บทที่ 3 ตอนที่ 144 มีดเขากวาง(ฟรี)

สามปีก่อน เฉินเย่ได้เปลี่ยนกฎของหออวี่เย่

ข้อแรก ตอนนี้หออวี่เย่มีสาขาย่อยในทุกเมือง

ยกเว้นนอกด่าน ซีอวี้ ตะวันออก

หออวี่เย่มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง

ข้อสอง หออวี่เย่สมบูรณ์มากขึ้น

นอกจากภารกิจด้านมืดอย่างการฆ่าคน ลักพาตัว กวาดล้างสำนักแล้ว

หออวี่เย่ก็เริ่มรับงานเล็กๆ น้อยๆ อย่างการตามหาสัตว์เลี้ยงที่หายไป ส่งอาหารกลางคืน ให้เช่าบ้าน จ้างคนไปทำร้ายคนอื่น

ตอนนี้หออวี่เย่ไม่ใช่แค่หอนักฆ่า

เหมือนเป็น "สมาคมนักรบรับจ้าง" มากกว่า

หออวี่เย่ได้บันทึกข้อมูลของจอมยุทธ์ที่รับงานทั้งหมด แบ่งตามระดับวรยุทธ์

มีแค่ระดับที่เพียงพอ ถึงจะรับงานที่เกี่ยวข้องได้

ตอนนี้มีจอมยุทธ์มือใหม่หลายคนที่ไปลงทะเบียนที่หออวี่เย่ก่อน รับงานตามระดับวรยุทธ์ของตัวเอง

การเปลี่ยนแปลงนี้ ทำให้จอมยุทธ์ในยุทธภพพอใจมาก

พวกเขาไม่ต้องรับงานที่อันตรายเพื่อเงินอีกต่อไป

จอมยุทธ์ที่ไม่ชอบต่อสู้ แต่อยากได้เงิน ก็เหมือนมีช่องทางหาเงินใหม่

ถึงแม้ว่างานเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จะมีกำไรน้อย

แต่จอมยุทธ์มีพละกำลังมาก ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ได้ง่ายๆ

อีกอย่าง ก็มีคนหนุ่มสาวที่เพิ่งเข้ายุทธภพ มีเลือดร้อน ไม่สนใจเรื่องส่วนตัว แค่อยากให้คนอื่นเรียกว่า "จอมยุทธ์"

เงินๆ ทองๆ ไม่สำคัญ ข้าเป็นจอมยุทธ์ ข้าจะช่วยเหลือผู้คน

มีคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยที่ทำงานเสร็จแล้วไม่รับเงิน

เงินเหล่านั้นก็เข้ากระเป๋าของหออวี่เย่

หลังจากที่หออวี่เย่เปลี่ยนแปลง มีคนบอกว่ามีจอมยุทธ์ที่เชี่ยวชาญวิชาตัวเบารับงานส่งอาหารกลางคืน ได้เงินสามสิบสี่สิบตำลึงต่อเดือน

มือปราบขั้นหนึ่งของหกประตู ได้เงินเดือนแค่ห้าสิบตำลึงต่อเดือน

การเปลี่ยนแปลงของหออวี่เย่ ทำให้ยุทธภพดูอบอุ่นขึ้น

ข้อสาม หออวี่เย่ไม่ได้ตั้งภารกิจคุ้มกัน

งานเหล่านี้เป็นงานของผู้คุ้มกันอยู่แล้ว

เฉินเย่ไม่อยากทำอะไรที่มากเกินไป

ค่าธรรมเนียมที่หออวี่เย่ได้จากงานอื่นๆ ก็มากพอแล้ว

ตอนนี้เงินทองเป็นแค่ของนอกกายสำหรับเฉินเย่

เฉินเย่ใช้ชื่อของหออวี่เย่ สร้างถนน ปลูกต้นไม้ ทำความดีเพื่อชาวบ้าน

ตอนนี้ ชื่อเสียงของหออวี่เย่ในยุทธภพดีมาก

เหมือนกับหอเทียนจี กลายเป็นส่วนหนึ่งของยุทธภพ

นอกจากหออวี่เย่ ก็มีการเปลี่ยนแปลงของระบบ

สี่ปีผ่านไป ไม่รู้ว่าทำไม ความกตัญญูของต้าหมิง เสี่ยวเหลียน เฉินอี้ เฉินอิง และคนอื่นๆ ถึงหยุดอยู่ที่ 99% ไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้

