ตอนที่ 58 การสืบสวน

ขณะที่ฉู่เทียนหลินกำลังซัดพวกนักเลงอยู่นั้น ที่อีกมุมหนึ่งกลับมีชายสองหญิงหนึ่งกำลังจับตาผ่านภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่ — ถ้าเจ้าตัวมาเห็นด้วยตาเอง คงต้องตกใจแน่ เพราะคลิปนั้นเป็นเหตุการณ์ตอนที่เขาจัดการพวกนักเลงที่จ้าวเย่พามานั่นเอง!

ในห้องทำงานยังมีเอกสารอีกหลายชุด บางใบเป็นข้อมูลผลการเรียนของฉู่เทียนหลิน ทั้งสอบจำลองและสอบเข้ามหาลัย คะแนนสอบเข้าล่าสุดพุ่งไปเกิน 740 แต่ก่อนหน้านั้นกลับวนเวียนอยู่แค่สามสี่ร้อย …ความต่างระดับนี้มันเกินไปหน่อยแล้ว!

แน่นอน แค่เรื่องคะแนนคงไม่ทำให้สามคนนี้สนใจหรอก แต่เพราะพวกเขาเป็นสมาชิกขององค์กรพิเศษ “หน่วยหลง” ของประเทศ!

สมาชิกหน่วยหลงล้วนเป็นคนที่มีพรสวรรค์หรือพลังพิเศษ และคดีที่พวกเขารับผิดชอบก็คือเรื่องเหนือธรรมดาทั้งนั้น คราวนี้ที่พวกเขามาเมืองเจิ้งหยางก็เพราะเหตุฆาตกรรมสองศพที่ถูกอัดติดกำแพง — เรื่องนี้มันเกินกว่าที่ตำรวจปกติจะจัดการได้แล้ว

ตำรวจก็ส่งเรื่องขึ้นไป จนไปถึงหูหน่วยหลง เลยส่งทีมสามคนนี้ลงมาสืบ เพราะถึงจะตายไปแค่สองศพ มันก็ยังหมายถึงว่ามีคนที่มีพลังทำลายล้างร้ายกาจอยู่ หากไม่ควบคุมแต่เนิ่น ๆ อาจเกิดโศกนาฏกรรมซ้ำได้ คนประเภทนี้จะต้องอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐเท่านั้น!

ทีมสามคนจึงเริ่มงานทันที สิ่งแรกคือเช็กกล้องวงจรปิดทั้งย่าน และก็เจอพิรุธจริง ๆ แน่นอนว่านั่นก็เพราะฉู่เทียนหลินไม่ระวังตัวมากพอ …ในภาพมีคนวิ่งผ่านถนนด้วยความเร็วผิดปกติ จากนั้นก็หายไปอย่างลึกลับ และเมื่อตรวจสอบย้อนกลับ พวกเขาก็ระบุตัวได้ — นักเรียน ม.6 คนหนึ่ง ชื่อฉู่เทียนหลิน

พวกเขาเตรียมจะบุกจับทันที เพราะยังไงซะ การฆ่าคนก็คือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ แต่จู่ ๆ เรื่องก็พลิกเพราะผลสอบออกมา …และฆาตกรที่ว่า ดันเป็น “แชมป์สอบเข้ามหาลัย”!

อีกด้าน การสืบหาตัวตนของสองศพก็เสร็จสิ้น — ทั้งคู่เป็นนักเลงที่ก่อเรื่องชั่วช้ามาไม่น้อย คืนเกิดเหตุก็กำลังจะข่มขืนผู้หญิง แต่ถูกพลังลึกลับฆ่าตาย และตอนนี้แทบแน่ชัดแล้วว่า พลังนั้นก็มาจากฉู่เทียนหลินนั่นเอง!

