บทที่ 16 พี่ชายหนีเร็ว ตำรวจจะมาจับพี่แล้ว!

【ยินดีด้วย! คุณได้รับแต้มสกิลพื้นฐาน 8 แต้ม และแต้มโบนัส 4 แต้ม!】

【ยินดีด้วย! คุณได้รับของขวัญจากผู้ล่วงลับ: ช่างแกะสลักไม้ระดับต้น!】

【ยินดีด้วย! คุณได้รับรางวัลพิเศษ: วิชาสืบสวนคดีอาญาระดับสูง!】

หมายเหตุ: ขอแค่ปิดคดีได้ โฮสต์จะได้รับแต้มสกิลพื้นฐานแน่นอน

ส่วนรางวัลเพิ่มเติมและแต้มโบนัส จะขึ้นอยู่กับผลงานการไขคดีของโฮสต์!

เสิ่นถิงเข้าใจแจ่มแจ้งทันที

ตอนรับภารกิจ ระบบระบุรางวัลพื้นฐานไว้ 8 แต้ม

นั่นหมายความว่า ไม่ว่าเขาจะมีส่วนร่วมมากน้อยแค่ไหน หรือแม้แต่นั่งเฉยๆ ให้คนในกลุ่มไขคดีให้ ถ้าปิดคดีสำเร็จ เขาจะได้ 8 แต้มนี้ชัวร์ๆ

แต่ถ้าอยากได้แต้มเพิ่ม หรือสกิลเทพๆ อย่าง 'วิชาสืบสวนคดีอาญาระดับสูง' เขาต้องโชว์ผลงานให้โดดเด่น

“งั้นก็หมายความว่า ฉันกับสมาชิกในกลุ่มมีความสัมพันธ์แบบแข่งขันกันกลายๆ สินะ

ถ้าคนอื่นเสนอไอเดีย หรือหาเบาะแสสำคัญได้ เครดิตก็เป็นของคนนั้น

ถ้าฉันเสนอเอง เครดิตก็เป็นของฉัน”

ทำมากได้มาก ยุติธรรมดี!

“ไอ้ ‘วิชาสืบสวนคดีอาญาระดับสูง’ นี่น่าสนใจแฮะ!”

เสิ่นถิงยิ้มมุมปากเมื่อรู้สึกถึงองค์ความรู้ที่ไหลบ่าเข้ามาในสมอง

วิชานี้ครอบคลุมเนื้อหาเยอะมาก

ตั้งแต่การเก็บหลักฐาน การสะกดรอย การสอบปากคำ ไปจนถึงเทคนิคการสืบสวนต่างๆ

ถึงชาติก่อนเขาจะเป็นนักเขียนนิยายสืบสวน แต่ก็แค่ทฤษฎีในกระดาษ

รางวัลนี้ช่วยอุดช่องโหว่และเปลี่ยนเขาจากมือสมัครเล่นให้กลายเป็นมืออาชีพ

พูดง่ายๆ คือ ตอนนี้ความรู้เขาแน่นปึ้กพอจะเป็นหัวหน้าทีมสืบสวนได้สบายๆ

“ส่วน ‘ช่างแกะสลักไม้ระดับต้น’ ที่เป็นของขวัญจากผู้ล่วงลับ?

นี่คงมาจากซ่งเสี่ยวเชี่ยนสินะ?”

หมายความว่าถ้าจับฆาตกรได้ ทวงความยุติธรรมให้คนตายได้ ก็จะได้รับของขวัญจากผู้ตายงั้นเหรอ?

น่าสนใจ!

เสิ่นถิงลองสำรวจดู ก็พบว่าตัวเองมีความรู้เรื่องงานแกะสลักไม้เพิ่มขึ้นมาเพียบ

ถ้าหาไม้มาสักท่อน จะแกะเป็นกระต่าย ปลาทอง หรือพระสังกัจจายน์ ก็ไม่ใช่ปัญหา

“มาดูของรางวัลคนอื่นบ้างดีกว่า!”

เสิ่นถิงแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มแชท

เขาเห็นแจ้งเตือนเด้งรัวๆ ตั้งแต่เริ่มแจกรางวัล ตอนนี้ข้อความปาเข้าไป 99+ แล้ว

กิโกะ: “ε٩(๑>₃<)۶з

กรี๊ดดด มีรางวัลจริงๆ ด้วย นึกว่าหัวหน้ากลุ่มจะหลอกขายฝันซะอีก!

ฮ่าๆๆ ฉันได้แล็ปท็อปเครื่องใหม่ สเปกเทพกว่าเครื่องเก่าเยอะเลย

ขอบคุณนะค๊า หัวหน้ากลุ่ม ❛‿˂ ̵✧!”

