บทที่ 4 การแจ้งเบาะแสครั้งแรก!

ราวสองร้อยเมตรทางต้นน้ำเหนืออ่างเก็บน้ำขึ้นไป!

ซู่ซ่า~ ซู่ซ่า~ ~ ~

เงาสะท้อนของเสิ่นถิงไหวระริกไปมาตามกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก

เขาจ้องมองข้อความจากฮันนิบาลและจิ๊กซอว์ด้วยความตื่นเต้น

เพราะ ‘จุดตกปลา’ และ ‘ดงต้นอ้อ’ มันคือที่เดียวกัน!

ประมาณแปดสิบเมตรเหนืออ่างเก็บน้ำ!

ตรงนั้นมีดงต้นอ้อขนาดใหญ่ขึ้นอยู่หนาแน่น และถัดไปไม่ไกลมีคนนั่งตกปลาอยู่กว่าสิบคน

เสิ่นถิงรีบย้อนกลับไปที่จุดนั้นทันที!

ทางเดินริมตลิ่งที่เคยรู้สึกขรุขระ ตอนนี้กลับดูเหมือนทางราบเรียบไปถนัดตา

ในกลุ่มแชท!

ถังเหริน: “ทำไมดงต้นอ้อถึงน่าสงสัยล่ะ?”

กิโกะ: “⚆_⚆?

นั่นสิ ตรงนั้นดูไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษเลยนี่นา?”

ฮันนิบาล: “ไม่ครับ ที่นั่นพิเศษมาก

อย่างน้อยที่สุดในระยะสองร้อยเมตรนี้ ถ้าผมเป็นคนทิ้งศพ ผมจะเลือกตรงนั้น

มันเป็นสัญชาตญาณ เป็นการเลือกโดยจิตใต้สำนึก”

จิ๊กซอว์: “ถ้าต้องหาเหตุผลมารองรับ ก็คือ... ความรู้สึกปลอดภัย!

ตรงนั้นให้ความรู้สึกปลอดภัยกับคนทิ้งศพมากที่สุด

ป่าและภูเขารอบๆ ช่วยบังสายตาจากระยะไกลได้แทบทุกทิศทาง

ดงต้นอ้อด้านหลังช่วยบังสายตาจากระยะใกล้

ยิ่งไปกว่านั้น!

แม่น้ำช่วงนั้นแคบ เป็นช่วงโค้งน้ำ กระแสน้ำแรง และเสียงน้ำดัง ซึ่งช่วยกลบเสียงตอนทิ้งศพลงน้ำได้

ทั้งหมดนี้คือที่มาของความรู้สึกปลอดภัย

และเป็นเหตุผลที่ฮันนิบาลเลือกที่นี่โดยสัญชาตญาณ!”

เสิ่นถิงรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน

เขามาถึงจุดที่น่าสงสัยแล้ว!

ดงต้นอ้อตรงหน้าเขียวชอุ่มและกว้างใหญ่

ดอกสีขาวฟูฟ่องที่ยอดต้นอ้อเรียงรายเป็นแพ ไหวลู่ตามลมไปทางกลางแม่น้ำ

สายตาของเสิ่นถิงมองผ่านปุยขาวที่ลอยล่องในอากาศไปยังแม่น้ำ

ปุยดอกอ้อบางส่วนร่วงหล่นลงน้ำ ดูราวกับขนตาหรือคิ้ว และเมื่อรวมกับแสงแดดที่ระยิบระยับบนผิวน้ำ มันดูเหมือนดวงตานับไม่ถ้วนที่กำลังกะพริบมองเสิ่นถิงอยู่ตลอดเวลา

เขาพลันนึกถึงลูกตาดวงนั้นที่จ้องมองเขาผ่านรูปถ่าย...

“ศพของหัวกะโหลกนั้น อาจจะอยู่ที่นี่?”

เขาตั้งสติ แล้วเดินเข้าไปตรงรอยต่อระหว่างดงต้นอ้อกับแม่น้ำ

ฮันนิบาล: “ตรงนี้แหละ!”

จิ๊กซอว์: “ยืนตรงนี้แล้วรู้สึกปลอดภัยเป็นพิเศษไหม?”

ปลอดภัยเหรอ?

เสิ่นถิงไม่แน่ใจนักว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในอารมณ์ไหน

แต่ลึกๆ ในใจ เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อยจริงๆ!

ตลิ่งช่วงนี้ยื่นเข้าไปในดงต้นอ้อเล็กน้อย

พอยืนตรงนี้ ต้นอ้อด้านหลังก็ช่วยบังแผ่นหลังได้มิดชิด

ไกลออกไปมีเทือกเขาสลับซับซ้อน ซึ่งช่วยบดบังสายตาจากภายนอกได้ดีเยี่ยม!

