ตอนที่ 36 เงื่อนไข

ซูหลิงเฟยฟังแล้วก็เบ้ปาก “คิดว่าจะง่ายแบบนั้นหรอ! คราวก่อนพนันกับนาย ฉันซวยแทบตาย ต่อไปไม่เอาแล้วนะ ไม่พนันอีกเด็ดขาด!”

ฉู่เทียนหลินยิ้มขำ “โอ้? ฉันไปทำให้เธอซวยตรงไหนกัน?”

ซูหลิงเฟยถลึงตา “ก็วันที่นายมาจูบฉันไงล่ะ! ตอนนั้นบอดี้การ์ดที่พ่อฉันจ้างมาแอบเห็นเข้าพอดี เขาดันเข้าใจผิดคิดว่านายเป็นแฟนฉันจริง ๆ น่ะสิ!”

“ฮ่า ๆ ๆ อย่างนั้นมันก็เรียกว่า ‘เข้าใจผิดแบบหวานชื่น’ ได้เลยนะ” ฉู่เทียนหลินหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

แต่พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของซูหลิงเฟย เธอก็สวนเสียงห้วน “ถ้านายรู้ว่าพ่อฉันพูดอะไรไว้ คงไม่กล้าเรียกว่าหวานชื่นหรอก!”

ฉู่เทียนหลินเลิกคิ้ว “อ้าวเหรอ? อย่าบอกนะว่าท่านผู้เฒ่าจะกีดกันฉัน แล้วหาคนที่ฐานะสมกันมาให้เธอ?”

“ก็…ประมาณนั้น แต่ก็ไม่ทั้งหมดหรอก” เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดเสียงจริงจัง “เอาเถอะ ฉันจะบอกนายไว้ตรงนี้เลย ฟังแล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ—พ่อฉันตั้งเงื่อนไขเอาไว้สามข้อ ถ้านายทำไม่ได้ ก็อย่าหวังมายุ่งกับฉันอีก!”

ฉู่เทียนหลินหัวเราะแผ่ว ๆ “ได้สิ ว่ามาเลย คุณหนูซู!”

จริง ๆ แล้วในใจของซูหลิงเฟยก็วุ่นวายไม่น้อย เธอยอมรับว่าตอนนี้เริ่มมีความรู้สึกดีให้กับเขาบ้าง แต่เพราะไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยก็ยังรู้สึกกลัวลึก ๆ ในใจ จึงอยากให้เงื่อนไขโหด ๆ ของพ่อเป็นตัวกีดกันเขาไปเสียที แต่ขณะเดียวกัน…ก็แอบหวังลึก ๆ ว่าเขาจะทำได้สำเร็จ

ด้วยความคิดที่สับสนปนกัน เธอจึงค่อย ๆ พูดออกมา

“ข้อแรก ง่ายมาก—ต้องสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน ถ้าไปเรียนคนละที่ อยู่กันคนละเมือง คงไม่เวิร์กหรอก”

“ข้อสอง ต้องมีเงินฝากในบัญชีเกินสิบล้านหยวน ถึงบ้านฉันจะรวยก็จริง แต่ถ้าผู้ชายยังให้พ่อแม่ฝ่ายหญิงเลี้ยงดู อย่างนั้นจะเรียกว่าผู้ชายได้ยังไง? แล้วเงินนี้ก็ต้องเป็นเงินที่สะอาด ไม่ผิดกฎหมายด้วยนะ!”

“ส่วนข้อสุดท้าย…ต้องรู้จักคนใหญ่คนโตที่มีบารมีพอสมควร อย่างน้อยต้องมีคนระดับนั้นมาสู่ขอที่บ้านได้ ไม่งั้นต่อให้ร่างกายแข็งแรงแค่ไหนก็ปกป้องฉันไม่ได้หรอก เพราะโลกจริง ๆ มันไม่ได้แก้ปัญหาด้วยกำปั้นอย่างเดียว!”

ฉู่เทียนหลินถึงกับอุทาน “โห…นี่มันไม่ใช่เงื่อนไขแฟนนะคุณหนู มันเงื่อนไขแต่งงานแล้วชัด ๆ!”

ซูหลิงเฟยยักไหล่ “ก็ใช่น่ะสิ พ่อฉันตั้งไว้สำหรับเรื่องแต่งงาน แต่สำหรับฉัน…ในเมื่อจะคบกัน ยังไงก็ต้องไปถึงจุดนั้นอยู่ดี งั้นก็ตั้งต้นกันด้วยสามข้อนี้ไปเลย จะได้ชัด ๆ!”

ความจริงแล้วเงื่อนไขเหล่านี้ก็สมเหตุสมผลอยู่ โดยเฉพาะข้อแรก—ถ้าคนหนึ่งไปเรียนเป่ยต้าน อีกคนไปจิงฮวา จะให้รักกันทางโทรศัพท์ตลอดสี่ปี มันคงไม่ง่ายแน่ ๆ ส่วนข้อสองกับสาม ก็เป็นการพิสูจน์ความสามารถล้วน ๆ ไม่ได้เกี่ยวกับว่าต้องเป็นทายาทมหาเศรษฐีอะไรเลย

ฉู่เทียนหลินฟังจบกลับหัวเราะอย่างมั่นใจ “แค่นี้เองเหรอ? ชิว ๆ เลย! อีกไม่กี่เดือนก็สอบเสร็จ ช่วงปิดเทอมยาวก่อนเข้ามหา’ลัย ฉันจัดการครบทั้งสามข้อให้ดูแน่นอน!”

เหตุผลที่เขากล้าพูดแบบนี้ ไม่ใช่เพราะหน้าตาหล่อพอจะหลอกสาวได้ แต่เพราะเขามี เตาสร้างสรรค์ อยู่ในมือ—ต้นทุนความมั่นใจที่แท้จริงนั่นเอง ถึงตอนนี้ยังไม่หาวิธีโกยเงินที่มั่นคงได้ แต่ในใจเขาเชื่อว่าแค่พยายามอีกหน่อย จะหาเงินหลักสิบล้านได้ไม่ยากแน่!

ซูหลิงเฟยได้ยินก็หัวเราะหยัน “แน่ใจจริงเหรอ? งั้นเอาแบบนี้ ถ้านายทำได้สำเร็จก่อนเปิดเทอมมหา’ลัย ฉันจะยอมออกเดตกับนายจริง ๆ สักครั้ง!”

“ตกลง! คำไหนคำนั้น!” ฉู่เทียนหลินตอบทันทีโดยไม่ลังเล

…หนึ่งชั่วโมงถัดมา เขากลับถึงบ้าน ใจยังเต็มไปด้วยไฟแห่งความฮึกเหิม มีเป้าหมายใหญ่สามข้อชัดเจน—สอบติดมหา’ลัยเดียวกับเธอ, หาเงินสิบล้านหยวน, และสร้างเส้นสายกับคนใหญ่คนโต

ใช่แล้ว—ชีวิตที่มีเป้าหมาย ถึงจะสนุกและน่าตื่นเต้น! และเป้าหมายของเขาตอนนี้…ก็เพื่อซูหลิงเฟยนั่นเอง!

(จบตอน)