บทที่ 18 รูเล็ต 3 สี

บทที่ 18 รูเล็ต 3 สี

ทั้งนักศึกษาและอาจารย์ที่ตะโกนใส่เย่จงหมิงพากันเงียบกริบทันที

“คุณทำแบบนี้ได้ไง? คำขอของพวกเราสมเหตุสมผลมาก!”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือว่าความกลัว ที่ทำให้ใบหน้าของอาจารย์ผูเปลี่ยนเป็นสีแดง ในขณะที่จ้องมองเย่จงหมิงและออกปากเถียง ในมุมมองของเธอ นี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่ทัดเทียม เช่นเดียวกับหลักการทางคณิตศาสตร์ที่เธอสอน

แต่ไม่คิดว่าสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นเรื่องปกตินั้นจะถูกชายที่ถือมีดหัวเราะเยาะ

“นี่เป็นโลกที่ไม่มีเหตุผล มีแต่แข็งแกร่งหรืออ่อนแอ”

เห็นได้ชัดว่า เย่จงหมิงไม่สนใจที่จะเสียเวลาอยู่ที่นี่ จึงได้บอกคนที่ยังมีความหวังกับกฎหมายถึงกฎของวันโลกาวินาศ

นักศึกษาและอาจารย์เหล่านี้ไม่ได้มีความกล้ามากนัก ถ้าหากพวกเขามีความกล้าก็คงไม่ซ่อนตัวอยู่แต่ภายในห้องเรียน แทนที่จะออกมาต่อสู้เพื่อความอยู่รอด เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเทพเจ้าแห่งความโหดร้ายอย่างเย่จงหมิงพร้อมกับมีดในมือของเขา พวกเขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะหือ

แต่อาจารย์ผูมีความกล้า นี่เป็นสถานการณ์ที่เหมาะสมที่สุด เธอรู้แน่แก่ใจว่า จะไม่มีใครมาช่วยอีกแล้ว ดังนั้นเธอกับเพื่อนร่วมงานและนักศึกษาเหล่านี้ มีโอกาสน้อยมากที่จะหลบหนีออกไปได้

เธอกัดฟันพยายามระงับความกลัวจ้องมองเย่จงหมิงและออกปากต่อรองอย่างดื้อรั้น เห็นได้ชัดว่า ไม่พร้อมจะยอมแพ้

“คุณต้องช่วยพวกเรา!”

เย่จงหมิงมองอาจารย์หญิงที่พยายามต่อรองเพื่อผลประโยชน์ของทุกคน แล้วยิ้มออกมาทันที เขาเก็บมีด ซึ่งนั่นทำให้ทุกคนพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่การถอนหายใจยังไม่ทันจบ เย่จงหมิงก็นำปืนออกมาเล็งไปที่นักศึกษาหญิงคนหนึ่ง

“คุณจะทำอะไร! ?”

“เฮ้ นี่ คุณ!”

การกระทำนี้ทำให้คนเหล่านั้นตกใจ นักศึกษาหญิงคนนั้นตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนี

“บอกมา หรือจะให้ผมฆ่าทุกคนที่นี่” เย่จงหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “หรือจะให้ผมโยนคุณออกไปให้ซอมบี้กิน”

เย่จงหมิงไม่ได้ขู่ แต่เขาจะลงมือจริงๆ สิบปีในวันโลกาวินาศทำให้เขาจิตใจของเขาแข็งกระด้าง ยกเว้นพี่น้องและคนรักในชีวิตก่อนเท่านั้นที่ทำให้เลือดเหล็กในหัวใจของเขาอ่อนโยนขึ้น นอกนั้นเขาไม่เคยอ่อนโยนกับชีวิตอื่นใดอีก

ไม่ใช่เพียงแค่เขา แต่ทุกคนที่อยู่ในวันโลกาวินาศในชีวิตก่อน ก็เป็นแบบนี้ อย่างน้อยเย่จงหมิงก็ยังมีคนที่ไว้ใจ แต่สำหรับคนอื่นๆ อีกหลายๆ คน พวกเขาเชื่อแต่ตัวเองเท่านั้น

ทัศนคติการสังหารในครั้งนี้ ทำให้คนเหล่านั้นพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ผู้หญิงที่ถูกปืนจ่อเริ่มร้องไห้และส่งเสียงอ้อนวอนอาจารย์ของเธอ แต่เธอไม่ได้ขอร้องเย่จงหมิง คนอื่นๆ ก็เริ่มโน้มน้าวอาจารย์ของพวกเขาเช่นกัน โดยไม่มีแม้แต่สัญญาณของการแบ่งปันความเกลียดชังมาก่อน ตอนนี้อาจารย์ผูเป็นเหมือนศัตรูของส่วนรวม  แทนที่จะเป็นเย่จงหมิงที่ถือปืนอยู่

