บทที่ 20 ช่วงชิง

บทที่ 20 ช่วงชิง

หลังจากเชือดซอมบี้ในสนามทิศเหนือตัวสุดท้าย เย่จงหมิงก็เดินจากมา ที่นี่เขาได้รับผลึกวิเศษระดับ 1 มากกว่า 30 ชิ้น

แต่เย่จงหมิงรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอ เขาต้องการหมุนเมจิกรูเล็ตสีอันนั้นสองครั้ง

โอกาสดีๆ เช่นนี้มาปรากฏต่อหน้า ไม่มีเหตุผลที่เขาจะใช้เวลาเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งป้ายอาชีพกับหนังแกะเพียงชุดเดียว มันต้องเป็นสอง เขาต้องการทั้งหมด

แต่มันก็มีปัญหา

ในมหาวิทยาลัยมีคนมากมายที่กลายร่างเป็นซอมบี้ เมื่อรวมกับคนที่ติดเชื้อแล้วกลายร่างตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ทำให้จำนวนของพวกมันเพิ่มขึ้นไปจนถึงจุดที่น่ากลัว

แม้ว่าเย่จงหมิงจะเป็นผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาวที่ทรงพลังมาก แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะจัดการกลุ่มซอมบี้จำนวนมากกว่ายี่สิบตัวได้หรือไม่ ดังนั้นเขาจำเป็นต้องเลือกสถานที่ ที่มีซอมบี้จำนวนน้อยๆ

สนามกีฬากลางแจ้งเป็นลานล่าสัตว์ชั้นยอด มีไม่กี่คนอยู่ที่นี่ตอนที่เกิดภัยพิบัติ ส่วนใหญ่จะเป็นซอมบี้ที่เดินหลงมาจากที่อื่น ดังนั้นพวกมันจึงมีจำนวนไม่มากนัก

อย่างไรก็ตามซอมบี้ที่เดินหลงมาจากที่อื่นมักจะปรากฏตัวเป็นกลุ่มก้อน แม้เย่จงหมิงจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่กล้าเข้าไปปะทะด้วย

สิ่งนี้ทำให้เขาต้องคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็ตัดสินใจกลับไปยังอาคารสอนที่เขาเพิ่งสังหารแขนเหล็ก ซอมบี้กลายพันธุ์ระดับ 2 เพื่อรวบรวมผลึกวิเศษ

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาว แต่การเข่นฆ่าตลอดทางจากสนามทิศเหนือ ทำให้เย่จงหมิงรู้สึกสูญเสียพลังงานไปอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเขาจึงเดินหน้าต่อไปพร้อมกับกินช็อกโกแลตที่เตรียมไว้ไปด้วย

เขากลับมาถึงอาคารสอน แต่ร่างกายก็มีสัญญาณของการอ่อนแรง

เขาสังหารซอมบี้มาตลอดทาง แน่นอนว่ามันเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

ตั้งแต่ออกจากวิลล่าของมู่ซินเฟยจนถึงตอนนี้ เขารวบรวมผลึกวิเศษระดับ 1 ได้มากกว่าร้อยชิ้น กับผลึกวิเศษระดับสอง 1 ชิ้น

เริ่มต้นเพียงครึ่งวันนับตั้งแต่วันสิ้นโลก การเก็บเกี่ยวผลึกวิเศษได้มามากเกินกว่าจะจินตนาการ เย่จงหมิงใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ได้ผลึกวิเศษมามากกว่าที่เขาเคยใช้เวลาเป็นปีในชีวิตก่อน

เย่จงหมิงหยุดนั่งพักใต้ต้นไม้ด้านหน้าอาคารสอน เพื่อรอฟื้นฟูพลังงาน ร่างกายของผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาว จะได้รับการปรับปรุงทั่วทั้งร่าง ไม่เพียงแค่นั้น แต่ยังได้รับความสามารถในการฟื้นฟูอีกด้วย

ระดับ 1 ดาวนั้นค่อนข้างต่ำ ดังนั้นความสามารถในการฟื้นตัวจึงมีไม่มาก ต่อเมื่อระดับวิวัฒนาการสูงขึ้น การฟื้นตัวของพลังและความสามารถในการรักษาตัวเองจะเพิ่มสูงถึงระดับที่น่ากลัว เย่จงหมิงเคยเห็นอดีตหัวหน้าทีมของตนทำเช่นนั้นด้วยตาของตัวเอง หลังจากที่โดนยอดนักรบขั้น 8 ฟันเข้าที่กลางหลังลึกจนถึงกระดูก เขาใช้เวลาเพียงสามวันเท่านั้น ในการฟื้นตัวอย่างเต็มที่

5 นาทีต่อมา เย่จงหมิงรู้สึกดีขึ้นมาก เขาลอบเข้าไปในอาคารสอน เพื่อใช้มีดขุดผลึกวิเศษจากหน้าผากซอมบี้ที่ถูกเขาฆ่าตายไปก่อนหน้านี้ออกมา

แต่แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง เมื่อเห็นซากศพบนบันได

ผลึกวิเศษบนหน้าผากซอมบี้ถูกขุดออกไปแล้ว!