สิ่งเหล่านี้คงเป็นที่มาของความรู้สึกปลอดภัยที่ว่า

แต่ทว่า!

เสิ่นถิงยังคงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อการตัดสินใจของฮันนิบาลและจิ๊กซอว์ แต่เป็นเพราะคำพูดของฉินเฟิงที่เตือนสติว่า ยังไม่แน่ว่าฆาตกรมาที่นี่เพื่อทิ้งศพจริงๆ!

ถ้ามั่นใจว่าเป็นจุดทิ้งศพ ขั้นตอนต่อไปของเสิ่นถิงคือแจ้งตำรวจเพื่อรับรางวัลนำจับ

แต่ถ้าฆาตกรไม่ได้มาทิ้งศพที่นี่ล่ะ? คงกลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่

โดนทำโทษน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าไปขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่จนเสียรูปคดี นี่เรื่องใหญ่แน่!

“ตรวจสอบให้แน่ใจอีกทีดีกว่า!”

เสิ่นถิงมองไปทางขวามือ เห็นกลุ่มนักตกปลาอยู่ห่างออกไปราวสิบเมตรทางต้นน้ำ เขาจึงเดินตรงเข้าไปหา

พร้อมกับหยิบบุหรี่ ‘จงหัว’ ออกมาจากกระเป๋า

เขาไม่ได้สูบบุหรี่ แต่พกไว้เพื่อใช้เปิดทางเวลาเจอปัญหาตอนส่งอาหาร เลยเลือกยี่ห้อดีๆ หน่อย!

“พี่ชาย ฝีมือตกปลาสุดยอดไปเลยครับ!

แป๊บเดียวได้ตั้งสี่ห้าตัวแล้ว!

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเซียนเบ็ด ถ้าลงแข่งต้องได้รางวัลติดมือแน่ๆ!”

ชายวัยกลางคนหัวล้านมองบุหรี่ที่เสิ่นถิงยื่นให้ ตาเป็นประกาย รับบุหรี่ไปคาบไว้ที่ปากแล้วพูดอย่างภูมิใจ:

“ไอ้หนุ่ม ตาถึงนี่หว่า

ฝีมือข้าน่ะ ถ้าไม่ใช่อันดับหนึ่งของเฉาหยาง อย่างน้อยก็ต้องติดท็อปทรี สบายๆ!”

ชายวัยกลางคนอีกสองสามคนถัดขึ้นไป น่าจะเป็นเพื่อนแก ได้ยินเข้าก็หัวเราะลั่น:

“ที่สาม? เหล่าอวี๋ ข้าว่าฝีมือโม้ของแกต่างหากที่ได้ที่สามของเฉาหยาง!”

“ไม่ๆ ข้าว่าฝีมือแห้วของแกต่างหากที่ได้ที่หนึ่ง!”

“ฮ่าๆๆ ไอ้หนุ่ม อย่าไปฟังตาแก่นี่โม้

ที่แกได้ปลาเยอะขนาดนี้ ก็เพราะวันนี้ที่นี่มันแปลกๆ ต่างหาก”

เสิ่นถิงหูผึ่ง รีบเดินไปแจกบุหรี่ให้ทุกคนแถมยังช่วยจุดไฟให้ด้วย

จากการพูดคุยสั้นๆ เขาได้ข้อมูลว่า ในมุมมองของนักตกปลาอาชีพ ที่นี่ไม่ใช่หมายตกปลาที่ดีนัก

ปลาค่อนข้างกินเบ็ดยาก!

แค่บรรยากาศดี พวกพี่ๆ เขาเลยมานั่งตกปลาพักผ่อนกัน

แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ ตั้งแต่มาถึงตอนเช้า ปลากินเบ็ดไม่หยุดเลย

พวกเขาก็ไม่แน่ใจสาเหตุ ต่างคนต่างเดาว่าคงเป็นเพราะอ่อยเหยื่อดี

“ที่อ่อยเหยื่อดี เกรงว่าจะไม่ใช่พวกพี่น่ะสิ...”

เสิ่นถิงมีคำตอบในใจแล้ว หลังจากร่ำลาพวกพี่ๆ เขาก็เดินจากมา

ขณะเดินย้อนกลับทางเดิมไปยังอ่างเก็บน้ำ เขาขอให้กิโกะช่วยส่งมินิโปรแกรมสำหรับปิดบังเบอร์โทรศัพท์และเลขบัญชีธนาคารมาให้ก่อน

จากนั้นจึงกดโทรหา 110

“สวัสดีค่ะ ศูนย์รับแจ้งเหตุ 110 มีอะไรให้รับใช้คะ?”

“สวัสดีครับ ผมเป็นพลเมืองดีชาวเฉาหยาง!

ผมอยากจะแจ้งเบาะแสคน... ทิ้งศพครับ!”

“ทิ้งศพ?”

