บทที่ 18 โจรลักพาตัวผู้ใจดี!

“ไม่เพียงแค่ตัดหู แต่ยังทำให้สุก?

แถมยังกิน... กัดกินไปครึ่งหนึ่ง?”

ยิ่งเสิ่นถิงอ่านแฟ้มคดี เขาก็ยิ่งรู้สึกหนังหัวชาวาบ พลางเอื้อมมือไปคลำหูตัวเอง

ก่อนหน้านี้สยงเป้ยเป้ยกับสวีซินอี๋บอกว่าโจรลักพาตัวในคดีนี้โหดเหี้ยมมาก ตอนนี้เขาเข้าใจซึ้งแล้ว

หลังจากหลิวฟูเหรินถูกลักพาตัวในปีนั้น หูข้างหนึ่งของเขาก็ถูกตัดส่งมาพร้อมจดหมายเรียกค่าไถ่ทันที

และจดหมายฉบับนี้ไม่ได้ส่งไปที่ตระกูลหลิว หรือส่งให้ตำรวจ

แต่ส่งตรงไปที่สำนักงานใหญ่หนังสือพิมพ์ ซินจิงเป้า ในเมืองต้าจิง!

ไม่นาน!

ข่าวการลักพาตัวหลิวฟูเหรินก็พาดหัวใหญ่ในหน้าหนังสือพิมพ์และสื่อออนไลน์ของซินจิงเป้า

พวกเขาลงเนื้อหาในจดหมายเรียกค่าไถ่และรูปถ่ายใบหูครึ่งซีก

สื่อเจ้าอื่นรีบเล่นข่าวตามทันที สร้างความฮือฮาและตื่นตระหนกไปทั่วประเทศ!

หลังจากนั้น ตำรวจได้รับใบหูครึ่งซีกนั้นมา!

นิติเวชระบุว่า รอยกัดบนหูเป็นรอยฟันมนุษย์

ยิ่งไปกว่านั้น ใบหูมีร่องรอยการถูกความร้อนด้วยอุณหภูมิสูง โดยเริ่มจากส่วนล่างที่ขาดหายไป

เพราะส่วนที่มีรอยกัดเหลืออยู่ค่อนข้างสุก

ส่วนด้านบนที่สมบูรณ์ยังดิบอยู่

นอกจากนี้!

เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานยังตรวจพบสารบิวเทนจำนวนเล็กน้อยบนใบหู

ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงไฟแช็ก!

จากหลักฐานนี้ สันนิษฐานได้ว่า!

หลังจากโจรลักพาตัวตัดหูเศรษฐีหลิวฟูเหรินแล้ว พวกมันใช้ไฟแช็กลนหูส่วนล่างจนสุก

จากนั้นก็กัดส่วนที่สุกกินเข้าไป

ส่วนที่เหลือก็ส่งไปที่สำนักพิมพ์

ใน กรุ๊ปแชทไขคดี:

ฮันนิบาล: “น่าเสียดาย! ของดีแท้ๆ ดันทำเสียของหมด!”

สมาชิกคนอื่นงง แต่เสิ่นถิงเข้าใจแจ่มแจ้ง

ฮันนิบาลกำลังเสียดายที่โจรทำลายวัตถุดิบชั้นเลิศ

ก็สูตรอาหารที่เขาเพิ่งได้รับไป มันคือเมนู ‘หู’ นี่นา!

เสิ่นถิงพลิกดูแฟ้มคดีต่อ ไม่นานก็เจอรูปถ่ายจดหมายเรียกค่าไถ่:

“หลิวฟูเหรินอยู่ในมือพวกเรา เตรียมเงินสดหนึ่งพันล้าน ไม่รับธนบัตร ให้เปลี่ยนเป็นพันธบัตรทองคำชนิดผู้ถือทั้งหมด ห้ามแจ้งตำรวจ แต่ก็ช่างเถอะ ถ้าพวกเราโดนจับ พวกแกจะไม่ได้เห็นหน้าหลิวฟูเหรินอีก เตรียมค่าไถ่ให้เร็วที่สุดแล้วรอการติดต่อกลับ อ้อ แถมเรือให้คนขับเรือด้วยลำนึง”

อ่านจดหมายจบ เสิ่นถิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วอ่านรายละเอียดคดีส่วนที่เหลืออย่างรวดเร็ว

ข้อเท็จจริงพื้นฐานของคดี เรียบง่ายมาก!