ใจของเย่จงหมิงเย็นวาบ มันจะเร็วเกินไปไหมสำหรับใครบางคนที่จะเข้าใจความลับของรูเล็ต? คนๆ นั้นเริ่มต้นวิวัฒนาการเช่นเดียวกับเขาแล้วหรือยัง?

ไม่ใช่ว่าเย่จงหมิงจะไม่อยากให้คนอื่นพัฒนา ตรงกันข้าม ในชีวิตนี้เขาหวังให้มีมนุษย์จำนวนมากทรงพลังมากขึ้น เพื่อย้อนกลับความเป็นจริงในชีวิตก่อนที่ว่า มนุษย์เป็นผู้อยู่ส่วนล่างสุดในพีระมิดแห่งวิวัฒนาการ

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้ใครบางคนขโมยผลงานและผลประโยชน์ของเขาไป การถูกคนอื่นฉกฉวยผลึกวิเศษไป ทำให้เย่จงหมิงค่อนข้างไม่พอใจ

อย่างไรก็ตามความไม่พอใจนี้กินเวลาเพียง 1 วินาทีก็ถูกเย่จงหมิงปัดทิ้งไป ในวันโลกาวินาศมีสิ่งที่แย่กว่านี้อีกเป็นพันเท่า ถ้าจะใช้มาตรฐานจริยธรรมเก่าๆ วัดพฤติกรรมในวันโลกาวินาศแล้วล่ะก็ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาทำร้ายก็คงต้องโมโหจนตัวเองตายไปก่อนแล้ว

สิ่งที่เขาสนใจก็คือ จะเอาผลึกวิเศษเหล่านั้นกลับมาได้ยังไงต่างหาก

รูเล็ต 3 สีไม่ได้เป็นของเขา ใครก็ตามที่รู้วิธีแลกเปลี่ยนคนๆนั้นก็ได้รับรางวัลไป แต่ถ้าผลึกวิเศษถูกขโมยฉกฉวยเอาไป เขาจะพลาดโอกาสที่จะหมุนรูเล็ต ซึ่งมันจะทำให้เย่จงหมิงถึงขั้นใจสลายได้เลย

เขาก้มลงมองไปตามบันได ในเส้นทางที่เคยผ่านอีกครั้ง แล้วก็พบว่าซอมบี้ทั้งหมดถูกขุดผลึกวิเศษออกไปจากหน้าผากแล้วไม่มีเหลือ

เย่จงหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย และค่อนข้างจะไม่พอใจ เขาเดินตรงไปยังห้องเรียน เพื่อดูว่าความจริงมันเป็นยังไงกันแน่

พอมาถึงกลางบันไดชั้นสี่ เขาก็ได้ยินเสียงจากตรงทางเดิน มันมีมากกว่าหนึ่งเสียง เขาหลบซ่อนตัวทันที เย่จงหมิงคิดว่าคนเหล่านี้คงเป็นคนที่ขุดเอาผลึกวิเศษของเขาไป

“ได้กี่ชิ้นแล้ว?”

เสียงนั้นค่อนข้างหยาบกระด้าง

“ที่ขุดได้ที่นี่มี 35 ชิ้น” อีกเสียงตอบ

“อืมมม” เสียงหยาบกระด้างก่อนหน้าส่งเสียงตอบรับ “อาจารย์หวัง ผลึกเหล่านี้อยู่ในมือของแก เพื่อทำการศึกษาวิจัยมาก็นานแล้ว แกพอจะบอกได้หรือยังว่าแกเห็นอะไร? รู้หรือยังว่ามันทำงานยังไง?”

คนที่ถูกเรียกว่าอาจารย์หวังไม่ได้ตอบในทันที แต่หยุดไปชั่วขณะก่อนจะพูดต่อว่า “มันควรจะเป็นแหล่งจ่ายพลังงาน สำหรับส่วนประกอบที่เฉพาะเจาะจงนั้น ต้องศึกษาและวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการ แต่ผมคิดว่ามันต้องมีผลกระทบบางอย่างที่เราไม่รู้”

“แกนี่เป็นเหล่าเก้าที่น่าสงสารจริงๆ ด้วย (เหล่าเก้า-ตัวละครตัวหนึ่งในนิยายเกี่ยวกับการขุดสุสาน) พูดแต่เรื่องไร้สาระ” เสียงที่สามดังขึ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยการดูถูก

“ดูเหมือนถ้าข้าต้องการคำตอบ คงต้องเริ่มต้นจากชายคนนั้น”

