู่ในรถทั้งวันไม่ใช่เรื่องดีแน่!
ตอนเย็น หลังจากเร่งรีบกันสุดชีวิต ในที่สุดก็สำรวจพื้นที่ส่วนใหญ่ได้ทันก่อนฟ้ามืดสนิท
เสิ่นถิงพิมพ์ข้อความลงใน กรุ๊ปแชทไขคดี ทันที:
“เป็นไงบ้างครับ ดูวิดีโอที่ถ่ายมาหรือยัง?
เจอจุดที่น่าสงสัยว่าจะเป็นที่ทิ้งรถบ้างไหม?”
สมาชิกคนอื่นไม่ได้ตอบอะไร
แต่ฮันนิบาล จิ๊กซอว์ และคิระ โยชิคาเกะ ตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย:
“ไม่เจอ!”
เสิ่นถิงประหลาดใจ: “ไม่น่าเป็นไปได้นะ!
พื้นที่กว้างขนาดนี้ ไม่มีที่เหมาะๆ สำหรับทิ้งรถเลยเหรอ?”
จิ๊กซอว์: “ที่ที่ทิ้งรถได้ และเหมาะมากๆ น่ะมีแน่นอน
แต่ทีมสืบสวนเขาตรวจสอบไปหมดแล้ว!”
ฮันนิบาล: “จุดที่ผมสงสัยก็เหมือนกัน
ทีมสืบสวนในตอนนั้นจัดทีมงมหาและตัดข้อสงสัยไปหมดแล้ว”
คิระ โยชิคาเกะ: “ฉันก็เหมือนกัน!
พื้นที่น่าสงสัยที่ฉันเจอ ทีมสืบสวนค้นแบบพลิกแผ่นดินไปแล้ว
มีคลิปการค้นหามายืนยันด้วย ฉันเช็กแล้วว่าไม่มีจุดตกหล่น!”
งั้นเหรอ!
เสิ่นถิงเริ่มปวดหัวจริงๆ แล้วสิ
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง:
“เอาล่ะ ไม่ต้องสนผลการสืบสวนในอดีตแล้วกัน
พวกคุณลองวงจุดที่ตัวเองคิดว่าน่าสงสัยมาคนละจุด
มาดูกันว่าจะมีจุดไหนซ้ำกันไหม!”