บทที่ 870: หยุนเฟยด้านมืด (ตอนพิเศษ)

รุ่งเช้าวันถัดมา

ในหนังสือพิมพ์ [ข่าวเช้าประเทศตะวันตก] ได้ประกาศข่าวหนึ่งที่สั่นสะเทือนทั้งประเทศ

[สัญญาสามวัน! จักรพรรดิจุนและหนานเฟิงจะประลองกันที่เหนือท้องฟ้าในอีกสามวัน ถ่ายทอดสดตลอดทั้งศึก!]

เมื่อคืนประชาชนยังถกเถียงกันอยู่ว่าควรบุกประเทศจันทร์เงินยังไง วันนี้ความสนใจกลับถูกข่าวใหญ่นี้ดึงไปทันที

"โอ้พระเจ้า! จักรพรรดิจุนกับหนานเฟิงนัดสู้กัน แถมถ่ายทอดสดด้วย!"

"เอ่อ ขอถามหน่อย หนานเฟิงคือใคร?"

"การต่อสู้ระดับนี้ ต้องสู้กันนอกฟ้าจริงๆ ไม่งั้นแผ่นดินคงไม่เหลือให้ยืน"

"ได้ยินว่าหนานเฟิงจับมือกับประเทศจันทร์เงิน จักรพรรดิจุนตั้งใจจะถอนรากถอนโคนพวกเขาเลยสินะ"

"หนานเฟิงเป็นใคร? กล้าดียังไงมาสู้กับจักรพรรดิจุน?"

"สรุปว่าหนานเฟิงคือใคร?"

"ผมก็คิดเหมือนกัน หนานเฟิงไม่น่าไหว ถ้าเป็นเสี่ยวลั่ว บางทีอาจสู้กับจักรพรรดิจุนได้สักสามร้อยกระบวนท่า"

"หนานเฟิง? ชื่อคุ้นๆ เหมือนเป็นผู้ถูกเลือกคนหนึ่ง?"

"ไม่รู้จักหนานเฟิงเหรอ? เมื่อ 17 ปีก่อน เขาก็เป็นคนดังในหมู่ผู้ถูกเลือกนะ"

"17 ปีก่อน? อ๋อ แบบนี้นี่เอง ตอนนั้นฉันยังไม่เกิดเลย"

"เด็กน้อย ทำไมไม่ไปโรงเรียน จะมายุ่งอะไรแถวนี้?"

"คิดว่าจักรพรรดิจุนจะฆ่าหนานเฟิงในพริบตาเดียวไหม?"

"อืม… พูดยากนะ กล้านัดสู้กับจักรพรรดิจุน เขาก็ต้องมีของบ้างแหละ อย่างน้อยน่าจะทนได้สองสามนาที?"

"ถ่ายทอดสด! ถ้าได้ดูการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งระดับนี้ วันนี้ฉันต้องทะลุเลเวล 20 แน่นอน"

"ยังไม่ถึงเลเวล 20 จะดูรู้เรื่องเหรอ?"

ทั่วตรอกซอกซอยของประเทศตะวันตก ต่างเริ่มพูดถึงศึกระหว่างจักรพรรดิจุนกับหนานเฟิง

บ่อนใหญ่บ่อนเล็ก ตลาดมืดสารพัดแห่ง ต่างเปิดรับพนัน

เรื่องบุกประเทศจันทร์เงินถูกพักไว้ชั่วคราว เหลือเพียงคนส่วนน้อยที่ยังจำได้ และยังคงเดินขบวนต่อ

"ประเทศจันทร์เงินลักพาตัวองค์ชายตี้ฝาน ควรรับโทษถึงตาย!"

"เฮ้ มัวทำอะไรกันอยู่? ยังไม่รู้ชะตากรรมองค์ชายตี้ฝานเลยนะ ไม่คิดจะหาทางช่วยกันหน่อยเหรอ? เอาแต่สนใจเรื่องสัญญาต่อสู้อยู่ได้?"