ถังเหริน: “วะฮ่าฮ่าฮ่า อั๊วได้รูปถ่ายวาบหวิว~~

แถมเป็นรูปตอนอาบน้ำด้วยนะเว้ย~~

ถ้าเป็นวิดีโอคงแจ่มกว่านี้~~”

ฉินเฟิง: “รางวัลของผมคือ... ยาแก้ติดอ่าง?

แต่ออกฤทธิ์แค่หนึ่งวัน

แต่... แต่สรรพคุณสุดยอดมาก ผมลองกินแล้ว หายติดอ่างเป็นปลิดทิ้งเลย?”

แม้แต่ฮันนิบาลและจิ๊กซอว์ที่ปกติไม่ค่อยพูด ก็ยังมาคอมเมนต์

ฮันนิบาล: “ขอบคุณ!”

จิ๊กซอว์: “ของดี!”

...

ในฐานะหัวหน้ากลุ่ม เสิ่นถิงมีสิทธิ์ดูรางวัลของทุกคน

ฮันนิบาลได้ ‘สูตรอาหารลับ’ สองสูตร กับชุดอาหารเลิศรสหนึ่งโต๊ะ

จิ๊กซอว์ได้... หือ? ‘วิชาครุศาสตร์’?!

แถมมาพร้อม ‘รายชื่อคนที่ต้องได้รับการสั่งสอน’!

ฉินหมิงได้ ‘มีดผ่าตัด’ เล่มใหม่!

กวนหงเฟิงได้ ‘ยาแก้โรคกลัวความมืด’ แต่ก็ออกฤทธิ์แค่หนึ่งวันเหมือนกัน

“รอบนี้ กิโกะ จิ๊กซอว์ และฮันนิบาล มีส่วนร่วมไขคดีเยอะสุด

กิโกะเจอเสียงฆาตกรและข้อมูลพี่ชายที่เป็นโรคเส้นผม

จิ๊กซอว์กับฮันนิบาลช่วยหาจุดทิ้งศพ

รางวัลของพวกเขาก็เลยดูดีกว่าคนอื่นหน่อย”

คำว่า "ดีกว่า" ในที่นี้ หมายถึงตรงกับความต้องการของเจ้าตัวที่สุด

อย่างสูตรอาหาร สำหรับฮันนิบาลมันคือสมบัติล้ำค่า แต่สำหรับคนอื่นอาจเป็นแค่เศษกระดาษ

“ระบบ ครั้งหน้าตอนแจกรางวัล ช่วยจัดอันดับผลงานสมาชิกให้ด้วยนะ

จะได้ชัดเจน!

เดี๋ยวจะมีคนน้อยใจ!”

【รับทราบ!】

เสิ่นถิงพิมพ์ข้อความลงในกลุ่ม:

“เอาล่ะ ทุกคนทำงานหนักมาก พักผ่อนให้เต็มที่

แล้วเจอกันใหม่คดีหน้า”

กิโกะ: “บ๊ายบาย หัวหน้ากลุ่ม~~

⸜(๑'ᵕ'๑)⸝⋆*”

ถังเหริน: “ม่ายยย อย่าเพิ่งไป~~

อั๊วอยากทำผลงาน อั๊วอยากไขคดี อั๊วอยากได้วิดีโอวับๆ แวมๆ วิดีโออาบน้ำ~~”

“ลาก่อน!”

“บายยย~~~”

“บาย~~”

ชีวิตช่วงสองสามวันถัดมากลับสู่ความสงบ

เสิ่นถิงเลิกขับไรเดอร์ส่งอาหาร ผันตัวมาเป็น "นักล่าค่าหัวแห่งเฉาหยาง"!

สามวันหลังปิดคดี เงินรางวัลแจ้งเบาะแสก็โอนเข้าบัญชี

ค่าแจ้งจุดทิ้งศพ 30,000

ค่าแจ้งจับฆาตกร 50,000

แถมมีคั่นรายการ แจ้งจับตาแก่ซื้อบริการทางเพศอีก 10,000!

รวมกับรางวัลคดีหม่าโต้วตอนแรก 30,000

เพิ่งได้ระบบมาไม่กี่วัน เขาฟันเงินสดไปแล้ว 120,000 หยวน

เสิ่นถิงพอใจมาก!

“แต่ค่าผ่าตัดประสาทหูเทียมต้องใช้หลายแสน

แสนสองยังขาดอีกเยอะ ต้องขยันกว่านี้!”

