บทที่ 23 ดันเจี้ยนหรูฮวา

บทที่ 23 ดันเจี้ยนหรูฮวา

ฟองอากาศเหล่านี้ล่องลอยอยู่ภายในห้องราวกับฟองสบู่ ดูมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยสีสัน

หลี่เหมียวยกนิ้วขึ้นแตะฟองอากาศลูกหนึ่งเบาๆ

ทันใดนั้น ฟองอากาศก็ขยายตัวออก ปรากฏภาพเบื้องหน้าคล้ายหน้าจอโทรทัศน์

【ในจอภาพ พ่อแม่คู่หนึ่งกำลังไกวเปลเด็ก พลางกระซิบกระซาบกันอย่างมีความสุข

"ตั้งชื่อลูกเราว่า 'เหมียวเหมียว' เถอะ" นี่คือชื่อที่ผู้เป็นพ่อคิดขึ้นหลังจากไตร่ตรองมาอย่างลึกซึ้ง

"ชู่ว์" ผู้เป็นแม่แตะนิ้วที่ริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้เขาเบาเสียงลง "เดี๋ยวลูกตื่นนะ"

ผู้เป็นพ่อรีบลดเสียงลงเป็นกระซิบ "ขอโทษทีจ้ะลูก พ่อเสียงดังไปหน่อย ที่รัก เราเรียกลูกว่าหลี่เหมียวดีไหม?"

"หลี่เหมียวเหรอ?" ผู้เป็นแม่ทวนคำ ก่อนจะพยักหน้า "ฟังดูดีนะ เราจะเรียกแกว่ 'เหมียวเหมียวน้อย'"】

"พ่อคะ แม่คะ"

หลี่เหมียวนั่งยองๆ ลงกับพื้น น้ำตานองหน้า

"ฮือออ" เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนร้องไห้ตามพลางเข้ามากอดหลี่เหมียว "พี่สาวเจ้าของร้าน อย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ ตอนนี้ท่านเป็นเจ้าของบ้านผีสิงแล้ว บางทีท่านอาจจะตามหาพ่อกับแม่เจอแล้วพามาอยู่ที่นี่ก็ได้นะเจ้าคะ"

หลี่เหมียวเงยหน้าขึ้นทันควัน หยดน้ำตายังคงเกาะอยู่ที่ปลายจมูก จ้องมองเนี่ยเสี่ยวเชี่ยนอย่างเหม่อลอย "เสี่ยวเชี่ยน เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ? พูดอีกทีซิ"

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้พูด แต่เป็นหรูฮวาที่เอ่ยขึ้น "นายหญิง ที่เสี่ยวเชี่ยนพูดก็มีเหตุผล วิญญาณทุกดวงสามารถอยู่รอดได้ในบ้านผีสิงเจ้าค่ะ"

"เพียงแต่ เราต้องตรวจสอบก่อนว่าพ่อแม่ของท่านไปเกิดใหม่แล้วหรือยัง"

หลี่เหมียวเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน "ใช่ เธอพูดถูก ฉันตามหาพ่อแม่แล้วพามาอยู่บ้านผีสิงได้"

"เมิ่งมั่ว เก็บความฝันพวกนี้ไปเถอะ"

หลี่เหมียวสูดจมูก เธอทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ไม่อย่างนั้นคงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แน่

เมิ่งมั่วทำหน้าประจบ "นายหญิง ข้าสามารถเชื่อมโยงความฝันเหล่านี้เข้าด้วยกันเป็น 'ความฝันอันยิ่งใหญ่' แล้วทำให้มันเป็นจริงได้นะขอรับ ท่านจะสามารถเดินเข้าไปข้างในและคุยกับผู้คนในความฝันได้เลย"

ฟังดูคล้ายกับรางวัล 【สร้างฉากเสมือนจริง】 จากดันเจี้ยนเลยแฮะ

พอคิดได้ดังนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของหลี่เหมียว

เธออยากจะลองทดสอบดู

"เมิ่งมั่ว ความฝันพวกนี้เป็นของจริงเหรอ? มันอยู่ได้นานแค่ไหน?" หลี่เหมียวถาม

"อยู่ได้แค่หกชั่วโมงขอรับ ข้าต้องกลืนมันกลับเข้าไป ย่อย แล้วค่อยคายออกมาใหม่เป็นรอบที่สอง" เมิ่งมั่วตอบ

สิ่งที่มันคายออกมาคือความฝัน คือภาพลวงตา ไม่ใช่สิ่งที่ดำรงอยู่จริง และไม่สามารถคงอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงได้ตลอดไป

หลี่เหมียวพยักหน้า เธอนึกถึงดันเจี้ยน เธอจะใช้ 【สร้างฉากเสมือนจริง】 ภายในดันเจี้ยนเพื่อทำให้ความฝันกลายเป็นความจริงได้ไหมนะ?

