บทที่ 43 รถบรรทุกหนักออกโรง

บทที่ 43 รถบรรทุกหนักออกโรง

เฉียนต้าลดกล้องโทรทรรศน์ลง(กล้องดูดาว-มองได้ไกลและชัดเจนกว่ากล้องส่องทางไกล) พร้อมกับความคิดแวบเข้ามา

เขาก็คือชายจมูกโตคนนั้น เขาเป็นนักฆ่ารับจ้าง เป็นฆาตกรที่ไม่เคยมีหลักการใดๆในชีวิต

เขาหลบหนีออกมาจากอาคารโรงเรียนฝึกทหารได้อย่างรวดเร็ว และหนีขึ้นมาบนดาดฟ้าของอาคารห้องปฏิบัติการก่อนจะถูกซอมบี้ล้อม ซึ่งแตกต่างจากคนอื่นๆ เฉียนต้าไม่ได้หลบหนีอย่างไม่มีจุดหมาย แต่เขามีเป้าหมายของเขาอยู่แล้ว

เขาเอากล้องโทรทรรศน์ขึ้นมาด้วย และตอนนี้เขาก็กำลังใช้มันอยู่

จนกระทั่งพบเป้าหมายของเขา ---- เย่จงหมิง

อาชีพในเงามืด ทำให้เฉียนต้ามีความอดทน และจับจุดหลักของปัญหาสำคัญได้อย่างถูกต้องแม่นยำ เขารู้ว่าเย่จงหมิงมีความลับ มันเป็นความลับที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้น ดังนั้นแม้ว่าเฉียนต้าจะมีความสามารถพอที่จะหนีออกจากมหาวิทยาลัยได้ แต่เขาก็ยังอยู่ที่นี่

ก่อนหน้านี้เขาเห็นเย่จงหมิงพาโม่เย่ลอบเข้าไปในอาคารโรงเรียนฝึกทหาร และตอนนี้เขาก็เห็นเย่จงหมิงพาผู้หญิงสามคนออกไปนอกมหาวิทยาลัยเช่นกัน

เป็นโชคดีของเฉียนต้า ที่กล้องโทรทรรศน์ของเขา ส่องผ่านช่องระหว่างอาคารไปเห็นเย่จงหมิงกำลังไปที่วิลล่า

เฉียนต้ารู้สึกได้ทันทีว่า เขาพบกุญแจของปัญหานั้นแล้ว ทำไมเย่จงหมิงถึงไปที่นั่น?มันคือจุดเริ่มต้นของความแข็งแกร่งของเขาใช่ไหม?

หลังจากนั้นสักพัก เฉียนต้าก็ตัดสินใจ เขาต้องไปดู

ไม่ต้องสงสัย พนันได้เลย เฉียนต้าบอกกับตัวเอง เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงที่เขาเฝ้าสังเกตการณ์และซ่อนตัวอยู่รอบๆวิลล่า จากนั้นจึงเข้าไปในวิลล่าอย่างระมัดระวัง เมื่อเดินเข้าไปในครัว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าบอกให้เขารู้ว่าเขาได้ค้นพบความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา

ความบ้าคลั่งบางอย่างพุ่งขึ้นสู่ใบหน้าและพุ่งเข้าสู่หัวใจของเขา

…………

ที่จุดจอดรถบรรทุกหนักไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย เย่จงหมิงพยักหน้าให้โม่เย่ที่อยู่บนรถอีกคัน และกำชับเธอว่า “จำไว้ว่าต้องขับไปเรื่อยๆอย่าหยุด ควบคุมความเร็วไม่ให้เร็วหรือช้าเกินไป คุณสามารถขับวนไปรอบๆ มหาวิทยาลัยได้ถ้าจำเป็น และท้ายสุดคุณต้องพุ่งชนกำแพงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามซุปเปอร์มาร์เก็ต!”

โม่เย่ทำสัญญาณมือบอกว่าเข้าใจแล้ว พร้อมกับปิดหน้าต่างรถและล็อคประตู เธอสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ แล้วเหยียบเท้าลงบนคันเร่งอย่างหนักหน่วง

รถบรรทุกหนักส่งเสียงคำรามลั่น วิ่งเข้าไปในมหาวิทยาลัยราวกับสัตว์ป่า

สิบวินาทีต่อมา เย่จงหมิงก็ขับรถบรรทุกหนักอีกคันตามไป แต่ความเร็วยังห่างไกลจากรถที่โม่เย่ขับ

เมื่อมาถึงด้านข้างของอาคารเรียน เย่จงหมิงก็หยุดรถ และถามเหลียงชูหยินกับผูซิ่วหยิงผ่านกระจกว่า “สายเกินกว่าจะเสียใจแล้ว พวกคุณอยากเลือกใหม่ไหม?”