"ใครมีถั่วบ้าง? ขอตุนไว้กินตอนดูการต่อสู้หน่อย…"

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ แน่นอนว่าไปถึงหูผู้ถูกเลือกทันที

ใน [ช่องแชทโลก] ยิ่งคึกคักกว่าประเทศตะวันตกเสียอีก

ไมลส์ โซโลมอน: "พวกเราทนทุกข์จากจักรพรรดิจุนมานาน หนานเฟิง นายต้องฆ่าเขาให้ได้นะ"

ชเวยองจุน: "หนานเฟิงออกจากการปลีกวิเวกตั้งแต่เมื่อไหร่?"

อาร์ชี: "จักรพรรดิจุนแข็งแกร่งมาก @หนานเฟิง อย่าประมาทล่ะ"

หนานเฟิงไม่ได้สนใจช่องแชทเลย

ตอนนี้เขากำลังงัดทุกวิธีเพื่อเปิดปากชายชุดดำ

"ฮ่าๆ" :ชายชุดดำปากเต็มไปด้วยเลือด หัวเราะแห้งๆ

"มีแค่นี้เองเหรอ? นี่คือการทรมานที่แกภูมิใจนักหนา? น่าผิดหวังจริงๆ"

หนานเฟิงถือคีม ค่อยๆ ถอนเล็บมือของชายชุดดำออกทีละเล็บ

แต่ชายชุดดำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย

หนานเฟิงเกาหัว

บ้าชิบ!

สิบวิธีทรมานแบบโบราณไม่ได้เรื่องเลย ใช้ได้แค่กับคนธรรมดา

พอเจอผู้แข็งแกร่งหน่อย ก็ทนความเจ็บแบบนี้ได้หมด

"หัวเราะอะไร? อยากฟันร่วงหรือไงวะ?" :หนานเฟิงอยากตบหน้าอีกฝ่ายสักฉาด แต่ก็กลัวว่าตบแรงไปจะตายคามือ

เฮ้อ… เปราะบางจริงๆ ไม่สนุกเลย!

ตึก ตึก ตึก…

เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกคุก

หยุนเฟยเดินเข้ามา

เขากวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นภาพในห้องขังชัดเจนแล้วจึงยิ้ม: "ยังไม่ได้คำตอบอีกเหรอ?"

หนานเฟิงยักไหล่อย่างจนใจ: "หมอนี่ปากแข็งพอตัว จัดการยากหน่อย"

หยุนเฟยครุ่นคิด: "ให้ฉันลองไหม?"

หนานเฟิงมองเขา: "นาย? ไหวเหรอ? ฉันลองด้วยสิบวิธีทรมาณแบบโบราณแล้วนะ"

"มันใช้ไม่ได้ผลหรอก" :หยุนเฟยเดินไปตรงหน้าชายชุดดำ ยื่นมือจับคางเขาขึ้น พูดเสียงเย็นชา

"ฉันให้โอกาสแกสามครั้ง พูดมาว่าเจ้าแห่งปรโลกคือใคร?"

"ถุย!" :ชายชุดดำถ่มเลือดใส่หน้าหยุนเฟย

โชคดีที่หยุนเฟยหลบทัน

"สั่งให้พูด ฉันก็ต้องพูดงั้นเหรอ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร?" :ชายชุดดำหัวเราะด้วยความสะใจ

"มีฝีมือก็ทรมานฉันสิวะ เฉือนเนื้อ เลาะกระดูก ตัดเส้นเอ็น ลองดูว่าฉันจะทนไหวไหม?"

หยุนเฟยส่ายหน้า: "แกใช้โอกาสไปหนึ่งครั้งแล้ว เหลืออีกสองครั้ง"

พูดจบ เขาเดินออกจากคุก บอกทหารยามหน้าประตูว่า: "ไปหาหมูตัวเมียตัวใหญ่ๆ อ้วนๆ มาหนึ่งตัว"

ชายชุดดำได้ยิน สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย แต่ไม่นานก็หัวเราะ: "พวกแกจัดการฉันไม่ได้ จะให้หมูมาจัดการแทนงั้นเหรอ?"