ทำให้เฉินเย่ที่อยากจะสุ่มความสามารถผู้อำนวยการรู้สึกผิดหวัง

แต่ก็ไม่ได้มีผลอะไร

อีกอย่าง ต้าหมิงกับซุนเซิ่งไม่ได้เหมือนเสี่ยวเหลียน ไม่ได้มี "บทสรุปการฝึกฝน"

สี่ปีมานี้ ต้าหมิงจะออกกำลังกายตอนเช้า ทานอาหารเช้าที่บ้าน จากนั้นก็ถือขวานขึ้นเขา

หลังจากตัดไม้เสร็จ ก็เข้าไปในภูเขา ต่อสู้กับสัตว์ร้าย หาหินมาฝึกฝนร่างกาย

สี่ปีมานี้ เขาไม่รู้ว่าต่อสู้กับสัตว์ร้ายมากี่ครั้งแล้ว

ตอนนี้ แม้แต่เฉินเย่ก็ไม่รู้ว่าต้าหมิงเก่งแค่ไหน

แต่น่าจะไม่ด้อยไปกว่าจอมยุทธ์ขั้นหนึ่ง

ถึงแม้ว่าชีวิตจะเรียบง่าย แต่ก็มีความสุข

ส่วนซุนเซิ่ง...กลับสร้างเรื่องใหญ่

สามปีก่อน เฉินเย่รู้จากข่าวของหออวี่เย่ว่า

ซุนเซิ่งรวมโจรสลัดที่ทะเลสาบไท่หูทั้งหมด สร้างระบบ "ค่าคุ้มครอง"

พ่อค้าที่เข้าไปในทะเลสาบไท่หูทางน้ำ แค่จ่าย "ค่าคุ้มครองง" พวกเขาก็จะไม่ทำร้ายใคร

แต่จะส่งเรือไปคุ้มกัน

ยังไม่พอ ซุนเซิ่งยังหาช่างต่อเรือมาสิบกว่าคน ปรับปรุงเรือ

สร้างเรือลำใหญ่หลายลำ

ปีที่แล้ว เฉินเย่เห็นบันทึกของระบบ พบว่าซุนเซิ่งพาคนไปประเทศเล็กๆ ทางใต้ของต้าอู๋

เขาปลอมตัวเป็นฑูตของต้าอู๋ ปล้นของมีค่ามากมาย

ยังพา "คนผิวดำ" กลับมาหลายคน

ปีที่แล้ว เขานำคนที่หน้าตาดีที่สุดกลับมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

บอกว่าจะให้เฉินเย่

ยังบอกว่า: "ไก่ดำบำรุงที่สุด"

"เสี่ยวเซิ่งไม่ได้เรียนหนังสือมาก แต่เรื่องนี้ถ้าเปลี่ยนเป็นคน ก็น่าจะเหมือนกัน..."

"คนดำ ก็น่าจะบำรุง"

"พ่อบุญธรรม ข้าเอามาให้ท่าน!"

เฉินเย่ได้ยินซุนเซิ่งพูดก็โมโหแทบตาย

เสี่ยวเหลียนก็เลยถือไม้ไล่ตีซุนเซิ่งห้าถนน

พอกลับมาถึง เฉินเย่ก็ใช้หวายตีเขาครึ่งชั่วโมง

ถ้าเฉินเย่ไม่เห็นบันทึกของระบบ คงไม่คิดว่าซุนเซิ่งจะทำแบบนี้

หลังจากตีซุนเซิ่งแล้ว เฉินเย่ก็เรียกซุนเซิ่งเข้าไปในห้อง นั่งคุยกันครึ่งชั่วโมง

พอรู้ว่าซุนเซิ่งอยากทำอะไร เฉินเย่ก็มีสีหน้าที่ซับซ้อน

บอกได้แค่ว่าหลังจากติดคุก ซุนเซิ่งก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ภารกิจของซุนเซิ่งก็เสร็จสิ้นเมื่อสามปีก่อน เฉินเย่รักษาสัญญา ให้ "ของที่ต้องการ" ที่ระบบให้มาแก่เขา

