บทที่ 24 อาชีพที่ 2 คนสวน!

บทที่ 24 อาชีพที่ 2 คนสวน!

มีความคล้ายคลึงกันระหว่างคนสวนกับช่างฝีมือผู้มีเกียรติ ไม่ใช่ที่ทักษะ แต่เป็นจำนวนทักษะ เมื่อเทียบกับช่างฝีมือผู้มีชื่อเสียงก่อนหน้า อาชีพคนสวนมีเพียงสองทักษะความสามารถเท่านั้น

ปลูกและใช้งาน

ปลูกก็หมายความตามชื่อนั่นแหล่ะ มันก็คือการปลูกพืชจากเมล็ด ดูแลให้เติบโตงอกงาม แต่การที่มันเป็นทักษะความสามารถ ดังนั้น ความเร็วในการปลูกพืชจะรวดเร็วต่างจากพืชที่เติบโตตามธรรมชาติมาก พวกมันไม่เพียงแต่จะทรงพลังมากขึ้น และยังอาจมีความสามารถพิเศษที่โดดเด่น

ส่วนการใช้งานนั้นเป็นวิธีการควบคุมพืช ที่ให้ผลแตกต่างกันนับร้อยนับพันวิธี แน่นอนว่าสิ่งนี้จะช่วยให้คนสวนสามารถทำสิ่งต่างๆ ให้เสร็จสมบูรณ์ได้ มันจึงค่อนข้างจะวิเศษมาก

เย่จงหมิงเป็นคนที่เคยผ่านวันโลกาวินาศมาก่อน เขารู้ว่าชีวิตในวันโลกาวินาศเป็นอย่างไร มันเป็นการใช้ชีวิตที่ต้องนอนหลับโดยไม่หลับตา (ระวังตัวตลอดเวลา) ไม่เพียงแต่ต้องกังวลเรื่องอาหารและน้ำดื่ม ยังต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตในทุกรูปแบบ

ในหมู่อันตรายถึงชีวิตเหล่านั้น มีพืชกลายพันธุ์รวมอยู่ด้วย พวกมันคือความตายที่มองไม่เห็นและมาโดยไม่ทันรู้ตัว พวกมันทรงพลังและแข็งแกร่งกว่าสัตว์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดที่ออกมาจากพื้นที่ลับ

ในชีวิตก่อน เย่จงหมิงเคยเห็นต้นไม้ที่ไม่รู้ว่าเป็นต้นอะไรวิวัฒนาการจนเติบโตสูงขึ้นกว่า 300 เมตร สูงใหญ่ราวกับตึกระฟ้า กิ่งก้านสาขาของมันครอบคลุมเมืองได้ทั้งหมด! ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ผู้มีความแข็งแกร่งระดับ 9 ดาว หรือสัตว์ประหลาดที่ออกมาจากพื้นที่ลับ หรือแม้แต่ราชาของพวกกลายพันธุ์ ก็ต้องอยู่ให้ไกลจากต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ แต่ก็มีสัตว์กลายพันธุ์หรือสัตว์ประหลาดบางตัวกล้าเข้าไปในอาณาเขตของมัน อย่างไรก็ตามไม่มีตัวไหนได้ออกมา เมื่อเวลาผ่านไป ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ถูกเรียกว่า ต้นไม้แห่งสวรรค์

เย่จงหมิงเคยมองต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นอยู่ไกลๆ ภาพที่เห็นมันทำ ให้เขารู้สึกเหมือนวิญญาณถูกดึงออกจากร่าง ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ พลังวิญญาณได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงและรู้สึกว่ามันช่างน่ากลัวเหลือเกินที่จะเฉียดเข้าไปใกล้หรือเข้าไปในอาณาเขตของมัน

เรื่องดังกล่าว บ่งบอกถึงตำแหน่งของพืชกลายพันธุ์ในวันโลกาวินาศ

ถ้าหากว่า คนสวนที่มีระดับขั้นสูงสามารถปลูกและควบคุมพืชกลายพันธุ์ได้ นั่นแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่า มันสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้ได้

