บทที่ 438 - ไห่โจวในยุคตื่นทอง

บทที่ 438 - ไห่โจวในยุคตื่นทอง

ไห่โจว มหานครที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้กลายเป็นสวนสนุกของเหล่าซอมบี้ไปโดยสมบูรณ์

ในอดีต ผู้รอดชีวิตต่างหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดดั่งหนูสกปรก แย่งชิงขนมปังขึ้นราเพียงครึ่งก้อนกันจนเลือดตกยางออก

แต่ตอนนี้ พายุลูกใหม่ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงกำลังพัดถล่มซากปรักหักพังแห่งนี้

"เร็วเข้า! ไปที่ย่านการเงินทางทิศตะวันตก! แถวนั้นเคยเป็นธนาคารกับร้านทอง ต้องมีของดีแน่!"

"ไอ้เวร เบาเสียงหน่อย! แถวนั้นซอมบี้ยั้วเยี้ยจะตายห่า!"

"กลัวห่าอะไร! อยากรวยต้องใจถึง! ขุดเจอทองสักก้อน ก็เอาไปแลกกระสุนจากเมืองใหม่ได้ทั้งลัง! ถึงตอนนั้นยังต้องกลัวซอมบี้หน้าโง่อีกเหรอ?"

กองกำลังนับไม่ถ้วน เปรียบเสมือนฝูงฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด ต่างพากันกรูกันไปยังพื้นที่ที่เคยถูกทิ้งร้างเหล่านั้น

เขตรคนรวย ย่านการค้า ร้านเพชร ห้องนิรภัยธนาคาร... สถานที่เหล่านี้ หลังจากถูกกวาดต้อนอาหารและยาไปจนหมดในช่วงต้นของวันสิ้นโลก ก็กลายเป็นพื้นที่ตายซากที่ไม่มีใครเหลียวแล

แต่บัดนี้ พวกมันกลายเป็นขุมทรัพย์ที่ทุกคนต่างถวิลหา

"ลูกพี่! เจอแล้ว! เจอแล้วโว้ย! ตู้นิรภัยตู้หนึ่ง ข้างในมีแต่ทองแท่งกับหยก!"

"รวยแล้ว! กูรวยแล้วโว้ย!" หัวหน้ากลุ่มหนึ่งกอดทองแท่งแน่น หัวเราะร่าจนน้ำตาไหล

ภายในฐานที่มั่นของแก๊งมือโลหิต บรรยากาศยิ่งบ้าคลั่งถึงขีดสุด

บนโต๊ะเบื้องหน้าหลิว มือโลหิต มีแผนที่ไห่โจวขนาดใหญ่กางแผ่หราอยู่

"หน่วยรบทั้งหมด แบ่งเป็นสามทีม! ทีมหนึ่งไปหมู่บ้านหรูทางใต้ งัดตู้เซฟทุกหลัง! ทีมสองไปถนนโรงรับจำนำในเขตเมืองเก่า! ทีมสาม ตามข้าไปรื้อเศษเหล็กที่เราเคยปล้นมาทั้งหมดออกมาให้หมด!"

"ครับ!"

"ลูกพี่ แล้วพวกขยะนั่นล่ะครับ? จะเลี้ยงไว้จริงๆ เหรอ?" ลูกน้องคนสนิทถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เลี้ยง! ต้องเลี้ยงสิวะ!" หลิว มือโลหิตฉีกยิ้มจนเห็นฟันเหลืองอ๋อย "ไม่ใช่แค่เลี้ยง ต้องเลี้ยงอย่างดีด้วย! ไปบอกโรงครัว เอาเนื้อตากแห้งออกมา ต้มซุปให้พวกมันกิน!"

"เอ่อ..." ลูกน้องลังเล

"รู้อะไรไหม!" หลิว มือโลหิตใช้ตะขอตบหลังลูกน้องจนเซถลา "พวกขยะนั่นตอนนี้เป็นของล้ำค่า! ขุนให้มันอ้วนท้วนสมบูรณ์ ส่งไปให้ราชาหิน ปืนใหญ่ที่แลกกลับมาได้ จะช่วยให้ข้าขยายอาณาเขตได้อีกเท่าตัว!"