ก่อนหน้านี้ เธอแค่ใช้วัสดุราคาถูกสร้างดันเจี้ยนผีวาดหนังขึ้นมาง่ายๆ รางวัล 【สร้างฉากเสมือนจริง】 สามารถเปลี่ยนสิ่งก่อสร้างหยาบๆ เหล่านั้นให้กลายเป็นของจริงได้

ถ้าวัสดุธรรมดายังกลายเป็นของจริงได้ด้วย 【สร้างฉากเสมือนจริง】...

แล้วความฝันล่ะ? จะได้ผลเหมือนกันไหม?

ถ้าได้ เมิ่งมั่วก็จะมีประโยชน์มหาศาลเลยทีเดียว!

หลี่เหมียวหันไปหาหรูฮวา "หรูฮวา เธอฝันได้ไหม?"

หรูฮวาไม่แน่ใจ "ข้าเป็นผี ไม่จำเป็นต้องนอน แล้วก็ไม่เคยฝันด้วยเจ้าค่ะ"

หลี่เหมียวหันกลับไปมองเมิ่งมั่ว "แกเคยกินความฝันของหรูฮวาบ้างไหม?"

เมิ่งมั่วขยับจมูกฟุดฟิด "เมิ่งเมิ่งไม่รู้ เมิ่งเมิ่งต้องกินความฝันตั้งเยอะแยะทุกวัน จำไม่ได้หรอกขอรับ"

มันจงใจเรียกตัวเองว่าเมิ่งเมิ่งและทำเสียงเล็กเสียงน้อย พยายามทำตัวน่ารักเพื่อให้หลี่เหมียวเอ็นดู

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนหันขวับไปจ้องเมิ่งมั่วตาเขียวปั๊ด: หึ เจ้าสัตว์จอมมารยา แก่นกะโหลกแล้วยังจะมาแอ๊บเด็กอีก

เธอจะไม่ทำตัวเป็นเด็ก เธออยากจะเป็นนางฟ้าตัวน้อยแสนอบอุ่นข้างกายพี่สาวเจ้าของร้าน

ว่านอนสอนง่าย รู้ใจ และให้คำแนะนำพี่สาวเจ้าของร้านได้

"พี่สาวเจ้าของร้านเจ้าคะ" เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนเอ่ยขึ้น "ท่านกำลังจะสร้างที่พักให้หรูฮวาใช่ไหมเจ้าคะ? ท่านลองหารูปถ่ายเก่าๆ ของย่านสือถังจื่ยในเมืองฮ่องกงช่วงปี 1920 หรือ 30 ให้เมิ่งมั่วดู แล้วให้มันคายความฝันพวกนั้นออกมาสิเจ้าคะ"

"ฉลาดมาก" หลี่เหมียวเอ่ยชม พลางหยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหารูปถ่ายเก่าๆ

พี่สาวเจ้าของร้านชมเธอด้วย!

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนดีใจจนเนื้อเต้น เชิดคางใส่เมิ่งมั่วอย่างผู้ชนะ

เมิ่งมั่วแค่นเสียงในลำคอ คิดในใจ "จะภูมิใจอะไรนักหนา สุดท้ายคนที่คายความฝันออกมาก็คือข้า 'พิงค์เมิ่งเมิ่ง' ผู้นี้ต่างหาก ข้านี่แหละมีประโยชน์ที่สุด"

เห็นทั้งคู่ทะเลาะกัน หรูฮวาก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เด็กน้อยจริงๆ

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนตายตอนยังวัยรุ่น ส่วนเมิ่งมั่วก็นานๆ ทีจะได้สื่อสารกับผู้คน ดังนั้นถึงแม้ทั้งคู่จะมีอายุขัยยืนยาว แต่สภาพจิตใจก็ยังไม่โตนัก

หรูฮวาเติบโตมาในหอนางโลม เคยพบเจอผู้คนร้อยพ่อพันแม่ ในฐานะนางโลมอันดับหนึ่ง EQ ของเธอย่อมเป็นเลิศ

ต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง เธอจึงวางตัวเป็นพี่ใหญ่

หลี่เหมียวหารูปถ่ายย่านสือถังจื่ยในยุค 20 และ 30 มาได้หลายรูป แล้วส่งให้เมิ่งมั่วดู สั่งให้มันหาความฝันที่ใกล้เคียงกันออกมา

ไม่นาน เมิ่งมั่วก็คายฟองอากาศออกมาเป็นชุด

หลี่เหมียวรวบรวมฟองอากาศเหล่านี้เข้าด้วยกัน จนกลายเป็นฟองอากาศขนาดใหญ่หนึ่งฟอง

เรียบร้อย!

