บทที่ 510 พบหน้าครั้งที่สอง

บทที่ 510 พบหน้าครั้งที่สอง

.

“เทียนเซี่ยง (ปรากฏการณ์สวรรค์)?”

หยางสือมองไปยังกระดาษที่เมิ่งเซียงเจียงมอบให้ และชื่อของกำลังเสริมที่อยู่ด้านบนก็ทำให้เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย

เพราะคำว่า ‘เทียนเซี่ยง’ สองคำนี้ ไม่ใช่กองทัพ ไม่ใช่กองกำลัง ไม่ใช่ทั้งกลุ่มทหารรับจ้าง หรืออื่นๆ แต่เป็นเพียง ‘กรมกอง’ หนึ่งเท่านั้น

เป็นไปได้ไหมว่ากำลังเสริมที่เขาและคนอื่นไม่รู้จักนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของอำนาจบางอย่าง? ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ กองกำลังเสริมนี้จะแข็งแกร่งขนาดไหน? และจะช่วยเหลือพันธมิตรหยุนกังได้มากเพียงใด?

“ใช่แล้ว กรมสงครามเทียนเซี่ยงเป็นส่วนหนึ่งของเขตต่อต้าน t1”

หยางสือ หรงเฉิง และผู้วิวัฒนการระดับห้าดาวอีกสองคน อันได้แก่หลานเอินกับต้วนจิงอัน ต่างรู้สึกงุนงง พวกเขาไม่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเขตต่อต้าน t1 มาก่อนเลย

“เพียงเพราะเราไม่ได้ติดต่อไป ก็ไม่ได้หมายความว่า… ไม่มีการดำเนินการ”

เมิ่งเซียงเจียงชี้ให้เห็นและยิ้มอย่างลึกลับ

“คุณหมายถึง? !”

ต้วนจินอันโน้มตัวไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่ดูหวาดกลัว

“โดยพื้นฐานเรื่องนี้ได้รับการยืนยันแล้ว” เมิ่งเซียงเจียงหรี่ตาลง และยังคงใช้น้ำเสียงที่มั่นคงอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา “พวกคุณไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ? ตอนที่วันสิ้นโลกมาถึง ทำไมถึงไม่มีการต่อต้านขนาดใหญ่จากองค์กรที่ถูกคนข้างบนจัดตั้งขึ้น? บางทีอาจเป็นเพราะเกิดความวุ่นวายขึ้น หรืออาจเป็นเพราะอย่างอื่น เท่าที่ผมรู้ มันอาจมีแม้กระทั่งความไม่มีเอกภาพและโครงสร้าง…ที่ไม่สมบูรณ์ ขาดการเชื่อมต่อซึ่งกันและกัน และต่างต่อสู้กันเอง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า พวกเขาเป็นพวกมีสีอย่างแน่นอน”

“แม้จะมีหลายสิ่งที่ยากจะอธิบายอย่างละเอียด แต่ตราบใดที่ทุกคนเห็นด้วย มันก็ดี”

ทั้งห้องเงียบลง นอกจากต้วนจิงอัน อีกสามคนไม่ได้แสดงสีหน้ายินดีเลยจริงๆ

คนข้างบนเหรอ?

หลายคนเย้ยหยันในใจ แค่บอกว่าเป็นคนข้างบนก็จะเป็นคนข้างบนได้งั้นเหรอ? ในเวลานี้ใครจะพิสูจน์ได้? ไม่ปรากฏตัวขึ้นในตอนต้นของวันโลกาวินาศ แต่กลับมาปรากฏตัวตอนที่กองกำลังต่างๆ ได้ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างโดยพื้นฐานแล้วงั้นเหรอ?

สงสัยว่าจะออกมาปาดหน้าเค้ก

คำสั่งพื้นฐานได้พังทลายลงแล้ว จะเป็นไปได้ยังไงที่เอาชื่อนี้มาชูขึ้นในเวลานี้แล้วคิดว่าจะทำสิ่งต่างๆได้อย่างสะดวก?

เหล่าผู้นำของกองกำลังต่างๆ เริ่มคุ้นเคยกับความรู้สึกของการมีอำนาจแล้ว พวกเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ยังไง?

หลายคนมองไปที่เมิ่งเซียงเจียงโดยไม่ตั้งใจ ชายชราคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่? ไม่มีการระวังอะไรเลยเหรอ?

“วันสิ้นโลกผ่านมาได้เกือบปีแล้ว มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสั่นคลอน”

ชายชราลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกดูเมืองภายในเมืองที่สร้างขึ้นโดยทุกคน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า “ไม่ว่าจะเป็นเซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึงของกองกำลังอิงเฉิง หรือกรมสงครามเทียนเซี่ยง หรือว่าพันธมิตรหยุนกังของเรา ทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของวันโลกาวินาศ สิ่งนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ สิ่งเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงผู้คนได้นั้น มันก็คือสงคราม”

“ถูกต้อง ไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นสงคราม!”

