บทที่ 815: ฉลาดแต่ยังไม่พอ (ตอนพิเศษ)

หลังจากคุยกับหลงอู่ตี้ต่ออีกสักพัก หนานเฟิงและเสี่ยวลั่วก็ออกมาจากคฤหาสน์เจ้าเมือง

พวกเขาให้เวลาหลงอู่ตี้ หวังว่าเขาจะสามารถทะลุถึงเลเวล 47 ก่อนการต่อสู้ครั้งใหญ่

เพียงแค่ถึงเลเวล 47 เขาถึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะต่อกรกับโซยาน่า

ขณะเดินอยู่บนถนนในเมืองมังกร เสี่ยวลั่วพูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน: "เมื่อกี้ ตอนที่เราเข้าไปในห้องทำงาน หลงอู่ตี้ดูเหมือนไม่ได้กำลังฝึกฝนเลยนี่?"

หนานเฟิงพยักหน้า เขาก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน

ในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ ซึ่งเป็นช่วงที่ต้องงัดทุกอย่างมาใช้ แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ยังดี มันอาจพลิกสถานการณ์ได้

แต่ตอนนี้หลงอู่ตี้กลับไม่ฝึกฝน? นั่นมันบ้าชัดๆ!

หลงอู่ตี้มีความคิดของตัวเอง หนานเฟิงไม่อาจเข้าใจได้ และก็ไม่อยากจะเดาด้วย

เขาเงียบไปชั่วครู่ แล้วถามว่า: "ถ้าหลงอู่ตี้แพ้จริงๆ นายว่าเราควรจะช่วยมั้ย?"

"ช่วยแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้?" :เสี่ยวลั่วตอบกลับ: "เรายังอ่อนแอเกินไป จริงไหม?"

"ก็จริง ฉันยังอ่อนแอเกินไป..." :หนานเฟิงตอบอย่างเศร้าๆ เขาทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่เฝ้าดูในฐานะผู้ชม แล้วเอาใจช่วยให้หลงอู่ตี้จะผ่านด่านยากนี้ไปได้

"คิดในทางที่ดีดีกว่า" :เสี่ยวลั่วพูดข้ามเรื่องที่หนักอกนี้ไป แล้วยิ้มพูดว่า: "ลูกของหลงอู่ตี้กำลังจะเกิดคืนนี้แล้ว นายมีของขวัญให้เขาหรือยัง?"

"ขะ-ของขวัญเหรอ?" :หนานเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาลืมเรื่องนี้ไปเลย: "นายเตรียมไว้หรือยัง?"

เสี่ยวลั่วพยักหน้า: "แน่นอน ฉันแกะสลักมีดสั้นเล่มหนึ่งด้วยมือเปล่า และฝังพลังเข้าไป เอาไว้ให้เขาป้องกันตัว"

พูดถึงตรงนี้ เสี่ยวลั่วยิ้มพลางพยักหน้า: "ในฐานะเจ้าชายแห่งเมืองมังกร ดูเหมือนเขาจะไม่ต้องใช้มันเลย ถ้าใครจะแตะต้องเขา ผู้ที่ถูกเลือกของเมืองนี้คงไม่ยินยอม"

หนานเฟิงก้มหน้าครุ่นคิด ดูเหมือนเขาจะไม่มีของมีค่าอะไรให้

หรือจะ......

หนานเฟิงหยิบอุปกรณ์ระดับ S [แหวนน้ำแข็ง] ออกมา

ในการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า อุปกรณ์ต่างๆ บนตัวของหนานเฟิงถูกทำลายไปมากกว่าครึ่ง เหลือเพียงแค่ [แหวนน้ำแข็ง] นี้ที่ยังอยู่ในสภาพดี

หนานเฟิงในตอนนี้ไม่สามารถใช้อุปกรณ์พวกนี้ได้แล้ว คุณสมบัติที่มันมอบให้ไม่ถึงหนึ่งในร้อยของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับ S

การมอบ [แหวนน้ำแข็ง] เป็นของขวัญก็ถือเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว ถึงยังไงก็เป็นอุปกรณ์ระดับ S ที่เหมาะกับสถานะของหนานเฟิง ไม่ด้อยค่า

"นายจะให้แหวนเหรอ? ดูไม่ค่อยดีนะ" :เสี่ยวลั่วยักไหล่

แหวนแบบนี้ มันเป็นของแสดงความรักไม่ใช่เหรอ?