เมื่อขุดต่อไปก็เจอความผิดปกติเพียบ — จากเด็กท้ายห้องกลายเป็นแชมป์ทั้งมณฑล รถที่หน้าบ้านก็ถูกทำลายแบบไร้สาเหตุ และยังมีภาพวิ่งเร็วเกินมนุษย์อีก ทุกอย่างบ่งชี้ไปที่เขาหมด

แต่เพราะสถานะ “แชมป์สอบ” ทำให้พวกเขาไม่กล้าลงมือมั่ว ๆ ถ้าเป็นคนร้ายทั่วไป แค่ส่งตำรวจไปจับก็จบ แต่กรณีนี้ ตำรวจไม่มีหลักฐานจริง ๆ ต่อให้ทีมพิเศษเองก็มีแต่ข้อสันนิษฐาน ไม่มีอะไรยืนยันชัด และที่สำคัญ ถึงเขาจะฆ่าคน แต่เหยื่อก็เป็นคนเลวทั้งคู่ พูดตรง ๆ คือ “สมควรตาย” ทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้นไปอีก

สุดท้ายหลังปรึกษากัน สามคนก็เปลี่ยนจาก “จับกุม” เป็น “พยายามดึงตัว” เพราะต่างก็อยากรู้เหมือนกันว่าพลังที่แท้จริงของเขาคืออะไรกันแน่

ชายร่างใหญ่เอ่ยขึ้น “ไม่รู้ว่าเจ้าหนุ่มนี่จะยอมมาร่วมกับพวกเรารึเปล่า อีกไม่นานก็เข้ามหาลัยแล้วด้วย แถมยังได้ที่ปักกิ่งอีกนะ ถ้าเป็นฉันมีโอกาสแบบนั้น คงไม่อยากมาลุยงานพวกนี้หรอก”

ชายคนนั้นชื่อโจวหู่ สายบู๊เต็มตัว เขาฝึกหมัดทงเป้ยมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายแข็งแรงผิดมนุษย์ เป็นนักรบโดยกำเนิด อีกคนคือหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางนามว่าเซวี่ยฉิ่นฟาง มีพรสวรรค์ด้านความเร็ว—เร็วทั้งการโจมตี การเคลื่อนไหว และการตอบสนอง เธอถูกดึงตัวเข้าหน่วยหลงตั้งแต่วัยสิบกว่าขวบ ส่วนหัวหน้าทีมคือชายวัยกลางคนชื่อหลี่ไห่เฟิง เขามีพลังจิต ควบคุมสิ่งของรอบตัวได้ และยังเป็นคนที่มีกำลังรบสูงสุดในทีม

คราวนี้เพราะเป็นเหตุการณ์ที่ผู้ก่อการมีพลังทำลายล้างสูง จึงส่งทีมสายบู๊มาทั้งชุด

เมื่อได้ยินโจวหู่พูด หลี่ไห่เฟิงก็ตอบหนักแน่น “ถ้าเขาไม่เคยฆ่าใคร เราก็ไม่มีสิทธิ์จะชวนเข้าหน่วย แต่ตอนนี้เขาฆ่าแล้ว ถ้าไม่ยอมเข้าร่วม ก็มีแต่จับกุมกลับไปสถานเดียว!”

กฎหมายหรืออะไรก็ตาม มีไว้ให้ผู้บังคับใช้ตีความได้ตามสถานการณ์ แต่สำหรับคนทั่วไป ถ้าโดนจับได้แล้ว ไม่มีทางเลี่ยงโทษได้แน่ …ต่อให้เป็นแชมป์สอบหรือขอทานข้างถนน ก็เหลือทางเลือกเดียวเท่านั้น—เข้าหน่วยหลง หรือไม่ก็เข้าคุก!

เซวี่ยฉิ่นฟางขมวดคิ้ว “แต่ปัญหาคือ ฉันกลัวว่าเราอาจจะจัดการเขาไม่ได้ ตอนนี้เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแท้จริงแล้วเขามีพลังแบบไหนกันแน่”

ก็จริง—สิ่งที่ฉู่เทียนหลินแสดงออกมันปนกันไปหมด ทั้งสมองที่ฉลาดขึ้นจนคะแนนสอบพุ่งพรวด ทั้งกำลังมหาศาลที่ซัดคนทะลุกำแพงได้ ทั้งความเร็วที่เกินคนปกติ …รวม ๆ แล้วคือยังไม่มีใครฟันธงได้ว่าเขามี “ความสามารถหลัก” ด้านไหนกันแน่

หลี่ไห่เฟิงส่ายหน้า “อยากรู้ก็ไม่ยาก ไปเจอตัวจริงก็รู้เอง! ไอ้เด็กนักเลงที่โดนเขาซัดมันไปแจ้งตำรวจแล้ว ตำรวจน่าจะมาถึงในไม่ช้านี้ …ถึงเวลาพวกเราเคลื่อนไหวแล้ว!”

(จบตอน)