เสียงแรกกล่าว แต่ประโยคนั้นทำให้เย่จงหมิงที่ซ่อนตัวอยู่สะกิดใจ เขารู้ทันทีว่าชายคนนั้นที่คนพวกนั้นพูดถึงอยู่นั้น หมายถึงตนเอง

“มันไม่ง่ายแบบนั้น ชายคนนั้นน่ากลัวมาก พวกเราทั้งหมดไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา” อาจารย์หวังถอนหายใจเล็กน้อยอย่างไม่สบายใจ แต่แล้วก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันที “ซึ่งนั่นก็หมายความว่า พลังที่ผิดมนุษย์ของเขาเกี่ยวข้องกับผลึกเหล่านี้”

คนที่ยืนอยู่ตรงทางเดินในตอนนี้ก็คือหวู่เกอหัวหน้าแก๊งในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยกับลูกสมุนอีกสองคน คนที่เหลือก็คืออาจารย์ผู้ชายที่สายตาสั้นมากกับนักศึกษาอีก 4 - 5 คน

ตอนนี้นักศึกษาเหล่านั้นกำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้นขุดผลึกวิเศษออกมาจากหน้าผากซอมบี้ โดยมีหวู่เกอกับลูกสมุนและอาจารย์หวังยืนพูดคุยกันอยู่ข้างๆ

ในขณะที่หวู่เกออยากพูดอะไรต่อ จู่ๆ เขาก็เห็นเงาร่างบางอย่างอยู่ตรงบันได เขาร้องลั่นด้วยความตกใจทันที พร้อมกับชี้มือไปทางบันได

เสียงร้องนั่นทำให้เย่จงหมิงรู้ว่าเขาได้พลาดโอกาสที่ดีที่สุดในการเข้าใกล้คนเหล่านั้นไปแล้ว

แต่เย่จงหมิงเป็นผู้วิวัฒนาการ เขาเข้าจู่โจมอย่างฉับพลัน มีดในมือสับไปยังมือที่ถือถุงใส่ผลึกวิเศษของชายใส่แว่น

หากไม่สามารถจัดการคนเหล่านี้ได้ทั้งหมด อย่างน้อยๆ ก็ต้องช่วงชิงผลึกวิเศษคืนมา!

เย่จงหมิงอาจจะปรากฏตัวออกไปตรงๆ ได้ เพราะด้วยพลังของเขา มันเกินพอที่จะจัดการกับคนธรรมดาที่ยังไม่วิวัฒนาการ

แต่ในระหว่างที่แอบดูอยู่ เขาพบว่าในหมู่คนเหล่านั้นมีสามคนที่ถือปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติ!

แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่ถึงจุดที่ไม่ต้องสนใจกับลูกกระสุนปืน มันทำให้เขาเกือบมีความคิดที่จะละทิ้งผลึกวิเศษ 30 กว่าชิ้นนี้ไป

แต่การต้องเผชิญหน้ากับการล่อลวงของรูเล็ตและอาชีพ ทำให้เย่จงหมิงตัดสินใจจะใช้ความมืดเป็นประโยชน์ในการต่อสู้ แต่โชคร้ายเพียงแค่ออกไปก็ถูกจับได้ซะแล้ว

การปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลันของเย่จงหมิง ทำให้อาจารย์หวังตกใจ ยิ่งพอเห็นมีดแห่งความตายกำลังโบกเข้าหาตนเองจากแสงไฟฉายด้วยแล้ว แข้งขาของเขาก็ถึงกับอ่อนราวกับเส้นก๋วยเตี๋ยวขึ้นมาทันที

ด้วยความบังเอิญที่ว่า แข้งขาของเขาอ่อนแรง ทำให้สูญเสียการทรงตัวและล้มลง ทำให้เขาหลบคมมีดไปได้อย่างหวุดหวิด

แม้เย่จงหมิงจะพลาด แต่ก็ไม่หยุดการฟัน เขาเปลี่ยนทิศทางเข้าจู่โจมอาจารย์หวังอีกครั้ง

ผู้คนที่ตกอยู่ในช่วงเวลาวิกฤต จะเกิดปัญญาแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว สำหรับอาจารย์หวังที่ตกอยู่ในความหวาดกลัว เขาเข้าใจทันทีว่ากุญแจสำคัญของเรื่องทั้งหมดนี้ก็คือ -- ผลึกในมือของเขานั่นเอง

เขาร้องลั่นแล้วโยนถุงใส่ผลึกวิเศษให้เย่จงหมิง

การกระทำนี้ได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เย่จงหมิงหยุดมีดแล้วคว้าถุงใส่ผลึกวิเศษ หลังจากได้รับของแล้วก็ได้เวลาถอย