เมื่อ 12 ปีก่อน ปี 2012 เช้าวันที่ 22 เมษายน!

หลิวฟูเหรินพกเงินสดหลายสิบล้าน ออกเดินทางจากเฉาหยาง เมืองต้าจิง เพื่อกลับไปร่วมงานกุศลแก้จนที่บ้านเกิดในตำบลหนิงหยวน มณฑลข้างเคียง

ระหว่างทางผ่านเมืองลั่วหยาง เขาขับรถขึ้นไปบนแพขนานยนต์เอกชน

กลุ่มคนร้ายดักซุ่มอยู่บนแพ บุกเข้าควบคุมตัวหลิวฟูเหริน บอดี้การ์ดสองคน และคนขับรถ

จากนั้นคนร้ายบังคับแพไปจอดในร่องน้ำเปลี่ยว ราดน้ำมันจุดไฟเผาแพวอดวาย

แล้วขับรถพาตัวประกันหนีไป!

แปดโมงเช้า ชายเร่ร่อนนำจดหมายเรียกค่าไถ่พร้อมหูครึ่งซีกไปส่งที่หนังสือพิมพ์ซินจิงเป้า

ข่าวระเบิดตูม!

คนทั้งประเทศจับตามอง!

แต่ที่แปลกคือ หลังจากนั้นโจรลักพาตัวก็เงียบหายไป ไร้ร่องรอย

แม้แต่พันธบัตรทองคำหนึ่งพันล้านที่ตระกูลหลิวเตรียมไว้ ก็ไม่มีใครมารับ

“ถ้าเป็นนักธุรกิจทั่วไปถูกลักพาตัว คงไม่เป็นข่าวใหญ่ขนาดนี้”

หลังจากดูข้อมูลของหลิวฟูเหริน เสิ่นถิงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมสวีซินอี๋ถึงบอกว่าเขาน่าจะรู้จักหลิวฟูเหริน

เพราะเขาดังมาก ดังระดับที่ไม่มีใครไม่รู้จัก

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลิวฟูเหรินเป็นมหาเศรษฐีใจบุญที่ใจป้ำสุดๆ

เขาหาเงินเก่ง แต่ไม่โลภ

เขารักลูกน้องมาก มักหาข้ออ้างแจกเงินให้พนักงานเสมอ

งานเลี้ยงประจำปีบริษัททุกปี เขาจะเอาเงินกองโตมาเทบนโต๊ะ ให้พนักงานนับเล่นๆ สิบห้านาที ใครนับได้เท่าไหร่ก็เอาไปเลย

เขายังชอบแจกเงินสดหลักร้อยหยวนให้คนจนในบ้านเกิดอยู่บ่อยๆ!

บอดี้การ์ดสองคนของเขาจะถือกระเป๋าเงินใบใหญ่สองใบ หลิวฟูเหรินจะควักเงินออกมาแจกทุกคนที่เจอหน้า

ภาพเหตุการณ์แบบนี้ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์และทีวีบ่อยครั้ง

ทำตัวเด่นดังมาก!

บ้างก็ชื่นชม!

บ้างก็ว่าสร้างภาพ หิวแสง

หลิวฟูเหรินก็ไม่สน ตอบกลับตรงๆ ว่า การแจกเงินด้วยตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าถึงมือคนเดือดร้อนจริงๆ ไม่โดนหักหัวคิว ไม่เข้ากระเป๋าใคร

อีกอย่าง เขาชอบเป็นจุดสนใจ ชอบให้ชาวบ้านมาจับมือ ร้องไห้ขอบคุณ แล้วจะทำไม?

เงินของเขา เขาจะแจกยังไง ใครจะห้ามได้?

ส่วนพวกที่ด่าว่าสร้างภาพ ถ้าแน่จริงก็อย่ามารับเงินสิ!

แม้จะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่ธุรกิจของหลิวฟูเหรินก็ยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ

เงินทองไหลมาเทมา!

กลายเป็นนักธุรกิจแถวหน้าของประเทศ!