"ฮ่าๆๆ พวกแกแพ้หมู… ตลกชิบหายเลยว่ะ ฮ่าๆๆ…"

หยุนเฟยไม่พูดอะไร หยิบอุปกรณ์ออกมาจากกระเป๋า เปลวไฟจากตะเกียงแอลกอฮอล์ลุกวาบ เผยให้เห็นเครื่องมือเรียงราย

มีดผ่าตัด แหนบ คีม กรรไกร ผ้าก๊อซ ธงเรียกวิญญาณ…

"ในเมื่อแกรู้จักเกาหัง ก็น่าจะรู้ความสามารถของฉัน"

หยุนเฟยอังมีดผ่าตัดเหนือเปลวไฟ: "รู้ไหมว่าจะทำให้คนตายฟื้นได้ยังไง?"

"พูดง่ายๆ คือเอาวิญญาณยัดกลับเข้าไปในร่าง"

ชายชุดดำมีสีหน้าเยาะเย้ย: "อะไร? จะฆ่าฉัน? แล้วชุบชีวิต แล้วฆ่าอีก วนไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ?"

"ฮ่าๆ ฉันไม่กลัวหรอก ลงมือเลยสิวะ"

หยุนเฟยยังคงส่ายหน้า: "แบบนั้นเด็กเกินไป แกเป็นลูกผู้ชาย ความตายเปิดปากแกไม่ได้หรอก"

ชายชุดดำเชิดหน้า: "รู้ก็ดี"

"เพราะงั้น ฉันเลยจะใช้วิธีอื่น" :หยุนเฟยพูดเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง

จังหวะนั้นเอง ทหารยามก็ลากหมูตัวเมียขนาดใหญ่เข้ามา

"อู๊ดๆ"

หมูส่งเสียงร้อง พลางดมไปทั่ว

มันได้กลิ่นเลือดจากตัวชายชุดดำ ก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามา หวังจะกัดเขาสักคำ

และตรงหน้าหมู ก็คือจุดสำคัญของชายชุดดำพอดี

"เฮ้ยๆๆๆๆๆ…" :ชายชุดดำสีหน้าเปลี่ยนไป เขาเดาได้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ตึ้ง!

ทันใดนั้น หยุนเฟยฟาดหัวหมูหนึ่งที หมูตัวนั้นตายคาที่

ภาพนี้ทำเอาชายชุดดำอึ้ง หนานเฟิงก็อึ้ง

หมูตัวใหญ่ขนาดนี้ ฆ่ามันทำไม?

ไม่เสียดายเหรอ?

หยุนเฟยถือธงเรียกวิญญาณในมือซ้าย มีดผ่าตัดในมือขวา เผยรอยยิ้มเย็นชา: "แกรู้ไหม ถ้าหมูตัวเมียตัวนี้ถูกโยนเข้าไปในคอกที่เต็มไปด้วยหมูพ่อพันธุ์ จะเกิดอะไรขึ้น?"

"มันจะถูกย่ำยีพันครั้ง หมื่นครั้ง"

"ถ้าฉันเอาวิญญาณของแก ใส่เข้าไปในร่างหมูตัวนี้ล่ะ?"

พูดจบ เขาแทงมีดเข้าหัวใจชายชุดดำทันที: "ไม่ต้องกลัว หลังแกตาย ฉันจะเรียกวิญญาณแกกลับมาทันที แล้วใส่เข้าไปในหมู ทำให้แกได้มีชีวิตใหม่"

"เมื่อไรที่แกคิดได้ อยากพูด ไม่ปากแข็งอีก ฉันจะสลับวิญญาณกลับคืนให้"

เมื่อได้ยินคำพูดของหยุนเฟย ใบหน้าชายชุดดำก็ซีดเผือดทันที

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………