เสียงของโอเปอเรเตอร์สาวสูงขึ้นหนึ่งอ็อกเทฟทันที:

“คุณคะ คุณแน่ใจนะคะว่าเป็นการทิ้งศพ?

คุณพบเห็นเหตุการณ์ที่ไหนและเมื่อไหร่คะ?”

“คืออย่างงี้ครับ เมื่อเช้ามืด ผมกับเมียนอนไม่หลับ

อยู่บ้านก็เบื่อๆ เลยชวนกันเข้าป่าไปยิงกะ...”

“หือ? คุณว่าอะไรนะคะ?”

เสียงของโอเปอเรเตอร์สั่นด้วยความตกใจ

“ยิงกวางป่าครับ!

คุณตำรวจคิดว่าผมพูดว่าอะไรครับเนี่ย?”

“อะแฮ่ม เมื่อกี้สัญญาณไม่ค่อยดีค่ะ เชิญเล่าต่อเลยค่ะ!”

“ก็คือผมขับรถมาตามทางหลวงหมายเลข 245 เจอทางแยกก็เลยเลี้ยวเข้ามา

พอผ่านอ่างเก็บน้ำใหญ่ๆ ก็จอดรถ

ผมกับเมียก็หยิบเครื่องมือเดินเข้าป่าไป

เดินเลียบแม่น้ำขึ้นไปทางต้นน้ำไม่ถึงร้อยเมตร เราเห็นเงาตะคุ่มๆ ของคนกำลังโยนอะไรบางอย่างลงแม่น้ำหลังดงต้นอ้อ

เสียงดังตูมชัดเจนมาก!

แต่ตอนนั้นมันยังมืด เราเลยมองไม่ชัด

บวกกับมีกวางป่าผ่านมาพอดี ผมกับเมียเลยไม่ได้สนใจ รีบตามกวางไป

เมื่อกี้ผมกับเมียเพิ่งออกจากป่า เดินกลับมาผ่านดงต้นอ้อ

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ

คุยกันไปคุยกันมา เราสองคนรู้สึกว่าไอ้สิ่งที่คนคนนั้นโยนลงน้ำเมื่อเช้า มันดูเหมือน... ศพคน!

ศพคนจริงๆ นะครับ!

แถมดูเหมือนจะเป็นศพไม่มีหัวด้วย

เราเลยรีบโทรแจ้งตำรวจนี่แหละครับ!”

โอเปอเรเตอร์ที่ตอนแรกไม่ค่อยเชื่อถือ คิดว่าเป็นสายป่วน

เพราะน้ำเสียงคนแจ้งดูไม่ค่อยจริงจังเท่าไหร่

แถมสมัยนี้ใครจะไปเจอคนทิ้งศพกันง่ายๆ

แต่พอฟังคำบรรยายไปเรื่อยๆ ลมหายใจของเธอก็เริ่มถี่กระชั้นด้วยความตื่นเต้น

เธอรีบหยิบกระดาษปากกามาจดบันทึกยิกๆ!

เช้ามืด, ทางหลวงหมายเลข 245, ทางโค้ง, อ่างเก็บน้ำ, ศพ, แถมยังเป็นศพไม่มีหัว...

องค์ประกอบเหล่านี้รวมกัน ทำให้เธอนึกถึงคดีศพหัวเละเมื่อเช้านี้ทันที

ประเด็นสำคัญคือ!

ทีมสืบสวนยังงมหาศพในอ่างเก็บน้ำไม่เจอ

หรือว่าจุดทิ้งศพจะไม่ใช่อ่างเก็บน้ำจริงๆ?

เสียงของโอเปอเรเตอร์จริงจังขึ้นมาก:

“คุณคะ คุณจำตำแหน่งที่คนร้ายทิ้งศพได้แม่นยำไหมคะ?”

“จำได้ครับ อยู่ช่วงต้นน้ำสุดของดงต้นอ้อริมแม่น้ำ ตรงที่มีตลิ่งยื่นเข้าไปในดงอ้อ

เลยขึ้นไปทางต้นน้ำหน่อย มีกลุ่มคนวัยกลางคนนั่งตกปลาอยู่ครับ”

“โอเคค่ะ...”

หลังจากสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย:

“คุณคะ มีข้อมูลอะไรจะเพิ่มเติมอีกไหมคะ?”

“ไม่มี... อ้อ มีครับ!”

เสิ่นถิงรีบพูด:

“ผมแค่อยากถามว่า ถ้าตำรวจเจอศพตรงที่ผมแจ้งจริงๆ

มีเงินรางวัลไหมครับ?”

“มีแน่นอนค่ะ!

อย่างต่ำๆ ก็หนึ่งหมื่นหยวน จำนวนที่แน่นอนขึ้นอยู่กับรูปคดีค่ะ!”

“เยี่ยมเลยครับ!”