มีคนคำนวณว่า ดอกเบี้ยที่หลิวฟูเหรินได้รับต่อวัน ก็เพียงพอให้เขาแจกเงินเล่นได้ไม่อั้นแล้ว

อิทธิพลทางสังคมของเขาก็สูงขึ้นตามตัว

เขาได้รับเชิญไปออกรายการช่อง CCTV หลายครั้ง ผู้กำกับรายการถึงกับให้แอร์ไทม์เขาเป็นพิเศษ

“มองในมุมนี้ การลักพาตัวหลิวฟูเหรินในตอนนั้น ต้องเป็นข่าวสะเทือนขวัญระดับชาติแน่นอน!”

เอกสารการสืบสวนในมือเสิ่นถิงยืนยันเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี

กรมตำรวจเฉาหยางให้ความสำคัญกับคดีนี้สูงสุด

ส่งกองปราบสามกองลงมาทำคดีร่วมกัน

พอยังปิดไม่ได้ ก็ระดมกำลังพลเพิ่มไม่อั้น!

แม้แต่กรมตำรวจต้าจิงยังส่งทีมผู้เชี่ยวชาญพิเศษลงมาที่เฉาหยางเพื่อบัญชาการสืบสวน

แต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้ง!

หลังจากนั้น ทุกๆ สองสามปี จะมีการตั้งทีมเฉพาะกิจรื้อฟื้นคดีขึ้นมาทำใหม่

แต่ผลลัพธ์ก็ริบหรี่!

อย่าว่าแต่จับคนร้ายหรือช่วยหลิวฟูเหรินเลย แม้แต่คนขับรถ บอดี้การ์ด หรือรถฮัมเมอร์ที่เขาใช้ในวันนั้น ยังหาไม่เจอ

ปัจจุบันเชื่อกันว่า หลิวฟูเหรินและผู้ติดตามอีกสามคน น่าจะเสียชีวิตไปแล้ว

สวีซินอี๋เห็นเสิ่นถิงวางเอกสารลง นึกว่าเขาถอดใจแล้ว จึงยิ้ม:

“เป็นไงล่ะ ฉันบอกแล้วว่าคดีนี้มันแปลกๆ ใช่ไหม!”

ข้อมูลเยอะขนาดนี้ สยงเป้ยเป้ยกระวนกระวายมานานแล้ว เกาหัวแกรกๆ:

“เปลี่ยนคดีเถอะ หรือไปสืบคดีอื่นดีกว่า!

ผู้เชี่ยวชาญระดับท็อปดูคดีนี้มาหมดแล้ว ยังแก้ไม่ได้

แถมคดีผ่านมาสิบสองปี หลักฐานในที่เกิดเหตุหายไปหมดแล้ว

สืบยากเกินไป!

สู้ไปทำคดีที่เพิ่งเกิดไม่กี่ปีมานี้ไม่ดีกว่าเหรอ?”

เสิ่นถิงครุ่นคิด ชั่งใจว่าจะลุยต่อดีไหม

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น:

【ภารกิจ: ไขคดีลักพาตัวลั่วหยาง ภายใน 5 วัน!

รางวัลพื้นฐาน: 10 แต้มสกิล!】

มีภารกิจด้วย?

เสิ่นถิงเลิกคิ้ว

ในเมื่อมีภารกิจ แสดงว่าคดีนี้ยังมีหวังปิดได้สินะ?

“เวลา 5 วัน เยอะกว่าคดีกะโหลกปริศนาตั้งเท่าตัว!

ระบบเองก็คงมองว่าคดีนี้ยากกว่าคดีนั้นเยอะสินะ?”

เสิ่นถิงหันไปมองทั้งสองคน: “ผมอยากไปดูที่เกิดเหตุครับ!”

สยงเป้ยเป้ยและสวีซินอี๋หันมองหน้ากันด้วยความตกใจ

สยงเป้ยเป้ย: “นายจะทำคดีนี้จริงๆ เหรอ?”

สวีซินอี๋: “ถ้าจะลงพื้นที่ ต้องแจ้งหัวหน้าเจิ้งขอกำลังเสริมไหม?

หรือจะให้ตั้งทีมรื้อคดีใหม่เลย?”

“ไม่ต้อง!”

เสิ่นถิงปฏิเสธเสียงแข็ง:

“แค่พวกเราสามคนก็พอ สืบเงียบๆ อย่าให้ใครรู้

ถ้าเจอเบาะแสใหม่ค่อยว่ากัน

ถ้าไม่เจอ ก็ถือว่าเราไม่เคยสืบ!”