ย้อนกลับไปถ้าสิ่งที่พูดในตอนต้นไม่ได้พูดถึงพืชกลายพันธุ์ แต่เป็นพืชพันธุ์ธรรมดาๆ การใช้ความสามารถในการปลูกกับพวกมันก็ยังนับเป็นสิ่งที่ดี ในช่วงต้นของวันโลกาวินาศ นอกจากสิ่งที่กินได้จำนวนเล็กน้อยที่ได้จากรูเล็ตระดับต่ำ ปัญหาเรื่องอาหารเป็นปัญหาที่โดดเด่นมากในช่วงเวลานั้น เมื่อการเก็บเกี่ยวล่มสลาย อาหารที่ผลิตขึ้นก่อนวันสิ้นโลกเสื่อมสภาพ มนุษย์ไม่สามารถต่อสู้แย่งชิงอาหารกับเผ่าพันธุ์อื่น ความหิวจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับทุกคน กระทั่งเมื่อความแข็งแกร่งของมนุษย์เพิ่มขึ้นจนสามารถฆ่าและล่าสัตว์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดนำเนื้อของพวกมันมาใช้เพื่อการบริโภค ปัญหาเรื่องความหิวจึงค่อยเบาบางลง

ดังนั้นผักและผลไม้จึงกลายเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่มีรสชาติดี และมีธาตุอาหารเสริมมากมาย ผักและผลไม้มีสถานะเทียบเท่ากับเพชรทองของมีค่าในช่วงเวลาแห่งความสงบ

คนสวน แม้ว่าจะทำเพียงการเพาะปลูก แต่สามารถนั้นแลกมาซึ่งความมั่งคั่ง

หลังจากเรียนรู้เกี่ยวกับอาชีพนี้ เย่จงหมิงก็ตระหนักได้ว่า มันเป็นอาชีพรองที่ดีมาก อย่างไรก็ตามการเลื่อนระดับนั้น ต้องทำการปฏิบัติจริงไม่น้อยไปกว่าช่างฝีมือผู้มีเกียรติก่อนหน้านี้เลย

ถึงแม้ว่าช่องทางที่จะได้รับมาซึ่งเมล็ดพันธุ์คุณภาพดีจะแคบมาก โดยจะได้รับมาจากรูเล็ต พืชกลายพันธุ์ หรือภายในพื้นที่ลับ แต่มีเพียงเมล็ดพันธุ์ปกติเท่านั้นที่สามารถปลูกได้ หลังจากอ่านรายละเอียดของอาชีพนี้แล้ว เย่จงหมิงก็ตัดสินใจที่จะเรียนรู้มัน

หลังจากพลังงานที่น่าตื่นตาตื่นใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เย่จงหมิงก็กลายเป็นคนสวน

เย่จงหมิงเห็นป้ายอาชีพคนสวนแบ่งเป็นสองช่อง ซึ่งคะแนนสะสมของแต่ละช่องยังเป็น 0 อยู่ เขาจึงต้องการทดลองดู

แต่เขายังไม่มีเมล็ดพันธุ์สำหรับการปลูก จึงได้แต่ทดลองใช้ทักษะความสามารถในส่วนของการใช้งานแทน

เย่จงหมิงเห็นว่ามีกระถางดอกไม้อยู่ตรงขอบหน้าต่างของห้องกระจายเสียง มันเป็นกระถางว่านสิบแสน กระถางกุหลาบ และกระถางไผ่กวนอิม เขาเดินไปที่หน้าต่าง ชี้มือไปที่ต้นว่านสิบแสนแล้วเปิดใช้ทักษะการใช้งาน

หลังจากได้รับแจ้งว่าได้เปิดทักษะใช้งาน +1 แล้ว ต้นว่านสิบแสนก็พองตัวขึ้นเล็กน้อย ใบของมันสะบัดไปโดนกระจกหน้าต่างที่อยู่ข้างๆ กระจกที่ไม่ได้บางนักก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทันที

(ว่านสิบแสน)

เย่จงหมิงรู้สึกตกใจเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว

ครู่ต่อมา เย่จงหมิงก็เปิดใช้งานไผ่กวนอิมเป็นรายต่อไป ต้นที่สูงเพียง 30 เซนติเมตร สูงพุ่งพรวดขึ้นทันที ใบเรียวเล็กขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว และเริ่มกวัดแกว่งไปมา จากนั้นก็เริ่มออกดอกออกผลและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วมาก จนให้เมล็ดพันธุ์สีขาวขนาดเท่าเมล็ดข้าวสาร แล้วเมล็ดพันธุ์ก็ถูกมันใช้เป็นอาวุธยิงไปรอบๆ โดยละเว้นไม่ยิงใส่เย่จงหมิง ผู้สร้างมัน แม้การโจมตีเหล่านั้นจะมีประสิทธิภาพไม่มากนัก แต่ก็น่ากลัว

(ดอกไผ่กวนอิม)

