ตอนที่ 44 ในห้องสอบและนอกห้องสอบ

ซูกั๋วตงฟังรายงานแล้วถึงกับเลิกคิ้ว “เด็กม.ปลาย แต่หาเงินได้ตั้งเจ็ดล้าน? เงินพวกนี้มันมาจากไหนกันแน่?”

คุณหกรีบอธิบาย “ผมให้คนไปสืบมาแล้วครับ เงินนี้ได้จากร้านเสี่ยงโชคก้อนหิน ตอนนั้นหลิวเจี้ยนปินซื้อก้อนหยกดิบมาก้อนหนึ่ง แต่เจ๊งหมดตัว มีเพียงเศษหินขอบก้อนนั้นที่เจ้าของบัญชีคนนี้ควักเงินสองพันซื้อไป แล้วเปิดเจอหยกแก้วเต็ม ๆ ก่อนขายกลับให้หลิวเจี้ยนปิน”

“หยกแก้วนั่น เจอมาจากเศษก้อนหินจริง ๆ หรือ?” ซูกั๋วตงถามเสียงต่ำ

คุณหกตบมือสองครั้ง บอดี้การ์ดร่างยักษ์ยกกล่องเข้ามาเปิดต่อหน้า “ผมให้คนค้นถังขยะตามทาง จนเจอเศษหินก้อนนั้นมาแล้วครับ จากสภาพมันไม่มีทางเปิดเจอหยกแก้วได้แน่นอน ที่มาที่ไปที่แท้จริงยังไม่รู้เลย”

“ครอบครัวของเจ้าของบัญชีธรรมดามาก ไม่ควรมีหยกระดับนี้โผล่มาเด็ดขาด”

ซูกั๋วตงพยักหน้าเบา ๆ แล้วสั่งสั้น ๆ “เรื่องนี้ห้ามแพร่งพราย ไปได้แล้ว”

คุณหกรับคำแล้วถอยออกไป ซูกั๋วตงจึงหันไปบอกภรรยา จ้าวเอี้ยนอวี่ ว่า “ดูท่าเด็กหนุ่มที่ลูกสาวเราชอบ…ไม่ธรรมดาจริง ๆ เงื่อนไขสามข้อที่ฉันตั้งไว้ คงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาแล้วล่ะ”

ใช่—แม้ฉู่เทียนหลินจะเพิ่งใช้วิธีลึกลับหาเงินสิบล้าน แต่เขาก็ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย นอกจากเรื่องเศษหินที่จัดการพลาดไปจุดเดียว ทั้งกระบวนการดูแล้วสามารถทำซ้ำได้จริง แค่ครั้งเดียวก็ฟันกำไรเจ็ดล้าน อย่างนี้เป้าหมายสิบล้านก็แค่ของเล่นเท่านั้น

แล้วในโลกนี้ “อำนาจ” กับ “เงิน” ล้วนผูกพันกันแน่นแฟ้น เมื่อมีหยกแก้วระดับสูงอยู่ในมือ การจะผูกสัมพันธ์กับคนใหญ่โตสักสองสามคนก็ไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้นเงื่อนไขสามข้อที่เขาตั้งไว้ เด็กหนุ่มน่าจะทำได้ครบแน่นอน

ที่จริงซูกั๋วตงก็ไม่ได้หวังให้ฉู่เทียนหลินมีฐานะทัดเทียมตระกูลซู เพียงขอแค่มีความสามารถดูแลลูกสาวได้ก็พอแล้ว สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจจริง ๆ คือ วิธีที่ฉู่เทียนหลินหาได้หยกแก้วมานี่สิ—จนกระทั่งแม้แต่เขาเองก็ยังสืบไม่เจอเบาะแส…เด็กคนนี้มันช่างลึกลับจริง ๆ!