“เอ่อ... โอเค!”

“เข้าท่า มีเหตุผล!”

สยงเป้ยเป้ยและสวีซินอี๋ยิ้มออกมา

ทั้งสามคนพาเสิ่นมั่นมั่นที่กำลังกินมันฝรั่งทอดอย่างเอร็ดอร่อยออกจากห้องเก็บเอกสาร

ระหว่างทางไปลานจอดรถ เสิ่นถิงสังเกตเห็นว่าตำรวจหลายคนที่เดินสวนมา ทักทายสยงเป้ยเป้ยและสวีซินอี๋อย่างเป็นกันเอง

แต่พอมองมาที่เขา สายตากลับเต็มไปด้วยความสงสัยและจับผิด

บางคนถึงกับมีแววตาไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน

“เกิดอะไรขึ้น?” เสิ่นถิงสงสัย

สวีซินอี๋ทำท่าอึกอัก

แต่สยงเป้ยเป้ยพูดตรงๆ: “เสิ่นถิง นายอาจจะไม่รู้

ตำแหน่งที่ปรึกษาของนาย หัวหน้าเจิ้งแกไฟท์กับคนอื่นแทบตายกว่าจะได้มา

ตำแหน่งนี้มันเนื้อหอม ใครๆ ก็อยากได้!”

สวีซินอี๋พยักหน้า: “ใช่!

กรมตำรวจเฉาหยางเรามีกองกำกับการสืบสวนสอบสวน

ข้างใต้มีกองปราบอีกสี่กอง!

หัวหน้าเจิ้งเป็นแค่หัวหน้ากองหนึ่ง

และโควตาที่ปรึกษามีแค่ไม่กี่ที่ต่อปี นับนิ้วได้เลย

ถึงจะไม่ใช่ข้าราชการเต็มตัว แต่ไม่ต้องสอบเข้า มีเงินเดือน มีโบนัส มีช่องทางเลื่อนขั้น ถือว่าเป็นกึ่งข้าราชการ

หลายคนอยากใช้ตำแหน่งนี้ฝากคนของตัวเองเข้าทำงาน!

บางคนต่อคิวรอมาตั้งนาน

แต่หัวหน้าเจิ้งเอาความดีความชอบจากคดีกะโหลกปริศนา ไปบีบให้ผู้กำกับมอบตำแหน่งนี้ให้นาย

นายก็รู้ นายยังเด็ก ไม่ได้จบตรงสาย แถมยังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน!

หลายคนเลยกังขาในความสามารถนาย และยังสงสัยว่านายเป็น... อะแฮ่ม ของหัวหน้าเจิ้ง!”

“ญาติ?” เสิ่นถิงเดายิ้มๆ

สยงเป้ยเป้ยส่ายหน้า: “ลูกนอกสมรส!”

พรืดดด~~

เสิ่นถิงแทบสำลัก

จินตนาการล้ำเลิศกันจริง!

อยู่ดีๆ ก็มีพ่อเพิ่มขึ้นมาซะงั้น?

เห็นเสิ่นถิงดูไม่ถือสา สวีซินอี๋ก็ยิ้มออก:

“เอาเป็นว่า ตอนนี้คนทั้งกรมจับตามองนายอยู่

ถ้านายพลาด พวกเขาพร้อมจะเหยียบซ้ำแล้วหาคนมาเสียบแทนทันที

ต่อให้ไม่พลาด แต่ถ้าผลงานเสมอตัว พวกเขาก็คงไม่ยอมรับ และหัวหน้าเจิ้งก็จะพลอยโดนนินทาไปด้วย!”

ที่ไหนมีคน ที่นั่นมีดราม่าจริงๆ!

เสิ่นถิงคิดในใจ แล้วช่วยพาเสิ่นมั่นมั่นขึ้นรถตำรวจ ออกเดินทางทันที!

เขาเปิด กรุ๊ปแชทไขคดี ซึ่งตอนนี้เริ่มมีการถกเถียงกันแล้ว

สมาชิกใหม่สามคนดูจะปรับตัวได้เร็ว

และคอมเมนต์แรกของ คิระ โยชิคาเกะ ก็ทำเอาเสิ่นถิงพูดไม่ออก:

“หึหึ น่าสนใจ!

โจรลักพาตัวคนนี้ ใจดี ไม่เบาเลยแฮะ...”