[สิ่งของ : เสื้อเกราะทองคำ]

[ประเภท: ชุดเกราะ]

[คุณสมบัติ : ไม่เสียหาย ลดแรงกระแทก]

[ไม่เสียหาย: เสื้อเกราะนี้จะไม่เสียหาย]

[ลดแรงกระแทก: แรงที่กระทำกับเสื้อเกราะนี้ จะลดลงแปดส่วน]

ซุนเซิ่งได้เสื้อเกราะทองคำก็ดีใจมาก รีบกลับมาจากทะเลสาบไท่หู มาหาเฉินเย่สามวัน

จากนั้นก็กลับไปทะเลสาบไท่หู

ถึงแม้ว่าซุนเซิ่งจะไม่อยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตลอดเวลา

แต่ทุกครั้งที่มีเทศกาล เขาก็จะส่งของขวัญมาให้

ถ้าเป็นเทศกาลใหญ่ เขาก็จะกลับมาอยู่สองสามวัน

เขาก็เริ่มมีเป้าหมายในชีวิตของตัวเองแล้ว

เฉินเย่รู้สึกเศร้าๆ

เด็กๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สุดท้ายก็ต้องมีชีวิตของตัวเอง เดินทางไปตามเส้นทางของตัวเอง

ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะเหลือใคร

ความคืบหน้าของภารกิจการฝึกฝนอาชีพของเฉินอี้กับคนอื่นๆ อีกสามคนไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก

มีแค่เฉินอู่ที่ทำสำเร็จ

เด็กคนนี้เดินทางจากใต้ไปเหนือ เพิ่งทำภารกิจสำเร็จเมื่อไม่นานมานี้

เฉินเย่เคยบอกเฉินอู่ว่าพลังของ "ฝ่ามือแปดทิศ" ในตอนนี้มีแค่ห้าส่วน

"ฝ่ามือแปดทิศ" ต้องใช้อาวุธวิเศษที่ชื่อว่า "มีดเขากวางหยินหยาง" ถึงจะแสดงพลังออกมาทั้งหมดได้

แต่น่าเสียดาย วัสดุที่ใช้ทำอาวุธวิเศษหายากมาก หายาก

คำพูดนี้จุดประกายความปรารถนาของเฉินอู่ที่มีต่อ "อาวุธวิเศษ"

หลังจากที่ระบบให้ของที่ต้องการแก่เขา ก็เป็นมีดเขากวางหยินหยางจริงๆ เหมือนที่เฉินเย่คาดไว้!

[ไอเทม: มีดเขากวางหยินหยาง]

[ประเภท: อาวุธวิเศษ]

[คุณสมบัติ : ทำลายพลังป้องกัน หยินหยาง]

[ทำลายพลังป้องกัน: สามารถทำลายพลังป้องกันได้]

[หยินหยาง: เวลาใช้ร่วมกับ "ฝ่ามือแปดทิศ" จะเพิ่มพลังเป็นสามเท่า]

มีมีดเขากวางหยินหยางแล้ว ถึงแม้ว่าเฉินอู่จะมีวรยุทธ์ขั้นสอง แต่การต่อสู้กับจอมยุทธ์ขั้นหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ครั้งนี้เฉินเย่เรียกเฉินอู่กลับมา ก็เพื่อมอบมีดเขากวางหยินหยางให้เขา

ดวงอาทิตย์ตกดิน

เฉินเย่คิดได้

กลิ่นอาหารที่ลอยออกมาจากในครัวหอมมากขึ้น

ได้กลิ่นแล้วก็น้ำลายไหล อยากอาหาร

สาวใช้อวิ๋นเซียงเดินออกมาจากครัว ตะโกนบอกเสี่ยวฝู: "เสี่ยวฝู ไม่ต้องยืนแล้ว"

"รีบไปล้างมือทานข้าว วันนี้มีปลาเปรี้ยวหวานที่เจ้าชอบ"