"คุณหลินชอบคนที่ดูดีมีราศีใช่ไหม? งั้นให้พวกมันร้องเพลงทุกวัน! ร้องเพลงสรรเสริญเมืองใหม่! ใครหน้าเศร้า กูจะใช้ตะขอเกี่ยวไส้มันออกมาคนแรก!"

"แล้วก็บอกพวกข้างล่างด้วย เพลาๆ มือหน่อย ใครยังทุบตีทรมานเหมือนเมื่อก่อน อย่าหาว่ากูไม่เตือน! นั่นมันปืนทั้งนั้นนะโว้ย!"

คำพูดของหลิว มือโลหิต ทำให้ลูกน้องทุกคนขนลุกซู่

...

สมาคมฟื้นฟูไห่โจว

ไอ้ตาเดียวยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูฝุ่นควันที่ลอยฟุ้งและเสียงปืนที่แว่วมาไกลๆ จากซากปรักหักพัง สีหน้าเคร่งเครียดจนแทบจะหยดเป็นน้ำ

"แม่งเอ๊ย! พวกนกสองหัวพวกนี้ ไวกันจริง!"

เขาเพิ่งได้รับข่าวว่า แก๊งมือโลหิต กลุ่มอีแร้ง และกองกำลังน้อยใหญ่อีกนับสิบในไห่โจว ต่างพากันขุดหาทองคำและอัญมณีในเมืองอย่างบ้าคลั่ง

ถึงขนาดมีแก๊งเล็กๆ ตาถั่วบางแก๊ง เพื่อแย่งชิงพื้นที่ ถึงกับปะทะกับคนของสมาคมฟื้นฟูรอบนอกหลายครั้ง

แม้จะถูกตีจนถอยไป แต่การท้าทายแบบนี้ทำเอาไอ้ตาเดียวหัวร้อน

"ท่านประธาน เราจะรอไม่ได้แล้วครับ!" ไอ้ตาเดียวหันขวับไปพูดกับลู่เหวินที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานอย่างร้อนรน "ขืนปล่อยให้พวกมันทำแบบนี้ ของดีๆ ในไห่โจวจะโดนพวกมันกวาดไปหมด!"

"ที่สำคัญกว่านั้น" ไอ้ตาเดียวลดเสียงลง "ผมได้ยินมาว่า เงื่อนไขที่ราชาหินเสนอให้ ดีกว่าที่ให้เราซะอีก!"

ปากกาในมือลู่เหวินหยุดชะงัก

เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบเฉย ถามเรียบๆ ว่า "อ้อ? ดีตรงไหน?"

"พวกมันเอาทองคำอัญมณีแลกอาวุธได้โดยตรงเลย!" เสียงของไอ้ตาเดียวเจือความอิจฉา "ถึงจะเป็นแค่ปืนไรเฟิลพื้นฐาน แต่มันก็คือปืนนะ! แล้วเราล่ะ? เราเอาคนแลกได้แค่ข้าว!"

"แถมไอ้สารเลวราชาหิน ยังตั้งราคาตามคุณภาพอีก! ยิ่งเลี้ยงผู้รอดชีวิตดี ของที่แลกได้ก็ยิ่งเกรดสูง! นี่มันจงใจให้พวกมดปลวกพวกนั้นมาแย่งธุรกิจเราชัดๆ!"

ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

ลู่เหวินเริ่มหมุนปากกาอีกครั้ง เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะ

ไอ้ตาเดียวเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมท่านประธานถึงยังใจเย็นอยู่ได้

ชัดเจนว่าสมาคมฟื้นฟูเป็นคนแรกที่ติดต่อกับเมืองใหม่ แต่ตอนนี้ผลประโยชน์กลับต้องมาแบ่งให้พวกปลาซิวปลาสร้อย แถมพวกมันยังได้ข้อเสนอที่ดีกว่า!

นี่มันอะไรกัน?

