ตอนที่ 13 สมบัติล้ำค่า

【ใส่พลังเท่าไหร่ดี?】 เสียงจากเตาสร้างสรรค์ดังขึ้นอีกครั้ง

ฉู่เทียนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังจากน้ำเสียงเหมือนจะบอกว่า—หยกกวนอิมนี่สามารถทุ่มค่าร่างกายทั้งหมดลงไปได้เลย? ในเมื่อเป็นแบบนั้น…ก็ลองทุ่มสุดตัวสักที!

เขาสั่งในใจทันที “ใช้ค่าร่างกายทั้งหมด ทั้งร่างกายและพลัง! ดูสิว่าจะหลอมออกมาเป็นสมบัติชิ้นเด็ดอะไรได้บ้าง!”

ฝ่ามือร้อนวาบ ค่าร่างกายสองอย่างถูกดูดหายวับจนเกลี้ยง เสียงดังขึ้นอีกครั้ง 【การหลอมเสร็จสิ้น จะนำออกหรือไม่?】

“เอาสิ!” เขาตอบโดยไม่ลังเล

พรึบเดียว หยกกวนอิมก็กลับมาอยู่ในมือเหมือนเดิม แต่คราวนี้ต่างไปจากเดิมลิบลับ—เนื้อหยกขุ่นหม่นเมื่อก่อน กลายเป็นใสสะอาดราวแก้ว แถมสีเขียวสดบริสุทธิ์เหมือนหยกคุณภาพสูงในตำนาน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ—คุณสมบัติ!

【เมื่อสวมใส่: เพิ่มเพดานค่าร่างกาย 1 หน่วย, หากโดนโจมตีถึงชีวิต จะสร้างโล่พลังป้องกันหนึ่งชั้น ใช้เวลาฟื้นฟูพลัง 12 ชั่วโมง】

“หืม?!” เขาอึ้งทันที ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะเทพขนาดนี้!

แค่ข้อแรกก็กินขาดแล้ว—ได้เพดานเพิ่มอีกหนึ่งเต็ม ๆ และยังถาวรตราบใดที่สวมอยู่ หมายความว่าตอนนี้ร่างกายเขาแข็งแรงกว่าคนปกติไม่ใช่แค่สามส่วน แต่กลายเป็นมากกว่าสองเท่าแล้ว! ทั้งแรง ความเร็ว ปฏิกิริยา เฉลี่ยแล้วเหนือกว่าคนธรรมดาแบบไม่ต้องสู้ยังรู้ผล ต่อให้รุมสิบต่อหนึ่ง เขาก็มีลุ้นเอาอยู่

ส่วนโล่พลังนั่น ถึงจะใช้ได้แค่ฉุกเฉิน แต่ก็ถือว่าขึ้นแท่น “ของกู้ชีวิต” ได้เลย—ขอแค่ไม่ตายทันที ก็ถือว่าคุ้มสุด ๆ

เขารีบสวมกลับคอทันที ไม่คิดจะถอดอีกต่อไป จากนั้นหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นอย่างคึกคัก…แต่เพียงเสี้ยววินาที เสียง “กร๊อบ!” ก็ดังขึ้น ปากกาในมือหักเป็นสองท่อน!

“ซวยแล้ว…แรงเยอะเกินไป!” เขาอ้าปากค้าง รู้ตัวเลยว่าควบคุมกำลังไม่อยู่จริง ๆ

เหลือบมองเวลา ยังพอมีอีกยี่สิบนาทีก่อนเข้าห้องสอบ เขารีบเก็บของแล้ววิ่งไปมินิมาร์ทเล็กในโรงเรียน ทันใดนั้นเขาก็พุ่งด้วยความเร็วเต็มสูบ เพื่อนนักเรียนที่เดินผ่านมาข้าง ๆ เห็นแค่เงาวูบเดียว รีบหันไปมองก็ไม่เจออะไรแล้ว ได้แต่พึมพำ “ตาฝาดเพราะเครียดเรื่องสอบเกินไปหรือเปล่านะ?”