หนึ่งสัปดาห์หลังปิดคดี ในวันหยุดสุดสัปดาห์ เสิ่นถิงกำลังเล่นพ่อแม่ลูกกับเสิ่นมั่นมั่นอยู่ที่บ้าน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~~~

เสียงเคาะประตูหนักแน่นและเป็นจังหวะดังขึ้น

เสิ่นถิงที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาสะกิดเสิ่นมั่นมั่นแล้วชี้ไปที่ประตู

เสิ่นมั่นมั่นเข้าใจทันที กระโดดดึ๋งไปเปิดประตู

แต่พอแง้มดูนิดเดียว เธอก็รีบปิดประตูปัง แล้วตะโกนลั่นห้อง:

“พี่ชายหนีเร็ว ตำรวจจะมาจับพี่แล้ว!!”

หือ?

มากันแล้วเหรอ?

เสิ่นถิงลุกขึ้นนั่งตัวตรง พร้อมกับถลึงตาใส่น้องสาว

ตำรวจมาจับอะไรเล่า?

นี่ในสายตาเธอ พี่ชายไม่เคยทำเรื่องดีๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?!

แอ๊ดดด~~~

ตำรวจข้างนอกผลักประตูเข้ามาแล้ว

คนนำทีมเป็นชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยม หวีผมแสกข้าง ดูภูมิฐานและซื่อตรง

ตอนแชร์ข้อมูล เสิ่นถิงรู้มาแล้วว่าเขาคือ เจิ้งหยวนเฉียว หัวหน้าทีมสืบสวน!

ตามหลังมาด้วยชายหนึ่งหญิงหนึ่ง เป็นคนหนุ่มสาว

ผู้ชายสูงเกือบสองเมตร ไหล่กว้างเอวหนา

ผู้หญิงผมสั้น หน้าตาทะมัดทะแมงดูมุ่งมั่น

ทั้งสามคนมีแววตาอยากรู้อยากเห็นฉายชัดบนใบหน้า

“สวัสดีครับ มีคนอยู่ไหม?

เรามาขอพบคุณเสิ่นถิง!”

หัวหน้าทีมวัยกลางคนเอ่ยขึ้น

เสิ่นถิงเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม:

“ผมเสิ่นถิงครับ มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?”

เจิ้งหยวนเฉียวยื่นมือมาจับทักทาย แต่สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อย:

“นึกไม่ถึงว่าจะยังหนุ่มขนาดนี้จริงๆ!

คุณคือ ‘เสิ่นเหร่อซิน’ (พลเมืองดีแซ่เสิ่น), ‘เสิ่นต้าลี่’ (เสิ่นจอมพลัง) ใช่ไหม?”

“เสิ่นเหร่อซินน่ะผมเอง แต่เสิ่นต้าลี่ผมนไม่รู้จัก!

ฮ่าๆ ใครตั้งชื่อเชยระเบิดแบบนั้นกันครับ?”

(เสิ่นเหร่อซิน คือชื่อที่เขาใช้ตอนแจ้งเบาะแสฆาตกร ส่วนเสิ่นต้าลี่ใช้ตอนแจ้งจุดทิ้งศพ!)

เสิ่นถิงเชิญทั้งสามคนเข้ามานั่งในบ้าน

เสิ่นมั่นมั่นแอบอยู่หลังเสิ่นถิงอย่างกล้าๆ กลัวๆ มือกำเสื้อพี่ชายแน่น โผล่หน้ามามองพี่ชายตัวยักษ์เป็นระยะ

พอพี่ตำรวจยักษ์ยิ้มให้ เธอก็รีบหดหัวกลับทันที

หลังจากเจิ้งหยวนเฉียวนั่งลง เขาก็เข้าประเด็นทันที:

“น้องเสิ่น ผมไม่อ้อมค้อมนะ

ในนามของทีมสืบสวนคดีกะโหลกปริศนาบนทางหลวง 245 รวมถึงผู้เสียหายและครอบครัว ผม เจิ้งหยวนเฉียว ขอขอบคุณที่คุณช่วยแจ้งเบาะแสจนจับคนร้ายได้

ถ้าไม่ได้ข้อมูลจากคุณ ป่านนี้คดีก็คงยังไม่จบ!”

“เป็นหน้าที่ของพลเมืองดีครับ!” เสิ่นถิงตอบตามมารยาท

เจิ้งหยวนเฉียวเปลี่ยนเรื่อง:

“น้องเสิ่น คุณคงไม่ใช่ไรเดอร์ธรรมดาๆ สินะ!

คุณน่าจะรู้ดีว่าประเทศเราไม่สนับสนุนการมีอยู่ของ ‘นักสืบเอกชน’”

คำพูดนี้ชั้นเชิงสูงมาก

นักสืบเอกชนไม่ใช่แค่ไม่สนับสนุน แต่ผิดกฎหมายเลยต่างหาก

แต่การที่เขาพูดเลี่ยงๆ แบบนี้ แสดงว่าไม่คิดจะเอาผิดเสิ่นถิงเรื่องแอบสืบคดี

และยังแสดงให้เห็นว่า ก่อนมาที่นี่ พวกเขาเช็กประวัติเสิ่นถิงมาละเอียดแล้ว

รู้ว่าเขาไปที่แม่น้ำ คุยกับคนตกปลา

และไปที่จุดเกิดเหตุแรก!