เมิ่งเซียงเจียงตะคอกอย่างเย็นชา “ไม่มีใครที่จะไม่ต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง หากต้องการเรียกคืนอำนาจสั่งการก่อนหน้านี้ ก็ต้องเอาชนะกองกำลังทั้งหมดทีละกอง แต่จะทำได้จริงเหรอ?”

หลายคนก้มหน้าเงียบๆ แต่ในใจก็รู้ดีว่าไม่มีทาง และเป็นไปไม่ได้ โลกไม่สามารถเปลี่ยนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

“ดังนั้น พวกคุณยังกังวลเรื่องอะไรอยู่? มันไม่สำคัญว่ากรมสงครามเทียนเซี่ยงนี้จะอยู่ที่ไหน ตราบเท่าที่สามารถช่วยเราได้ ตราบใดที่สามารถช่วยให้เรารักษาหยุนกังไว้ได้ และช่วยให้เราจ่ายน้อยลง มันก็ไม่เป็นไรแล้ว”

“เอาล่ะ ไม่ต้องคำนึงว่าผลลัพธ์ของการพูดคุยกับกำลังเสริมเหล่านี้จะเป็นอย่างไร ผู้คนเหล่านั้นมาที่นี่เพื่อ ‘ทำงานให้ได้รับผลตอบแทนสูงสุด’ งั้นเราก็ให้พวกเขาได้ลิ้มรสหวานสักเล็กน้อยก่อน”

……

“ทำความสะอาดเมือง?”

พอได้ยินคำพูดของโม่เย่ เย่จงหมิงก็คิดอย่างรอบคอบแล้วยิ้มออกมา

“เจ้าพวกนั้นกำลังวางแผนให้เราได้ลิ้มรสหวานก่อน”

“รสหวานอะไร?”

เหลียงชูหยินเล่นเหรียญรางวัลการต่อสู้ที่อยู่บนอกเสื้อและมองดูตัวอักษรที่ทำเครื่องหมายไว้บนพื้นผิวที่งดงาม แล้วถามขึ้นอย่างไม่เป็นทางการ

“ด้วยความแข็งแกร่งของพันธมิตรหยุนกัง พวกเขาสามารถทำความสะอาดชีวิตกลายพันธุ์ภายในเมืองได้มานานแล้ว และที่นี่ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอย่างสตรีพูดได้กับราชาหนู พวกเขาเพียงเปิดโอกาสให้เราได้ล่าสัตว์ ถือได้ว่าเป็นพฤติกรรมอย่างหนึ่งของการเลี้ยงหมาป่า”

“เหมือนกับที่คุณทำกับอิงเฉิงใช่ไหม?” เหลียงชูหยินเงยหน้าขึ้น และขยับเข้าไปใกล้เย่จงหมิงมากขึ้น

ไม่รู้ว่าเน็ตไอดอลสาวคนนี้ไปรับคำสัญญาแบบไหนมาจากเซี่ยเล่ยตอนที่จากมา ระหว่างทางเธอจึงหมกมุ่นกับเย่จงหมิงมาก ถ้าไม่ใช่เพราะทีมต้องนอนในป่าทุกวันแล้วล่ะก็ บางทีเธออาจเสนอตัวเองเป็นเบาะรองนอนไปนานแล้วก็ได้

เย่จงหมิงไม่ได้ตั้งใจจะหลบเลี่ยงเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เรื่องแบบนี้ปล่อยให้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติจะดีกว่า

“ก็ใกล้เคียง แต่ที่นี่ตอนนี้ การฆ่าชีวิตกลายพันธุ์โดยรอบไม่ใช่เรื่องดี อิงเฉิงแม้จะเป็นของเราก็จริง แต่เราก็ยังไม่สามารถทำความสะอาดได้อย่างหมดจด เพราะความแข็งแกร่งโดยรวมนั้นแย่กว่าชีวิตกลายพันธุ์มาก แต่ที่หยุนกัง เมืองนี้ไม่ใหญ่นัก และมีผู้รอดชีวิตอยู่มากมาย พวกเขาอาจทำสิ่งนี้ได้มานานแล้ว แต่ตอนนี้กลับให้เราช่วย นี่ก็เพื่อให้เราได้ลิ้มรสหวานสักเล็กน้อยก่อน นอกจากนี้…”

เย่จงหมิงขมวดคิ้ว “มันยังแสดงให้เห็นว่าสถานการณ์ร้ายแรงกว่าที่เราคาดไว้”

ในห้องนี้เต็มไปด้วยสมาชิกหลักของอวิ๋นติ่งวิลล่า เพียงสังเกตอย่างรอบคอบพวกเขาก็เข้าใจแล้ว

ถ้าหากหยุนกังไม่ต้องการกำลังเสริมจริงๆ พวกเขาคงปล่อยให้ชีวิตกลายพันธุ์ในเมืองดำรงอยู่ แล้วให้พวกเขาและเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาฆ่าพวกมันเพื่อให้พัฒนาขึ้น แต่การตัดสินใจทำความสะอาดนั้น มันเป็นพฤติกรรมของการ ‘ทำเงินแบบเร่งด่วน’ ซึ่งแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าขาดความมั่นใจในการปกป้องเมือง

“การตรวจสอบเป็นไงบ้าง?”