ฉู่เทียนหลินวิ่งไปถึงมินิมาร์ท ควักเงินซื้อปากกาสิบด้าม พร้อมดินสอ 2B อีกสิบด้าม ไม่ใช่ว่ารวยเหลือใช้ แต่เพราะกลัวจะหักหมดก่อนสอบเสร็จต่างหาก! หยกกวนอิมก็ไม่ถอด จะทำไงได้ ก็ต้องแก้ด้วยการพกปากกาสำรองเยอะๆ นี่แหละ

กลับถึงห้องสอบ กลายเป็นว่าเมื่อกี้ที่เขามาก่อนใคร ตอนนี้กลายเป็นมาตอนท้ายแทนแล้ว นักเรียนหลายคนเข้ามานั่งประจำที่ครบเกือบหมด

ซูหลิงเฟยเหลือบมาเห็นเขา รีบถามทันที “เสี่ยวเข่ออ้ายอยู่ไหนล่ะ?”

“ฉันให้มันพักอยู่ห้องนอนน่ะ” เขาตอบหน้าตาย

เธอทำตาโตทันที “อะไรกัน! กล้าปล่อยมันไว้คนเดียวได้ไงล่ะ? ถ้ามีใครไม่ดีเจอมันจะทำยังไง?”

เขายิ้มแห้ง ๆ “ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง…”

“ไม่ได้นะ!” เธอพูดเสียงจริงจัง “เธอต้องดูแลมันดี ๆ เข้าใจไหม? เสี่ยวเข่ออ้ายน่ะ ชอบเธอเป็นพิเศษเลย ไม่งั้นฉันคงขอซื้อกลับบ้านไปแล้ว!”

เขารีบโบกมือทันที “เสี่ยวเข่ออ้าย ผมไม่ขายเด็ดขาด!”

ซูหลิงเฟยเชิดคาง ยิ้มมุมปาก “งั้นก็ได้สิ…แต่ต่อไปฉันจะมาเล่นกับมันทุกวัน ถ้ามันรักฉันมากกว่าเธอเมื่อไร มันก็จะเดินตามฉันกลับบ้านเอง ไม่ต้องเสียเงินซื้อหรอก! ยังไงซะ เธอก็แค่บังเอิญเก็บมันได้ภายในโรงเรียน ใช่ไหมล่ะ?”

เขาสะดุ้ง “เอ๊ะ? เธอรู้ได้ยังไง?”

เธอหัวเราะเบา ๆ แววตาเจ้าเล่ห์ “ไม่บอกหรอก!”

ยังไม่ทันถามต่อ ครูคุมสอบก็เข้ามา แจกข้อสอบทันที เขาจึงเก็บความสงสัยไว้ในใจ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัด—ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ!

คิดถึงเรื่องวันก่อนที่เขาไปกันซูหลิงเฟยจากเจ้าเกเรจ้าวเย่ ตอนนั้นอีกฝ่ายโดนเล่นงานหนักจนต้องลาไปโรงพยาบาล แถมข่าวลือบอกว่าถูกหักนิ้วไปหนึ่งท่อน…ยิ่งฟังยิ่งเหมือนเบื้องหลังของซูหลิงเฟยจะมีอำนาจไม่เล็กเลย ถึงว่าสวยขนาดนี้แต่กลับไม่มีใครกล้ายุ่ง

เสียงประกาศเริ่มสอบดังขึ้น คราวนี้เป็นวิชาภาษาอังกฤษ ฉู่เทียนหลินจับปากกาแน่น หายใจเข้าลึก ๆ ระวังสุดชีวิต—เพราะตอนนี้แค่กดแรงนิดเดียว ก็สามารถทำปากกาหักได้ทันที

ข้อสอบที่แจกมา เขากวาดสายตาแล้วก็ยิ้มบาง ๆ …ไม่มีอะไรยากเกินไปอยู่แล้ว ความรู้ในหัวเขาเต็มล้นตั้งแต่หลอมหนังสือทั้งหลายมาก่อนหน้านี้ สิ่งเดียวที่ยากจริง ๆ…คือพยายามไม่ทำข้อสอบให้ทะลุกระดาษไปอีกแผ่นเท่านั้นเอง!

(จบตอน)