สีหน้าของอาจารย์ผูเต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอคาดไม่ถึงว่า ตอนที่เธอเผชิญหน้ากับฆาตกร เพื่อนร่วมงานกับพวกนักเรียนจะไม่ยอมช่วยเธอ แต่ภัยคุกคามเล็กน้อยที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้ จะเป็นสัญญาณของสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ช่างเป็นกลุ่มคนที่ตาบอดเสียจริงๆ

พอนิ้วเริ่มจะเหนี่ยวไก ฝูงชนก็เริ่มวุ่นวายกันอีกครั้ง ภายใต้แสงสว่างจากโทรศัพท์มือถือ จู่ๆ เพื่อนร่วมงานหญิงของอาจารย์ผูก็รีบบอกสถานที่ให้อย่างกะทันหัน และอธิบายว่าอาจารย์ผูเคยบอกเธอถึงสถานที่แห่งนั้น

อาจารย์ผูหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เธอสิ้นหวัง เธอคิดไม่ถึงว่าในขณะที่เธอพยายามต่อรองกับชายคนนี้โดยยอมเสี่ยงต่อการถูกฆ่า เพื่อให้พวกเขาหนีออกไปได้ แต่พวกเขากับยอมแพ้ภายในชิปเดียว (เปรียบเทียบกับการพนันไพ่ที่ลงพนันเพียงชิปเดียวก็หมอบซะแล้ว)

บางทีในมุมมองของพวกเขา การกลับเข้าไปในห้องเรียนแล้วปิดกั้นประตูรอความช่วยเหลือ จะดีกว่าการมีใครสักคนถูกฆ่าก็เป็นได้

เย่จงหมิงลดปืนลง เมื่อเขาได้รับคำตอบแล้ว เขาก็ไม่ต้องการฆ่าใครอีก ส่วนสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับคนเหล่านี้ เขาไม่สนใจและหันกลับไปหาซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด จากนั้นก็ฟาดฟันออกไปตลอดทาง โดยไม่แม้แต่จะแวะเก็บผลึกวิเศษ เขาต้องการไปเอากุญแจลับของพื้นที่ลับนั่นให้ได้โดยเร็วที่สุด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะที่ชั้นสี่มีซอมบี้ระดับ 2 หรือไม่ ถึงได้ทำให้ชั้นนี้ มีซากศพที่ถูกฆ่าของซอมบี้มากกว่ามนุษย์ และมีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่ ถึงจะไม่มากนักก็ตาม

เย่จงหมิงเข่นฆ่าตลอดทางจนออกมานอกอาคารสอนขนาดใหญ่ เขาได้ยินเสียงคน 40-50 คนวิ่งตามเขามาในจำนวนนั้นมีอาจารย์ผูรวมอยู่ด้วย

ถึงแม้เย่จงหมิงจะไม่พยายามช่วยเหลือใคร แต่หากผู้รอดชีวิตจะใช้การกระทำของเขาเพื่อช่วยเหลือตนเองนั้น เขาก็ไม่ใส่ใจ ในหมู่คนพวกนี้มีแม้กระทั่งเพื่อนร่วมชั้นของเย่จงหมิง เพียงแต่การเกิดใหม่ของเขาทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขาค่อนข้างเลือนราง เขาบอกกับเพื่อนร่วมชั้นที่ดูคุ้นหน้าว่า พวกเขาสามารถไปซ่อนตัวที่สำนักงานของโรงเรียนฝึกทหารได้ เพราะมีผู้รอดชีวิตบางส่วนอยู่ที่นั่น

เมื่อยืนยันทิศทางของกุญแจลับตามข้อมูลที่ได้รับแล้ว กุญแจลับน่าจะอยู่ในมหาวิทยาลัยทางทิศเหนือ ใกล้กับสนามกีฬากลางแจ้งและสนามเทนนิส เย่จงหมิงรีบวิ่งไปในทิศทางนั้นทันที

ทางด้านอาคารที่อยู่ด้านหลัง คนที่วิ่งออกมาพร้อมกับเย่จง หมิงได้พูดคุยกัน โดยเจาะจงไปที่คนที่รู้จักกับเย่จงหมิง

“เสี่ยวไห่ เธอรู้จักคนๆ นั้นเหรอ?” อาจารย์ผู้ชายที่สายตาสั้นมากกับอาจารย์ผูถามถึงเย่จงหมิงกับเพื่อนร่วมชั้นของเขา