เหลียงชูหยินส่ายหน้าเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงไป กระเป๋าเป้บนหลังกระดอนเป็นจังหวะตามการเคลื่อนไหวของเธอ

ผูซิ่วหยิงกัดริมฝีปาก ก้าวลงจากรถ มือกำมีดสั้นไว้แน่น แล้ววิ่งตาม เหลียงชูหยินไป

เย่จงหมิงถอนสายตาจากพวกเธอ มองไปข้างหน้า เหยียบคันเร่งจนมิด รถบรรทุกหนักพุ่งทะยานออกไปอย่างแรง

เสียงคำรามของรถบรรทุกหนักทั้งสองคันทำลายความเงียบสงบของมหาวิทยาลัย

พร้อมกับเสียงกรีดร้องของเหล่าซอมบี้ที่ดังขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน เสียงนั้นดังก้องไปทั่ว ซอมบี้หลายพันตัววิ่งออกมาจากทุกทิศทุกทางวิ่งไล่ตามรถบรรทุกหนัก

โม่เย่มีเหงื่อไหลจากหน้าผากเป็นสาย เธอกำลังเสียใจที่ตอบรับแผนบ้าๆของเย่จงหมิง

ฆ่าซอมบี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ด้วยรถบรรทุกหนัก? รวบรวมผลึกวิเศษไปหมุนรูเล็ต? ฟังดูเหมือนจะเป็นไปได้ แต่พอทำจริงๆ โม่เย่พบว่า มันยากกว่าที่คิด

ด้วยขนาดที่ใหญ่บวกกับความเร็วของรถ เป็นไปไม่ได้ที่เหล่าซอมบี้จะสามารถหยุดรถไว้ได้ มีซอมบี้ถูกชนกระเด็นอย่างต่อเนื่อง แขนหักขาขาด ซี่โครงและอวัยวะภายในถูกรถบดจนเละราวกับเศษแก้ว ทุกที่ๆรถบรรทุกหนักวิ่งผ่านจะทิ้งกองเศษเนื้อและเลือดไว้เบื้องหลัง

หน้าต่างด้านข้างถูกปกคลุมไว้ด้วยเลือดสีน้ำตาลแดงเหนียวๆอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะกระจกหน้ามีมากที่สุด และมันเริ่มส่งผลกระทบต่อการมองเห็น

ในเวลาเพียงหนึ่งนาที โม่เย่ขับรถชนซอมบี้ได้อย่างน้อยๆ ก็หลายสิบตัว แต่เพราะว่าเธอต้องควบคุมความเร็ว ดังนั้นตอนนี้ด้านหลังรถบรรทุกจึงมีซอมบี้หลายร้อยตัวกำลังวิ่งตามมา ทั้งสองด้านของรถบรรทุกและด้านหน้าก็มีเช่นกัน และมีเพิ่มเติมมาอีกเรื่อยๆ!

ถ้าหากสามารถวิ่งได้เต็มสปีด โม่เย่คงจะรู้สึกโล่งใจมาก เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ก็จะไม่มีซอมบี้หลายพันตัว มาขวางอยู่ข้างหน้า และจะเป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะสามารถหยุดรถบรรทุกหนักคันนี้ได้

แต่เพื่อดึงดูดความสนใจของเหล่าซอมบี้ เธอไม่สามารถขับรถบรรทุกหนักด้วยความเร็วสูง และตอนนี้มันก็มีเศษซากของซอมบี้เข้ามาติดอยู่ตามตัวรถ ซึ่งมีความเป็นไปได้ว่ามันอาจจะทำให้รถบรรทุกหนักเกิดการติดขัดจนถึงขั้นวิ่งต่อไม่ได้

โม่เย่แทบไม่อยากจินตนาการถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น หากเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ

ซอมบี้จะไหลทะลักเข้ามาในรถบรรทุกหนักราวกับกระแสน้ำ แล้วเธอ…

สัญชาตญาณทำให้เธอมองไปที่กระจกส่องหลัง มีรอยเปื้อนอยู่บนกระจก สัตว์ประหลาดกำลังส่งเสียงคำรามวิ่งตามมา!

