ตอนที่ 16 อัจฉริยะ

เสียงของอาจารย์หวังเยวี่ยอว๋อดังขึ้น ทำให้ทุกสายตาหันไปจ้องฉู่เทียนหลินทันที

เด็ก ๆ ต่างกระซิบกระซาบกันไปมา “เขาคงแค่สอบดีขึ้นสิบกว่าลำดับมั้ง”

“จะเป็นไปได้ไง? วัน ๆ เอาแต่นอน จะเก่งขึ้นได้ไงกัน หรือว่าเจอเงินแล้วเอาไปมอบให้โรงเรียนเลยได้โบนัส?”

อาจารย์หวังพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผลสอบของฉู่เทียนหลิน ปกติไม่ค่อยโดดเด่น แต่ครั้งนี้… เขาสอบได้ที่หนึ่งของทั้งโรงเรียน!”

ห้องเรียนถึงกับแตกฮือทันที “หา?! ที่หนึ่งทั้งโรงเรียน?!”

ใครจะเชื่อได้ หมอนี่วัน ๆ หลับในห้องเรียนแท้ ๆ แล้วดันสอบได้อันดับหนึ่งเนี่ยนะ?

เฉินหยวน—คู่โต๊ะของเขายังตะลึง “นี่ฉันนั่งข้างคนที่ได้ที่หนึ่งของทั้งโรงเรียนมาตลอดเลยเหรอ?!”

ด้านหนึ่งก็มีเสียงแซว “อาจารย์ นี่อาจารย์ล้อเล่นรึเปล่า? หรือที่หนึ่ง…แต่เป็นอันดับสุดท้ายกันแน่?”

หลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะฟังดูสมเหตุสมผลกว่า

แต่หวังเยวี่ยอว๋อกลับตอกกลับทันที “พูดเหลวไหลอะไร! ที่หนึ่งก็คือที่หนึ่งจริง ๆ! ซูหลิงเฟยจากห้องพิเศษยังได้ที่สอง ห่างจากเขาตั้งสองคะแนน!”

เธออธิบายต่อ “ใช่ เขามักจะนอนในห้อง แต่บางทีวิธีเรียนของเขาอาจแตกต่างออกไป ฉันถามมาแล้ว เห็นว่าเขาเอาหนังสือ กลยุทธ์สอบเข้ามหาวิทยาลัย หวงกาง กับ ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยย้อนหลัง 10 ปี + ข้อสอบจำลองย้อนหลัง 5 ปี ไปอ่านที่หอพัก บางทีการสอนในห้องไม่เข้ากับวิธีเรียนของเขาเลยเลือกอ่านเองตอนกลางคืน ถึงอย่างนั้น สิ่งสำคัญคือผลลัพธ์—และเขาก็สอบได้ที่หนึ่ง!”

อาจารย์พูดปลุกใจ “ปีนี้ แม้ห้องเราจะเป็นห้องธรรมดา แต่ก็อาจมีคนได้ไปถึงมหาวิทยาลัยชั้นนำ! ทุกคน ช่วยปรบมือให้ฉู่เทียนหลินด้วย!”

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง แม้ทุกคนยังอึ้งตะลึง แต่ก็ยอมตบมือให้เพื่อนร่วมชั้น

ฉู่เทียนหลินเองก็แอบยิ้ม ไม่คิดว่าจะได้ขึ้นแท่นจริง ๆ เดิมเขามั่นใจแค่ติดสิบอันดับแรก แต่ที่หนึ่งเลยนี่มันเกินคาดไปเยอะ

อาจารย์ถามต่อ “ไหน ๆ เธอเป็นที่หนึ่งแล้ว แน่นอนว่าต้องมีเคล็ดลับการเรียน ช่วยบอกเพื่อน ๆ หน่อยสิ”

เขายืนขึ้น ยิ้มถ่อมตน “ก็… ตั้งใจเรียนหน่อย ทำความคิดให้ยืดหยุ่น เชื่อว่าถ้ามีความพยายาม ผลลัพธ์ย่อมได้รับการตอบแทนครับ”

พูดได้เท่านี้จริง ๆ …จะให้บอกว่ากินเม็ดยาแล้วเก่งขึ้นทันที คงไม่มีใครเชื่อแน่

อาจารย์หวังพยักหน้า “ใช่แล้ว! ทัศนคติสำคัญที่สุด!”

ในขณะที่ห้องของฉู่เทียนหลินกำลังชื่นชมอยู่นั้น…

ห้องพิเศษของซูหลิงเฟยก็กำลังได้รับข่าวจากครูประจำชั้นเช่นกัน “คราวนี้เธอไม่ได้ที่หนึ่งแล้วนะ”

ซูหลิงเฟยชะงักไปนิด แวบแรกนึกถึงฉู่เทียนหลิน แต่ก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้ง เธอคาดคะเนเสียงมั่นใจ “คะแนนฉันน่าจะประมาณ 740 …มีใครสูงกว่านี้ได้ด้วยเหรอ?”

ครูตอบ “เธอคาดถูกแล้ว คะแนนรวม 741 จีนกับอังกฤษเต็ม คณิต 146 วิทย์รวม 295 แต่ที่หนึ่งของโรงเรียนครั้งนี้—คณิตเต็ม วิทย์รวมเต็ม อังกฤษหักไปหนึ่ง จีนหักสอง รวมแล้ว 747!”

ซูหลิงเฟยเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าจะมีใครทำวิทย์รวมได้เต็มทั้งชุด! เธอเองก็เก่งจนแทบไร้ที่ติแล้วแท้ ๆ แต่กลับยังมีคนเหนือกว่า

ครูยังปลอบ “อาจจะเป็นเพราะครั้งนี้เขาทำได้ดีเกินคาดเท่านั้น การสอบจริงยังรออยู่ เธอต้องเอาชนะให้ได้!”

ซูหลิงเฟยพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ!”

แม้จะเสียที่หนึ่ง แต่เธอก็ไม่หดหู่ กลับรู้สึกท้าทายเสียมากกว่า—และยังนึกถึง “สัญญาเดิมพัน” เรื่องเสี่ยวเข่ออ้ายอีกด้วย!

พักเที่ยง เธอกดโทรออก

“ฮัลโหล?”

“ฉู่เทียนหลิน จำสัญญาได้ไหม? เจอกันที่ฝ่ายวิชาการ ไปดูผลสอบให้ชัด ถ้าเธอไม่ติดท็อปยี่สิบ เสี่ยวเข่ออ้ายต้องเป็นของฉัน!”

ฉู่เทียนหลินยิ้ม—แสดงว่าเธอยังไม่รู้ว่าเขาคือที่หนึ่ง งั้นยิ่งดี จะได้เคลียร์กันต่อหน้าเลย

เขาตอบ “โอเค เดี๋ยวฉันออกไป”

“เจอกัน!”

ว่าแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปยังฝ่ายวิชาการ ที่นั่นผู้คนแน่นขนัด บอร์ดสีแดงถูกติดไว้บนผนัง ประกาศอันดับของนักเรียนทั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการ— และซูหลิงเฟยก็กำลังเดินตรงเข้ามาพอดี…

(จบตอน)