นี่จะเป็นฉากที่พักอาศัยของหรูฮวา เธอจะลองใช้มันที่ชั้นสาม

ขณะที่เธอกำลังจะเรียกหรูฮวามาดู เธอก็หันไปเห็นหรูฮวากำลังจ้องมองฟองอากาศแห่งความฝันอย่างเหม่อลอย สีหน้าของเธอผสมปนเปไปด้วยความเศร้าและความสุข ราวกับกำลังหลงอยู่ในห้วงความทรงจำ

เมื่อรู้ตัวว่าหลี่เหมียวมองอยู่ หรูฮวาก็ได้สติ หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหัวตา แล้วเอ่ยว่า "เหมือนกันเปี๊ยบเลยเจ้าค่ะ เหมือนกันจริงๆ ข้ารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในอดีต"

"อย่าเศร้าไปเลย" หลี่เหมียวปลอบโยน "ฉันจะสร้างฉากที่พักให้เธอเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ เธอก็พาหรูฮวาขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสาม

เธอตัดสินใจจะวางฉากของหรูฮวาไว้ที่ชั้นสาม

เมื่อไปถึง หลี่เหมียวให้เมิ่งมั่วปล่อยความฝันออกมาและขยายมันจนมีขนาดเท่ากับตึกจริง

ไม่นาน ฟองอากาศแห่งความฝันก็ปกคลุมไปทั่วทั้งชั้นสาม

ว้าว!

น่าตื่นตาตื่นใจมาก!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่เหมียวรู้สึกราวกับหลุดเข้าไปในเมืองฮ่องกงยุค 1930 รายล้อมไปด้วยสถาปัตยกรรมวินเทจอันเป็นเอกลักษณ์ของเมือง

มันเหมือนจริงมาก ราวกับเธอเดินเข้าไปในฉากภาพยนตร์

หลี่เหมียวเปิดแอปฯ เพื่อดูว่านี่นับเป็นการสร้างฉากที่พักอาศัยให้หรูฮวาสำเร็จหรือไม่

【ภารกิจของฉัน】 กะพริบเตือน หลังจากกดเข้าไปดู เธอก็พบว่าภารกิจเสริมในการสร้างฉากที่พักอาศัยให้หรูฮวาเสร็จสมบูรณ์แล้ว

เยี่ยม ได้ผล!

หลี่เหมียวกดรับรางวัลภารกิจ: สร้างฉากความฝันให้เป็นจริงภายในดันเจี้ยน

แสงสีขาวนวลสว่างวาบ ฉากเบื้องหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไป จากภาพลวงตากลายเป็นความจริง

ฟองอากาศแห่งความฝันที่แค่จิ้มเบาๆ ก็แตก บัดนี้กลายเป็นโลกที่จับต้องได้จริงอย่างสมบูรณ์

ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน

ขณะที่หลี่เหมียวกำลังจะชื่นชมความสุดยอดของ 【สร้างฉากเสมือนจริง】 จู่ๆ เธอก็เบิกตากว้าง

ทำไมถึงยังมีคนอยู่ด้วยล่ะ?

เพราะสิ่งที่เมิ่งมั่วคายออกมาคือความฝัน เป็นการรวมความฝันของผู้คนมากมาย จึงมีผู้คนอยู่ในนั้นด้วย

หลี่เหมียวคิดว่าคนเหล่านี้จะหายไปหลังจากใช้ 【สร้างฉากเสมือนจริง】 แต่ไม่คาดคิดว่าพวกเขายังอยู่ที่นี่

มองดูฝูงชนที่ขวักไขว่ไปมาตรงหน้า หลี่เหมียวยกมือปิดปาก

คนพวกนี้เป็นคนจริงหรือของปลอม?

พวกเขาเป็นผีด้วยหรือเปล่า?

ข้างหน้ามีร้านขายก๋วยเตี๋ยวหลอด เจ้าของร้านกำลังทำก๋วยเตี๋ยวอยู่ หลี่เหมียวเดินเข้าไปหา "สวัสดีค่ะเถ้าแก่ ก๋วยเตี๋ยวหลอดราคาเท่าไหร่คะ?"

เถ้าแก่เมินเฉยใส่เธอและก้มหน้าก้มตาทำก๋วยเตี๋ยวต่อไป ราวกับมองไม่เห็นหลี่เหมียวเลย

หลี่เหมียวขยับเข้าไปใกล้อีกนิด โบกมือไปมาตรงหน้าเถ้าแก่ แต่เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้

เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้

หรือเหมือน NPC ในเกม

พวกเขาไม่ใช่คนจริง และไม่ใช่ผี พวกเขาไม่มีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง