ตอนที่ 31 งานวิวาห์ในฝัน

ที่นี่ถึงจะเป็นงานเลี้ยงวันเกิดหรูหรา แต่ก็ยังอยู่ในประเทศฮวา ไม่ใช่ต่างประเทศ แขกส่วนใหญ่เป็นนักเรียน ม.6 ที่กำลังจะสอบเอ็นทรานซ์กันทั้งนั้น จะให้ลงสระว่ายน้ำเล่นกันจริง ๆ คงยังไม่กล้า มีเพียงบางคนที่ถอดรองเท้าเอาเท้าจุ่มน้ำเล่นพอให้คลายร้อน แต่ไม่มีใครกล้าสลัดชุดที่ใส่ แล้วลงว่ายน้ำอย่างเต็มยศ

ปัญหาคือ…ฉู่เทียนหลินแทบไม่รู้จักใครเลย แขกที่มาล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของซูหลิงเฟยทั้งนั้น ตัวเขาเหมือนแขกแปลกหน้าที่โผล่มาคนเดียว ทำให้ยืนงง ๆ ไม่มีใครชวนคุยด้วย

โชคยังดี “เสี่ยวเข่ออ้าย” ที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดซูหลิงเฟย อยู่ ๆ ก็ดิ้นพรวดหลุดออกมา วิ่งแผล็วไปเกาะฉู่เทียนหลินอย่างดีใจ

ซูหลิงเฟยเหลือบตามองยิ้ม ๆ “อ๋อ…เขามาแล้วสินะ”

เสียงนี้ทำให้ ซูกั๋วตง กับ จ้าวเอี้ยนอวี่ ที่เป็นพ่อแม่ของหลิงเฟย หันไปมองทันที และก็เห็นฉู่เทียนหลินเดินเข้ามาพร้อมอุ้มเจ้าเหมียวตัวโปรดในอ้อมแขน

สองสามีภรรยาก็แอบประหลาดใจ—ที่แท้ “เสี่ยวเข่ออ้าย” เป็นของเด็กหนุ่มนี่เองเหรอ? เมื่อวานพวกเขายังเพิ่งเจอมันครั้งแรก แล้วลองเล่นด้วยก็รู้สึกชอบใจเอามาก ๆ เพราะแมวตัวนี้ฉลาดผิดปกติ เข้าใจคำพูดได้เยอะ ทำท่าทางตามที่สั่งได้ แถมยังตอบด้วยท่าทีที่ราวกับบอกว่า “ใช่/ไม่ใช่” ได้ด้วยซ้ำ ไม่แปลกที่ลูกสาวถึงจะรักมันนัก

ซูกั๋วตงเริ่มหรี่ตา หรือว่าที่ลูกสาวเริ่มสนใจไอ้หนุ่มนี่…เป็นเพราะเจ้าแมวนี่เอง? ยิ่งคิดก็ยิ่งขัดใจอยู่ลึก ๆ

ฉู่เทียนหลินเดินเข้ามาในห้อง ยื่นกล่องของขวัญเล็ก ๆ ออกไป “สุขสันต์วันเกิด นี่…ของขวัญสำหรับเธอ”

ซูหลิงเฟยยื่นมือมารับพร้อมรอยยิ้ม “ขอบใจนะ นี่พ่อกับแม่ฉันเอง…นี่แหละ ‘โจรที่ปล้นที่หนึ่งของโรงเรียน’ ที่ทำให้หนูต้องตกมาอยู่อันดับสอง — ฉู่เทียนหลิน”

“สวัสดีครับ ลุง ป้า” ฉู่เทียนหลินยกมือทักสุภาพ

ซูกั๋วตงแม้จะไม่ปลื้มเท่าไร (ลูกสาวฉันโดนแย่งอันดับหนึ่งไปนะเว้ย!) แต่ในสถานการณ์นี้ก็ยิ้มตอบ “เด็กคนนี้ไม่เลวเลย ไม่แปลกใจที่สอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน”

“ลุงซูชมเกินไปครับ” ฉู่เทียนหลินตอบอย่างนอบน้อม

ได้ยินคำว่า “ลุงซู*” ซูกั๋วตงถึงกับกระตุกคิ้ว แต่ก็ยังยอมรับเสียงขรึม “เรียกลุงก็พอแล้ว…”

“ครับ ลุง” …แต่ทำไมฟังแล้วมันคล้าย ๆ คำว่า “แพ้ ๆ ๆ” ยังไงก็ไม่รู้สิ? ฉู่เทียนหลินแอบขำแห้ง ๆ อยู่ในใจ

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้น “พี่หลิงเฟย นี่คือของขวัญที่ผมตั้งใจมอบให้—บทเพลงจากหัวใจ หวังว่าพี่จะชอบ”

ใช่แล้ว…หนิงจื้อหยวน ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเจือแววท้าทาย ส่งสายตาแข็งกร้าวมาให้ฉู่เทียนหลินหนึ่งที ก่อนจะนั่งลงหน้ากรังด์เปียโนหรูหรากลางห้อง

ท่วงทำนองอันอ่อนหวานของเพลง “งานวิวาห์ในฝัน” ดังขึ้นทันที เสียงเปียโนใสกังวานก้องกังวานไปทั่วห้องรับแขก

เด็กสาวที่เล่นอยู่ริมสระน้ำยังต้องหยุด หันมามุงดู หนิงจื้อหยวนไม่เพียงแต่มีฝีมือระดับมืออาชีพ ท่าทางเวลานิ้วเรียวยาวกระทบคีย์ยังดูเท่จนใจละลาย ทำเอาสาว ๆ หลายคนตาค้าง กรี๊ดในใจรัว ๆ ราวกับเห็นเจ้าชายในฝันตัวเป็น ๆ

…แต่ไม่ใช่กับซูหลิงเฟยหรอกนะ ถึงเธอจะยอมรับว่าฝีมือเขาดีจริง แต่ภาพหนิงจื้อหยวนสมัยยังเป็นเด็กวิ่งน้ำมูกยืดตามหลังเธอ ทำให้ความ “หล่อ” ของเจ้าถูกตัวหักคะแนนจนไม่เหลือชิ้นดี

ฉู่เทียนหลินเองก็กำหมัดแน่นในใจ หมอนี่อีกแล้ว!

เขานึกถึงสองครั้งก่อน—ครั้งแรกเจ้าหมอนี่โดนหยกกวนอิมของเขาสะท้อนพลังใส่จนหน้าแหก ครั้งที่สองคือแข่งบาสที่เขาชนะขาด และดูท่าครั้งนี้เป้าหมายก็คือการโชว์เหนือในด้านดนตรี!

แต่เรื่องดนตรีเนี่ย…เขาไม่มีพื้นฐานเลยสักนิด จะให้มานั่งบรรเลงแข่งก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น

ชิ ถ้ารู้ล่วงหน้า ก็ควรซื้อหนังสือสอนเปียโนมา “หลอม” ไว้ซะหน่อยแล้ว!

แต่นี่มันงานเลี้ยงวันเกิดนะ จะให้ไปหาซื้อหนังสือแล้วนั่งหลอมต่อหน้าคนเต็มบ้านก็คงไม่ต่างจากแสดงมายากล!

ตาคนเต็มห้องจับจ้องอยู่แบบนี้ เขาจะทำยังไงดี?

แล้วจู่ ๆ ไอเดียก็แล่นวาบ!

ฉู่เทียนหลินหยิบมือถือออกมา เปิดไวไฟบ้านซูหลิงเฟย (เธอไม่ได้ตั้งรหัสไว้ด้วยซ้ำ โชคดีชะมัด) จากนั้นก็เสิร์ชหาโน้ตเพลง “งานวิวาห์ในฝัน” กดดาวน์โหลดไฟล์ลงการ์ดความจำทันที

เขารีบรีเซ็ตมือถือ ล้างข้อมูลทั้งหมดออก เหลือเพียงไฟล์โน้ตเพลงไว้ในเมมโมรีการ์ด จากนั้นก็ถอดออกมาถือไว้ในฝ่ามือ—

“หลอม!”

(จบตอน)

*  คำว่า 叔叔 (ชูชู) = ลุง  เวลาออกเสียงจีนกลาง มันฟังคล้ายกับคำว่า 输输输 (ซูซูซู) = “แพ้ ๆ ๆ”