ถูกแล้ว สัตว์ประหลาด มันเป็นความรู้สึกเดียวของโม่เย่ หลังจากได้เห็นรถบรรทุกหนักคันนั้น

รถบรรทุกหนักคันนั้นวิ่งในวิธีที่แตกต่างไปจากวิธีขับของโม่เย่อย่างสิ้นเชิง มันวิ่งเป็นเส้นโค้ง โค้งไปโค้งมาราวกับงูเลื้อย แต่รวดเร็วมาก แม้ว่าจะไม่ใช่การวิ่งตรงๆ มันก็ยังค่อยๆเข้าใกล้รถของเธอ

ทุกครั้งที่รถบรรทุกหนักคันหลังหักเลี้ยว มันจะกลืนกินร่างของซอมบี้นับสิบจนถึงหลายสิบ เสียงของล้อใหญ่ที่บดกระดูกและเลือดเนื้อ สามารถได้ยินผ่านกระจกหน้าต่างที่ปิดอยู่

มันเป็นเสียงที่ทำให้หนังศีรษะชา

โม่เย่ยังเห็น รถบรรทุกหนักคันหลังวิ่งฝ่าเข้าไปในฝูงซอมบี้ที่กำลังไล่ตามหลังรถของเธอ ซอมบี้หลายร้อยตัวถูกตัดราวกับข้าวสาลี พวกมันถูกชนล้มลงเข้าไปใต้ท้องรถ ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนพูดเกินจริง รถบรรทุกหนักคันหลังเบรคกะทันหันจนตัวรถเอียงราวกับจะพลิกคว่ำ ตัวรถที่เหมือนกล่องเหล็กขนาดยักษ์กระแทกลงบนหัวของซอมบี้จำนวนนับไม่ถ้วน แล้วกลับมาตั้งตรงวิ่งไปข้างหน้าต่อได้อย่างน่าอัศจรรย์

โม่เย่จบการศึกษามาจากโรงเรียนตำรวจ ซึ่งเธอทำคะแนนได้อย่างยอดเยี่ยม ซึ่งนั่นรวมถึงการขับขี่ยานยนต์ประเภทต่างๆด้วย เธอมั่นใจในทักษะการขับขี่ของเธอว่าไม่ด้อยกว่านักขับมือเก๋าที่ขับรถบรรทุกหนักอยู่ทุกๆวัน

แต่พอได้เห็นเทคนิคการขับขี่ ที่รถบรรทุกหนักคันหลังแสดงแล้ว เธอถึงกับอ้าปากค้าง

เป็นธรรมดาที่โม่เย่จะไม่เข้าใจ นี่เป็นเทคนิคการขับขี่ที่เย่จงหมิงใช้เวลาเกือบสิบปีในวันโลกาวินาศฝึกฝนมา เพราะในช่วงเวลานั้น มันไม่มีกฎเกณฑ์ มีเพียงวิธีขับขี่ที่จะทำให้สามารถมีชีวิตรอดได้เท่านั้น ทักษะที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้ ไม่สามารถใช้สอบรับใบอนุญาติขับขี่ ซึ่งไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป

ทักษะการขับรถของเย่จงหมิงทำให้โม่เย่มีความมั่นใจขึ้นมาก ใจของเธอเริ่มสงบลง และดำเนินการตามแผนของเย่จงหมิงต่อไป

ขณะที่รถบรรทุกหนักทั้งสองคันวิ่งอาละวาดอยู่ในมหาวิทยาลัย เหลียงชูหยินกับผูซิ่วหยิงที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมตึก ก็รอปฏิบัติการ

ผูซิ่วหยิงมองมีดสั้นในมือและซอมบี้ที่อยู่ไกลๆ ด้วยสีหน้าดิ้นรนกระสับกระส่าย

“ไม่มีใครบังคับคุณ ถ้าคุณไม่อยากทำก็ไปซะแล้วไม่ต้องลากเท้ากลับมา ฉันคนเดียวก็สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้”

เหลียงชูหยินมองอาจารย์ผู และพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา

“คุณ… พวกเราต้องไปที่นั่น ไปที่ศพซอมบี้พวกนั้น ขุดผลึกวิเศษ คุณไม่กลัวเหรอ?” สำหรับอาจารย์ที่สุภาพและรักความสะอาดคนนี้ ไม่ต้องพูดถึงเลือดเนื้อและแขนขาที่กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด แค่มือยังไม่ทันได้สัมผัสเธอก็อยากรีบไปล้างมือทันทีอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องยากที่เธอจะเข้าใจความมุ่งมั่นต่อการปรับตัวของเน็ตไอดอลผู้มีชื่อเสียงที่เธอรู้จักคนนี้