จ้าวเอี้ยนอวี่ได้ยินก็เอ่ยบ้าง “ในเมื่อเขามีความสามารถจริง แถมลูกสาวก็ชอบ แบบนี้เราก็สนับสนุนเขาเถอะค่ะ”

ซูกั๋วตงถอนหายใจ “ถึงใจจะหวงลูกอยู่บ้าง แต่ไหน ๆ เธอก็ชอบไปแล้ว เราคงต้องยอม”

วันสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็มาถึงจนได้ ฉู่เทียนหลินเตรียมบัตรเข้าสอบกับอุปกรณ์ครบถ้วน พ่ออย่าง ฉู่เหอ ขับรถเก๋งเก่า ๆ พาเขากับแม่ จี้เยว่ ไปยังสนามสอบ

สนามสอบจัดที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในเมืองเจิ้งหยาง หน้าโรงเรียนแน่นขนัดไปด้วยผู้ปกครองที่มารอลูก บางคนจอดรถทิ้งไว้แล้วมายืนเฝ้าอยู่ริมรั้ว พากันพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องลูกเหมือนกำลังรบกันอีกสนามหนึ่ง

ก่อนลงจากรถ ฉู่เหอกับจี้เยว่ย้ำไม่หยุด “ก่อนเข้าห้องสอบ ต้องเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยก่อนนะ!” “อย่าลืมเขียนชื่อกับเลขประจำตัวให้ถูกด้วยล่ะ!”

ฉู่เทียนหลินพยักหน้ารับทุกคำ ก่อนเดินเข้าสู่สนามสอบด้วยความมั่นใจเต็มร้อย

จริงอยู่ เมื่อคืนพลังเขาพุ่งสูงจนควบคุมไม่ถนัด แต่พอลองซ้อมก็บีบก้อนหยกดิบจนแหลกละเอียดในมือไปแล้ว ฝึกจนปากกาหักไปสิบกว่าด้าม ถึงจะยังเกรงว่าตื่นเต้นแล้วอาจเผลอหักปากกาได้อีก แต่โดยรวมก็มั่นใจว่าจะไม่เกิดปัญหาใหญ่

ครั้งนี้บรรยากาศจริงจังกว่าการสอบจำลองมาก ผู้ปกครองยืนรอจนแดดเริ่มแรงก็ยังไม่ถอย ต่างคนต่างถือขวดน้ำพลางจับกลุ่มพูดคุย ส่วนในห้องสอบ นักเรียนแต่ละคนต่างมุ่งมั่นกับข้อสอบของตัวเอง

สำหรับฉู่เทียนหลินแล้ว ข้อสอบไหลลื่นเหมือนน้ำ ไม่สะดุดเลยสักข้อ แม้แต่ตอนเขียนเรียงความก็ลื่นมือสุด ๆ เพียงแต่เขาต้องใช้เวลามากหน่อยเพราะกลัวเผลอใช้แรงมากเกินไป เขียนตัวหนังสือจนกระดาษแทบขาด ใช้เวลาเกือบชั่วโมงครึ่งถึงเสร็จพอดี

เขานั่งนิ่งอย่างเรียบร้อย ไม่ทำอะไรผิดสังเกต เพราะนี่คือการสอบระดับชาติ ถ้าทำแปลกนิดเดียวอาจโดนหาว่าทุจริตได้

จนกระทั่งสิ้นเสียงเก็บกระดาษคำตอบ ผู้คุมสอบอนุญาตให้ลุกออกได้ นักเรียนทั้งหมดก็ทยอยเดินออกมา

ฉู่เทียนหลินอาศัยความเร็วเหนือคนทั่วไป มุดออกมาจากฝูงชนจนเจอพ่อแม่ก่อนใคร

“สอบเป็นยังไงบ้างลูก?” ฉู่เหอกับจี้เยว่ถามพร้อมกัน

ฉู่เทียนหลินยิ้มกว้าง “สุดยอดเลยครับ ทำได้เต็มที่เหมือนตอนสอบจำลอง ไม่พลาดสักข้อ!”

พ่อแม่ยิ้มปลื้มกันทั้งคู่ ก่อนจะพากันขึ้นรถกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี

(จบตอน)