"จะรีบไปทำไม"

ผ่านไปพักใหญ่ ลู่เหวินถึงค่อยเอ่ยปากช้าๆ

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่ก็ทำให้ไอ้ตาเดียวหยุดเดินได้

"ปล่อยให้พวกมันแย่งกันไป ให้พวกมันขุดกันไป" มุมปากของลู่เหวินค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มประหลาด "ไห่โจวกว้างใหญ่ขนาดนี้ ซากปรักหักพังตั้งเยอะแยะ ด้วยกำลังคนแค่นั้นของพวกมัน จะขุดได้สักเท่าไหร่กันเชียว?"

ลู่เหวินลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ชี้ไปยังตึกระฟ้าใจกลางเมืองที่ถูกเถาวัลย์พันเกี่ยวจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ แล้วถามขึ้น

"นายคิดว่า ทำไมสมาคมฟื้นฟูถึงมาตั้งฐานที่นี่?"

ไอ้ตาเดียวชะงัก

คำถามนี้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนจริงๆ

ลู่เหวินไม่ปล่อยให้สงสัยนาน เฉลยออกมาตรงๆ

"ตรงนั้น คือศูนย์การเงินนานาชาติไห่โจว ก่อนวันสิ้นโลก ที่นั่นมีห้องนิรภัยใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออก"

"ตอนแรก ฉันคิดว่าถ้าควบคุมสถานการณ์ได้ ท่ามกลางความวุ่นวาย ทองคำต้องเป็นของมีค่าแน่นอน"

พูดถึงตรงนี้ ลู่เหวินก็ถอนหายใจ "ใครจะไปคิดว่าหายนะจะลามไปทั่วโลก แถมยังมีซอมบี้กับแกนคริสตัล ทองคำเลยกลายเป็นขยะไร้ค่า"

"แต่ว่า..."

ลู่เหวินหันกลับมา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจของผู้ชนะ

"ตอนนี้ดันมีคนอย่างหลินโม่โผล่มา แถมยังสนใจทองคำซะด้วย นี่มันสวรรค์ประทานชัดๆ! พวกข้างนอกนั่นขุดพลิกแผ่นดิน ก็ได้แค่เศษทองรูปพรรณ แต่ในศูนย์การเงิน... มีภูเขาทองคำอยู่ทั้งลูก! นายลองคิดดูสิ หลินโม่จะเอาอะไรมาตอบแทนเรา?"

ไอ้ตาเดียวกลั้นหายใจเฮือก!

เขาอ้าปากค้างพูดไม่ออก เลือดทั่วร่างเดือดพล่านขึ้นมาทันที!

"ท่านประธานปราดเปรื่อง! วิสัยทัศน์กว้างไกลน่าเลื่อมใสยิ่งนัก!" ไอ้ตาเดียวหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น รีบประจบสอพลอ

"ไปเถอะ" ลู่เหวินโบกมือ "ไปกล่อมคนข้างล่าง อย่าไปถือสาพวกแก๊งเล็กแก๊งน้อยพวกนั้น แล้วก็ขุนพวกในเขตตึกกักกันให้อิ่มหนำ ส่งล็อตแรกไปก่อน สานสัมพันธ์กับเมืองใหม่ให้ดี"

"ครับ!" ไอ้ตาเดียวรับคำ ยืดอกผายไหล่ หันหลังเดินอาดๆ ออกไป ราวกับเห็นวันที่สมาคมฟื้นฟูครอบครองไห่โจวอยู่รำไร

ในห้องทำงาน เหลือเพียงลู่เหวินคนเดียว

เขาหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรหาฐานที่มั่นผาหิน

"ราชาหิน นี่ฉันเอง ลู่เหวิน"

เสียงห้าวหาญของราชาหินดังมาจากปลายสาย "ท่านประธานลู่ มีธุระอะไรเหรอ?"

"ไม่มีอะไรมาก" น้ำเสียงของลู่เหวินสุภาพนุ่มนวล "คนล็อตแรก เราเตรียมพร้อมแล้ว ส่งมอบได้ทุกเมื่อ อีกอย่าง..."

เขาจงใจหยุดนิดหนึ่ง กดเสียงต่ำ สร้างบรรยากาศลึกลับ

"ทางฉันมีธุรกิจใหญ่เกี่ยวกับทองคำ อยากจะคุยกับคุณหลิน มูลค่าของธุรกิจนี้... อาจจะเกินกว่าที่คุณจินตนาการไว้เยอะเลยล่ะ"