ตอนที่ 56 ล่อด้วยเงิน
ตอนที่ 56 ล่อด้วยเงิน
ชายขี้เมาไม่คิดเลยว่านักเรียนสมัยนี้จะหัวไวขนาดนี้ กล้าถ่ายคลิปวิดีโอเก็บไว้เป็นหลักฐาน! ถ้าไอ้คลิปนี้ถูกปล่อยออกไปจริง ๆ คนที่ซวยจะไม่ใช่หลิวทง แต่เป็นเขาเอง —ต่อไปเวลาเดินถนนคงต้องเลือกเส้นทางร้าง ๆ คนไม่พลุกพล่านแล้วล่ะ!
คิดได้แบบนั้น เขาก็พุ่งเข้าหาฉู่เทียนหลินทันที หวังจะแย่งมือถือไปให้ได้—แต่ฉู่เทียนหลินต้องการให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว พอเห็นอีกฝ่ายพุ่งเข้ามา ก็จัดการง้างเท้าถีบเปรี้ยง!
ถึงเขาจะออมแรงไปเยอะ แต่ผลลัพธ์ก็ยังแรงระเบิด ชายคนนั้นปลิวกระเด็นไปกระแทกผนังดังตูม ก่อนจะร่วงลงมากองกับพื้น นอนกุมท้องร้องโอดโอย
พวกผู้หญิงในห้องถึงกับกรี๊ดแซว “ฉู่เทียนหลินสุดยอด!”
ก็จริง—สิ่งที่เขาทำมันทั้งฉลาดและกล้าหาญ เริ่มจากถ่ายคลิปไว้ให้คู่กรณีจนตรอก แล้วปิดจ๊อบด้วยลูกถีบหนัก ๆ เรียกได้ว่ามีทั้งสมองและกำลัง ส่วนชายขี้เมาก็ร้องเสียงโหยเหมือนหมูถูกเชือดอยู่นาน กว่าจะค่อย ๆ ประคองตัวลุกขึ้นมาได้ เขายังไม่วายชี้หน้าด่าทิ้งท้าย “ไอ้เด็กเวร! เดี๋ยวแกเจอแน่!”
พูดจบก็ลากสังขารเดินเซออกจากห้องไป ทิ้งให้พวกนักเรียนกลับมากินดื่มต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องแค่นี้จะไปทำลายบรรยากาศได้ยังไงกัน—ก็แค่ขี้เมาคนหนึ่งเท่านั้นเอง
แต่พอเดินออกมาได้สักพัก ชายคนนั้นก็รีบหยิบมือถือโทรหาหลิวทงทันที คราวนี้ไม่ใช่จะฟ้อง แต่เป็นเพราะคลิปวิดีโอ! ถ้ามันถูกเผยแพร่ขึ้นมา ต่อให้ตัวเองไม่เป็นไร แต่หลิวทงนั่นแหละที่จะซวยเละ
เขาพูดเสียงสั่น “พี่หลิว ผมทำเรื่องพาซวยเข้าให้แล้ว”
ปลายสายหลิวทงเสียงขรึม “ว่าไง?”
“ผมเมาแล้วดันไปมีเรื่องกับเด็กนักเรียน พอเกือบโดนรุม ผมเลยเอาชื่อพี่ออกมาอ้าง แต่ดันมีเด็กคนนึงถ่ายวิดีโอไว้ได้ ถ้ามันปล่อยขึ้นเน็ตนะพี่ งานเข้าแน่!”
แค่ฟังชื่อก็ทำให้หลิวทงหน้าเปลี่ยนสี—ในยุคนี้อะไร ๆ ก็โดนแฉกันว่อนเน็ต ข่าวพวกนี้แรงกว่าตำรวจซะอีก! โดยเฉพาะคนที่มีประวัติไม่ขาวสะอาดแบบเขา แค่ถูกขุดขึ้นมานิดเดียว เรื่องเน่าทั้งกองก็พร้อมจะโผล่ออกมาทั้งหมด
หลิวทงกดเสียงต่ำ “ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน?”
“ร้านอาหารซิงซิงครับ”
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ คนที่ถ่ายคลิปคือใคร จงจำหน้าเอาไว้! คลิปนั้นห้ามหลุดเด็ดขาด!”
“แต่ถ้าไอ้เด็กนั่นมันก๊อปปี้ไปให้เพื่อน ๆ ล่ะพี่?”
“ไอ้โง่เอ๊ย! แกจะเอาชื่อฉันไปอ้างทำซากอะไร หาเรื่องซวยกันทั้งหมดชัด ๆ …เอาอย่างนี้ แกไปถอนเงินออกมาสองแสน จบเรื่องด้วยเงินซะ!”
ชายคนนั้นกัดฟัน—สองแสนหยวนเชียวนะ! แต่หลิวทงไม่ยอมออกเองแน่ ๆ เรื่องเสี่ยงตายก็โยนมาให้ลูกน้องแบกอีกตามเคย
“เอาเงินไปล่อเด็กนั่น บอกว่าถ้าไม่เอาคลิปลงเน็ต เงินนี่เป็นของมัน! พวกเด็กสมัยนี้ฉลาดก็จริง แต่ก็เห็นแก่ประโยชน์ตัวเองเหมือนกันแหละ แค่ให้ผลตอบแทนก้อนโต เด็กมันก็จะเก็บคลิปไว้เองไม่กล้าเผยแพร่ เพราะถ้าคลิปหลุดไป มันก็เสียเงินไปด้วย—เข้าใจไหม?!”
โลกทุกวันนี้ก็แบบนี้แหละ—คนล้วนวิ่งเข้าหาผลประโยชน์ทั้งนั้น จะขู่ก็เสี่ยงโดนแฉ แต่ถ้าใช้เงินล่อยังไงก็ได้ผลชัวร์!
หลังจากวางสาย ชายคนนั้นก็กัดฟันไปถอนเงินสดสองแสนเต็ม ๆ อัดใส่ห่อใหญ่ แล้วกลับมาเปิดห้องใหม่ในร้านอาหาร
จากนั้นก็โผล่หน้ามาในห้องของพวกฉู่เทียนหลินอีกครั้ง
ฉู่เทียนหลินเลิกคิ้ว “อะไรอีก? คราวนี้มาเอะอะอะไร?”
ชายคนนั้นเปลี่ยนโหมดทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง “น้องชาย เมื่อกี้พี่เมามากไปหน่อย พูดไม่รู้เรื่องเลยกลับมาขอโทษ”
ฉู่เทียนหลินตอบหน้าตาย “อ๋อ รู้แล้ว ออกไปได้แล้ว”
“เดี๋ยวก่อนน้องชาย …ออกมาคุยกับพี่หน่อยได้ไหม?”
เพื่อน ๆ หลายคนรีบโวย “ไอ้ลุง อยากทำอะไรอีก!”
แต่ฉู่เทียนหลินกลับยิ้มบาง “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปคุยเอง”
พอคิดถึงพลังเตะเมื่อตะกี้ เพื่อน ๆ ก็สบายใจขึ้น ไม่ได้กังวลมากนัก
เขาจึงเดินตามชายคนนั้นออกไป พอเข้าห้องที่เพิ่งเปิดใหม่ ชายคนนั้นก็วางห่อเงินลงตรงหน้า แกะออกมาเห็นเป็นปึกธนบัตรหนา ๆ
“น้องชาย ในนี้มีเงินสดสองแสน …รับไว้เถอะ”
(จบตอน)