ชั่วพริบตาเดียว เย่จงหมิงก็เปิดใช้งานต้นไม้อีกต้นที่เหลือกุหลาบในกระถางมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก มันออกดอกอย่างรวดเร็ว ตรงกลางดอกแตกออกเป็นช่องราวกับปากที่เปิดปิดได้ และมีแถวของฟันคมกริบที่ไม่รู้ว่าเป็นวัสดุอะไรอยู่ทั้งบนและล่างและปากนี้ก็ไม่ได้ ‘สุภาพ’ มันอ้าปากกัดกร้วมลงบนต้นว่านสิบแสนที่อยู่ข้างๆ ขาดไปครึ่งต้นภายในคำเดียว จากนั้นก็เคี้ยวสองสามครั้งราวกับมนุษย์ และมีน้ำลายสีเขียวไหลหยดออกจากปาก

เจ้านี่มัน… ต้นไม้กินคนขนาดเล็ก!

เย่จงหมิงมองดูดอกกุหลาบแล้วร้องตะโกนลั่นในใจ

เย่จงหมิงลูบคาง เขาได้ข้อสรุปบางอย่างเกี่ยวกับทักษะใช้งาน

อย่างแรก เมื่อเปิดใช้ทักษะใช้งาน พืชทั่วไปจะเปลี่ยนเป็นก้าวร้าวขึ้นและจะเกิดบางสิ่งที่สามารถใช้ในการโจมตี ซึ่งบางสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่เจริญเติบโตมาจากพืชต้นนั้นเอง

ประการที่สอง มีร่องรอยการเชื่อมต่อระหว่างพืชที่ถูกเปิดใช้งานกับเย่จงหมิง แม้ว่าตอนนี้เขาจะยังควบคุมพวกมันไม่ได้ แต่พวกมันก็ไม่โจมตีเขา

และประการสุดท้าย หลังจากที่ได้สังเกตมาสักพัก ไม่มีพืชต้นไหนที่จะคงสถานะเปิดใช้งานได้ตลอดไป หลังจากที่พวกมันใช้พลังวิญญาณที่เย่จงหมิงฉีดเข้าไปให้หมด พวกมันก็ตายลงอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าทักษะใช้งานนี้ ไม่เพียงแต่จะกินพลังวิญญาณของคนสวนในตอนที่เปิดใช้งานแล้ว มันยังเป็นการระบายพลังของต้นพืชอีกด้วย อย่างน้อยนี่ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับมือใหม่

เมื่ออ่านคำแนะนำ เย่จงหมิงก็รู้ว่า หลังจากที่เป็นคนสวนแล้ว เขาสามารถเปิดใช้งานพืชกลายพันธุ์ระดับต่ำบางชนิดได้อีกด้วย ส่วนการเปิดใช้งานพืชทั่วไปนั้น พืชจะกลายพันธุ์ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ และจะสามารถใช้พวกมันต่อสู้ให้กับเขาได้ เห็นได้ชัดว่าทักษะนี้เกินกว่าขอบเขตของอาชีพรอง

นี่เป็นอาชีพที่ดี เย่จงหมิงยิ้มด้วยความพึงพอใจ

ตอนนี้พื้นที่สามสีบนจานรูเล็ตได้หายไปทั้งหมด เหลือเพียง จานรูเล็ตที่ดำมืดเท่านั้น แต่พื้นที่เหล่านั้นไม่ได้หายไปไหน บนจานรูเล็ตที่มืดมิดนั้น มันก็คือพื้นที่สีดำของรูเล็ตนั่นเอง ดังนั้นจานรูเล็ตอันนี้ยังคงหมุนได้อยู่

ไม่รู้ว่าจะมีคนโชคร้ายคนไหนที่จะมาหมุนกงล้อแห่งความตายอันนี้

เย่จงหมิงคิดและตัดสินใจที่จะเตือนคนที่มาทีหลัง เขาใช้มีดเดินป่าตัดตู้ข้างๆ เป็นสัญลักษณ์รูปลูกศรชี้ไปยังรูเล็ต แล้วสลักคำเตือนไว้ให้กับคนที่มาทีหลังอย่างระมัดระวัง และหวังว่าพวกเขาจะไม่ทำอะไรโง่ๆ อย่างเช่น การหมุนรูเล็ต

หลังจากเขียนเสร็จ เย่จงหมิงก็ออกจากห้องกระจายเสียง และลอบเร้นไปยังสนามเทนนิสที่อยู่ข้างๆ

ถ้าไม่มีอุบัติเหตุใดๆ กุญแจลับก็ควรจะอยู่ที่นั่น