เย่จงหมิงไม่ได้หารือเกี่ยวกับปัญหานี้ต่อไป เนื่องจากมันเป็นแค่ชิ้นเนื้อที่ส่งมาถึงหน้าประตูบ้าน เขาก็แค่กินมันลงไปก็พอ

อวิ๋นเส้าพยักหน้า “มันหาได้ไม่ยากนัก ตามเบาะแสเล็กน้อยที่คุณบอก หลังจากใช้ผลึกวิเศษไปบางส่วน ผมก็พบที่ตั้งของกลุ่ม 414 แล้ว”

“อืม”

เย่จงหมิงพยักหน้า ความคิดถึงวาบขึ้นในดวงตา

……

“ไข่มุกทางการแพทย์ ผลึกวิเศษระดับสอง 5 ชิ้น! แน่นอนว่าคุณภาพสูงสุด”

“ถุงมือยุทธวิธีระดับสีเทา ราคาแค่ยาวิวัฒนาการระดับสองดาว 1 หลอด สินค้าใหม่เอี่ยม ไม่ใช่มือสอง!”

“โล่เปลือกหอยลายแดงระดับสีขาว ราคาแลกเปลี่ยนที่ยาวิวัฒนาการระดับสามดาว 1 หลอด หรือไม่ก็ม้วนเลื่อนขั้นอาชีพ ถ้าไม่มีก็ไปให้พ้น!”

“ฝาแฝดสุดเอ็กซ์ ราคาห้าผลึกวิเศษระดับหนึ่งต่อคืน รับเฉพาะผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่งดาวเท่านั้น!”

“ไข่สัตว์สงคราม ต้องการไหม? ราคาต่อรองได้!”

“ขายแมงกะพรุนวิทยุรวบรวมข้อมูล ทีมแข็งแกร่งขึ้นแน่! อัตราส่วนการแลกเปลี่ยนขึ้นอยู่กับรูปร่าง”

“ฉันต้องการซื้อชุดป้องกันระดับสีเทา พวกต้มตุ๋นไสหัวไป”

“วัสดุทุกชนิด ทุกสิ่งที่คุณต้องการ ราคาสมเหตุสมผล!”

นี่เป็นถนนการค้าที่มีชื่อเสียงของเมืองภายในเมือง สำหรับผู้ที่มาที่นี่ครั้งแรกจะรู้สึกเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

นี่คือสถานที่ๆมีชีวิตชีวาที่สุดในหยุนกัง และเป็นสถานที่ๆผู้คนอยากมามากที่สุด ลักษณะของมันคล้ายกับตลาดการค้าเมืองผู่ซิงและอิงเฉิงมาก เพียงแค่กฎของที่นี่ค่อนข้างเข้มงวดมากกว่าและจัดตั้งขึ้นมานานกว่าเท่านั้น

“ต้องการซื้อน้ำดีหมึกม่วงด้วยราคาต่ำเตี้ยแค่นี้เนี่ยนะ? ไปไปไป อย่ามาสร้างปัญหาที่นี่!” ชายอ้วนที่มีใบหน้าสีเข้มส่ายหัวอย่างแรงด้วยอาการเลือดร้อน

เสี่ยวเผิงมองดูผลึกวิเศษระดับสองไม่กี่อันในมือแล้วถอนหายใจเล็กน้อย เขารู้ว่าด้วยเงินเพียงเล็กน้อยแค่นี้ไม่พอแน่ แต่ก็อย่างลองเสี่ยงโชคดู อย่างไรก็ตามผลปรากฏว่าไม่มีใครเป็นคนโง่

เขาลุกขึ้นยืนและต้องการออกไป กองกำลังที่ไม่มีสำนักงานใหญ่ในเมืองภายในเมือง ไม่ได้รับอนุญาตให้ค้างคืนที่นี่

“คุณต้องการน้ำดีหมึกม่วงเหรอ?”

มีเสียงดังขึ้นจากทางด้านหลังของเสี่ยวเผิง เขาหันกลับไปมองทันที และนั่นก็เป็นการพบหน้าเย่จงหมิงเป็นครั้งที่สองของเขา

.

*****

ผู้แปล – สรรพนามที่ใช้ระหว่างกันและชื่อบางชื่ออาจมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง เพราะผู้แปลจำไม่ได้ และเนื้อเรื่องก็มีจำนวนบทมากไปไม่มีเวลาอ่านจึงจะใช้แบบใหม่ไปเลย