ถึงจุดนี้ ในที่สุดเสียงปืนก็ดังขึ้น

กระบวนการตั้งแต่เย่จงหมิงถูกพบตัวไปจนถึงช่วงชิงผลึกกลับไปกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที มันเป็นระยะเวลาที่สั้นมาก แต่หากเป็นมือปืนที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีแล้วล่ะก็ ระยะเวลาแค่นี้เพียงพอที่จะลั่นไกได้อีกหลายครั้ง

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะเป็นหวู่เกอหรือลูกสมุนทั้งสองของเขา ต่างก็สัมผัสปืนเป็นครั้งแรก ยังดีที่ยังรู้จักวิธีโหลดกระสุนกับปลดเซฟ แต่ก็เป็นที่ชัดเจนว่า ถ้าพวกเขาต้องการจะเหนี่ยวไกยิงศัตรูทันทีที่พบตัว พวกเขาคงต้องศึกษาเรื่องปืนให้มากกว่านี้อีกหน่อย

ดังนั้นผลที่ได้ก็คือ จนกระทั่งเย่จงหมิงถอยกลับไปถึงบันไดแล้ว พวกเขาถึงได้สาดกระสุนออกมาอย่างรีบร้อน

ลูกกระสุนถูกวาดเป็นเส้นแสงบนทางเดิน บินว่อนไปทั่วพื้นที่แคบๆ แต่มันไม่ได้ถูกเย่จงหมิงเลยแม้แต่นัดเดียว เพราะนี่เป็นการยิงปืนครั้งแรกของพวกเขา ไม่เพียงแต่จะลังเลที่จะเหนี่ยวไก แม้แต่ความแม่น ยำซักนิดก็ไม่มี

ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่ยืนมองชายหนุ่มเดินหลบซ้าย หลบขวาลงจากทางเดินและหายไปทางบันได

หวู่เกอหน้าเขียว เขาคาดไม่ถึงว่า ฝ่ายตนที่มีคนตั้งมากมายและมีปืนอยู่ถึง 3 กระบอก ยังปล่อยให้ใครบางคนเข้ามาคว้าสิ่งที่ต้องการ แล้วเดินจากไปได้อย่างปลอดภัยอีกด้วย

แดงเถือก! ยับเยิน! ! ตบหน้าเขาจนแดงเถือกยับเยิน!

“ไอ้พวกเศษสวะ ยังไม่รีบตามมันไปอีก!”

เมื่อเห็นชายคนนั้นเสี่ยงชีวิตช่วงชิงผลึกกลับไป หวู่เกอก็ตระหนักได้ถึงความสำคัญของมัน พอมีปืนอยู่ในมือ เขาก็มีความกล้าพอ ที่จะสั่งให้เหล่าลูกสมุนตามเขาออกไปหาตัวชายคนนั้น

ในใจของหวู่เกอรู้สึกว่าวันสิ้นโลกมีมาเพื่อเขา ไม่เพียงช่วยให้เขาได้ลิ้มรสนักศึกษาสาวใหม่สดที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อน แล้วยังได้พบอาวุธปืนในอาคารสำนักงานของโรงเรียนฝึกทหาร และถ้าคิดวิธีใช้งานผลึกนั่นออก เขาจะกลายเป็นคนที่ทรงพลังและแข็งแกร่งกว่าชายคนนั้น! ถึงตอนนั้น เขาจะสามารถทำทุกอย่างที่ต้องการได้ในเมืองนี้!

แต่เขาลืมประเมินความสามารถของตนเองกับลูกสมุนไป เมื่อพวกเขาวิ่งออกมานอกอาคารสอน พวกเขาก็ได้สูญเสียเงาร่างของชายคนนั้นไปแล้ว แต่สิ่งที่เข้ามาทักทายพวกเขาก็คือ ฝูงซอมบี้ที่ถูกดึงดูดมาโดยเสียงปืน

………

พอเย่จงหมิงกลับมาถึงห้องกระจายเสียงที่สนามทิศเหนือได้ เขาก็โล่งอก

เขาเพิ่งประเมินสถานการณ์ผิดพลาด โดยไม่ทันคิดว่าคนเหล่านั้นจะมีปืน ถ้าผลึกวิเศษไม่ดึงดูดใจเกินไปแล้วล่ะก็ เขาคงยอมแพ้ไปแล้ว

แต่ไม่เป็นไร เพราะในที่สุดก็ได้ผลึกวิเศษคืนมา

การเกิดขึ้นของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ และการปรับตัวอย่างรวด เร็วของมนุษย์ในวันโลกาวินาศ ทำให้มีร่องรอยของความรีบเร่งเกิดขึ้นในใจ เขารู้ว่า เขาต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วยิ่งกว่านี้

เขาหยิบผลึกวิเศษที่เสี่ยงชีวิตช่วงชิงกลับมา โยนเข้าไปใน ช่องเพชรของรูเล็ต 3 สี