“ครับ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่เรียนเก่งมากของพวกเราชื่อเย่จงหมิง” เสี่ยวไห่พยักหน้า “แต่เขาเป็นคนสันโดษที่ค่อนข้างจะเก็บตัว ซึ่งอาจเป็นเพราะพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขามีแฟนเป็นสาวงามประจำมหาวิทยาลัยชื่อไป๋ซือซือ ที่ทุกคนน่าจะรู้จักกันดี”

ทุกคนพากันแปลกใจที่รู้ว่าชายคนนั้นคือแฟนหนุ่มของไป๋ซือซือ

แต่ผู้หญิงหน้าเป็นสิวกลับแย้งขึ้น

“ถูกต้องพวกเขาเคยเป็นแฟนกัน แต่ตอนนี้ไป๋ซือซือเป็นแฟนของฉินจวิน หนุ่มหล่อและรวยที่สุดในมหาวิทยาลัย”

ทุกคนที่ได้ยินต่างก็ทำสีหน้าแตกต่างกัน ตามสิ่งที่แต่ละคนคิด

“(อั๊ย)หยา! มีซอมบี้อยู่ตรงนั้น! รีบหนีกันเถอะ”

บางส่วนของซอมบี้ที่ถูกเย่จงหมิงชักนำไปทางด้านหลังตึกได้เดินกลับมาแล้ว หลังจากค้นหาเป้าหมายไม่พบ และตอนนี้พวกมันกำลังมุ่งหน้ามายังกลุ่มของผู้รอดชีวิต ซึ่งทำให้ทุกคนตะลึงงันไปในทันที

“เร็วเข้า ไปที่สำนักงานของโรงเรียนฝึกทหารกันเร็ว” ด้วยเสียงนี้ ทำให้ทุกคนพากันรีบวิ่งไปในทิศทางนั้น

มหาวิทยาลัยของเย่จงหมิงมีสนามกีฬากลางแจ้งอยู่ 2 แห่ง สามารถใช้เล่นกีฬาทั้งประเภทลู่และประเภทลานได้เต็มรูปแบบ มันมีพื้นที่ ที่สามารถบรรจุคนได้นับหมื่น แห่งหนึ่งอยู่ทิศใต้อีกแห่งอยู่ทิศเหนือ เรียกว่าสนามทิศใต้ กับสนามทิศเหนือตามลำดับ

สนามทิศเหนืออยู่ตรงสุดเขตมหาวิทยาลัย ซึ่งมีถนนคั่นกลางระหว่างมหาวิทยาลัยกับชุมชน และที่ชุมชนฝั่งตรงข้ามก็คือห้องเช่าของเย่จงหมิง ที่เพียงมองจากหน้าต่างห้องเช่าก็สามารถเห็นสนามทิศเหนือของมหาวิทยาลัยได้

บางครั้งโชคชะตาก็เป็นแบบนี้ ที่ทุกอย่างวกกลับมายังจุดเริ่มต้นโดยไม่ตั้งใจ

เย่จงหมิงมองข้ามรั้วกั้นของสนามทิศเหนือไปยังห้องเช่าที่เขาอาศัยใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย มันมืดสนิทเหมือนอีกหลายห้องในเมืองนี้

เย่จงหมิงถอนสายตาจากห้องเช่า และเดินสำรวจไปรอบๆสนามด้วยความสามารถในการมองเห็นอันยอดเยี่ยม มันไม่มีอะไรนอก จากซอมบี้ที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ไปมา

หรือว่ามันจะอยู่ที่สนามเทนนิส? เย่จงหมิงมองไปทางสนามเทนนิสที่อยู่ใกล้กับสนามทิศเหนือ ดูเหมือนเขาต้องไปค้นหาที่นั่น

ขณะที่กำลังจะขยับเขาก็ต้องชะงักกึก เพราะเขาพบว่าห้องกระจายเสียงใต้อัฒจันทร์หลักของสนามทิศเหนือ ดูเหมือนจะมีแสงวาบขึ้นมาจางๆ หากไม่ทันสังเกตก็จะพลาดมันไป

เย่จงหมิงใจเต้น หรือว่ากุญแจลับตกจากท้องฟ้าผ่านอัฒจันทร์ลงมาที่นั่น?

เขาคู้ร่างลงราวกับแมว ตัดสินใจเข้าไปดู เขาซ่อนตัวไปตามที่กำบังอย่างรวดเร็วและลอบเร้นผ่านซอมบี้หลายตัวที่ยืนขวางถนนอยู่ จนมาถึงห้องกระจายเสียง

ที่บนหลังตู้ในห้องกระจายเสียง มีรูเล็ตที่ส่องประกายระยิบระยับตั้งอยู่ตรงนั้น บนจานรูเล็ตแบ่งออกเป็นสามส่วนเท่าๆ กัน แต่ละส่วนมีสีที่แตกต่างกัน

รูเล็ต 3 สี!