เรื่องพวกนี้ปิดไม่มิดหรอก

ซึ่งก็ตรงตามแผนของเสิ่นถิงที่จงใจใช้ข้อมูลจริงในการแจ้งเบาะแสครั้งที่สอง

เขาอยากให้ตำรวจมาหาเขาเร็วๆ

เขาเช็กมาแล้ว เจิ้งหยวนเฉียวคนนี้ไม่ใช่พวกหยุมหยิม

แต่เป็นคน ‘เห็นคุณค่าของคนเก่ง’!

ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดไพ่มาตรงๆ เสิ่นถิงก็ไม่อ้อมค้อม ยิ้มตอบ:

“หัวหน้าเจิ้ง ดูเหมือนคุณจะมาช่วยแก้ปัญหาให้ผมสินะครับ!”

“ไม่เชิงแก้ปัญหาหรอก!”

เจิ้งหยวนเฉียวส่ายหน้า:

“แค่เสนอทางเลือกให้น้องเสิ่นมากกว่า

ผมไม่รู้ว่าคุณหาตัวโจวเก๋อซินเจอได้ยังไง แต่คุณต้องมีวิธีพิเศษแน่ๆ

หรือจะบอกว่า คุณมีสัญชาตญาณการสืบสวนที่เฉียบขาดมาก!

ถ้าเชิญคุณมาเป็นตำรวจได้ก็คงดีที่สุด

แต่การเป็นตำรวจมีเงื่อนไขและกฎระเบียบเยอะแยะ คุณอาจจะไม่ชอบ

ดังนั้น ผมอยากเชิญคุณมาเป็น ที่ปรึกษา ให้กับกองปราบที่หนึ่งแห่งเฉาหยาง

เวลาเราเจอคดียากๆ คุณก็ช่วยชี้แนะในฐานะที่ปรึกษา

ด้วยตำแหน่งที่ปรึกษา คุณจะมีอิสระในการสืบคดีพอสมควร เข้าออกที่เกิดเหตุได้ ตรวจสอบหลักฐานได้

แถมตำแหน่งนี้ยังมีระดับขั้น ถ้าทำผลงานได้ก็เลื่อนขั้น เงินเดือนก็เพิ่มตาม

คุณคิดว่าไง...?”

“ตกลงครับ!”

เสิ่นถิงตอบรับทันที

สิ่งที่เขาต้องการคือโอกาสในการสืบคดีอย่างอิสระ เข้าถึงหลักฐาน และที่เกิดเหตุ

ตำแหน่งที่ปรึกษานี่แหละตอบโจทย์ที่สุด!

เจิ้งหยวนเฉียวที่ลุ้นตัวเกร็ง ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก:

“ดีเลย น้องเสิ่น งั้นเชิญไปทำเรื่องที่โรงพักกับพวกเราเลยครับ”

ไม่มีคนอยู่บ้าน เสิ่นถิงเลยหนีบเสิ่นมั่นมั่นไปด้วย

เซ็นสัญญา พิมพ์ลายนิ้วมือ ถ่ายรูป ทำประวัติ—เสร็จสรรพในรวดเดียว!

เสิ่นถิงเพิ่งรู้ว่าที่ปรึกษาระดับ 1 ได้เงินเดือนตั้งหกพันหยวน

ถ้ามีผลงาน ก็ได้เงินรางวัลเพิ่มตามเนื้องานอีกต่างหาก

ไม่นาน เจิ้งหยวนเฉียวก็ยื่นมือขวามาให้เสิ่นถิงอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้ม:

“ยินดีด้วย!

จากนี้ไป คุณคือ ที่ปรึกษาเสิ่น แล้วนะ!”

เสิ่นถิงยิ้มตอบ:

“หัวหน้าเจิ้ง ตำแหน่งนี้สำคัญกับผมมาก

ผมไม่อยากติดค้างบุญคุณ งั้นผมแถมเบาะแสให้อีกอย่าง—

รองเท้าหนังของผู้ตายที่คุณงมขึ้นมาได้จากจุดทิ้งศพ... มีปัญหาครับ!”

หือ?

รองเท้าหนัง?

เจิ้งหยวนเฉียว ตำรวจร่างยักษ์ และตำรวจหญิงผมสั้น นึกอยู่นานกว่าจะจำรองเท้าหนังสีดำคู่นั้นได้ลางๆ

มีปัญหา?

ปัญหาอะไร?

เสิ่นถิงพูดตรงๆ:

“คู่นั้นอาจจะเป็น... รองเท้าหนังมนุษย์ ครับ!”