การให้แหวนกับเด็กที่เพิ่งเกิด มันแปลกนิดหน่อย

เด็กที่เพิ่งเกิดยังใส่ไม่ได้ด้วยซ้ำ…

"ก็จริง ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ฉันควรหาอย่างอื่นดีกว่า"

จิตของหนานเฟิงเข้าสู่ [คลังนครหนาน] ในของมากมาย เขาพบก้อนเล็กๆ ของ [โลหะบริสุทธิ์]

เขาหยิบ [โลหะบริสุทธิ์] ออกมา จากนั้นมือของเขาลุกเป็นไฟหลอมละลายมันและปั้นขึ้นใหม่เป็นสร้อยคอร้อยผ่านแหวน

"เสร็จเรียบร้อย" :หนานเฟิงยิ้มพลางเก็บ [แหวนน้ำแข็ง] เข้ากระเป๋า เตรียมหาโอกาสมอบให้

แค่ทำสร้อยคอที่ดูหยาบๆ เพื่อเด็กที่เพิ่งเกิด ก็ใช้ได้แล้ว

[แหวนน้ำแข็ง] : ระดับ S ขั้นสูง!

ภายใต้การควบคุมอย่างชาญฉลาดของหนานเฟิง อุปกรณ์ชิ้นนี้ถูกยกระดับขึ้นอีกหนึ่งขั้นย่อย

จริงๆแล้ว วัตถุทุกชิ้นที่สามารถดูดซับและปล่อยพลังเวทมนตร์ จะถูกระบบเทพเจ้าผู้สร้างจัดว่าเป็นอุปกรณ์ เช่น มีดไม้ที่เสี่ยวลั่วแกะสลัก ถ้าตรวจสอบด้วย [ดวงตาแห่งการหยั่งรู้] จะพบว่านั่นเป็นอุปกรณ์ระดับ A ขั้นต่ำ

"แค่นี้ละ" :หนานเฟิงยิ้มและเก็บ [แหวนน้ำแข็ง] ใส่กระเป๋า เตรียมหาโอกาสมอบให้

"สร้อยคอ? ปกติต้องเป็นข้อมือหรือข้อเท้าสิ?" :เสี่ยวลั่วถาม

หนานเฟิงโบกมือไปมา: "ไม่เห็นจะแปลกอะไร ฉันเรียกมันว่า [สร้อยแห่งชีวิตยืนยาว] ก็ใช้ได้แล้วนี่ อีกอย่าง ฉันให้อะไรมันก็แล้วแต่ฉัน ไม่เกี่ยวว่าพวกเขาอยากได้อะไร"

สองคนคุยกันไปเรื่อยๆ ขณะเดินทางกลับนครหนาน

คืนนี้ หากโซยาน่าบุกโจมตีจริงๆ นครหนานคงได้รับผลกระทบพอสมควร

พวกเขาต้องแจ้งให้พี่น้องเตรียมพร้อมรับมือ และอพยพประชาชนไปยังที่หลบภัยใต้ดิน

...............

ในห้องทำงานของหลงอู่ตี้

ขณะนี้หลงอู่ตี้กำลังเผชิญกับโจทย์คณิตศาสตร์ที่ทำให้ปวดหัว—

น้องมิ่งเป็นผู้ดูแลสระว่ายน้ำ ในสระมีท่อสองท่อ หนึ่งท่อปล่อยน้ำออก อีกหนึ่งท่อเติมน้ำ ถาม: น้ำในสระจะเต็มเมื่อไหร่?

คำตอบคือ: ไม่มีวันเต็ม

เพราะท่อที่ปล่อยน้ำออกใหญ่กว่าท่อที่เติมน้ำเข้า

หลงอู่ตี้ก็เหมือนน้องมิ่ง ร่างกายของเขาคือสระว่ายน้ำ พลังเวทมนตร์ในตัวเขาก็เหมือนน้ำในสระ ความเร็วในการดูดซับพลังเวทมนตร์คือท่อเติมน้ำเข้า อัตราการดูดซับพลังเวทมนตร์ของลูกก็คือท่อปล่อยน้ำออก

ตั้งแต่สามวันก่อน ความเร็วในการดูดซับพลังเวทมนตร์ของเขาก็ตามไม่ทันความเร็วในการดูดซับพลังเวทมนตร์ของลูกแล้ว

เด็กที่ยังไม่เกิดนั่น เหมือนกับปั๊มดูดเลือดที่คอยดูดพลังงานในร่างของหลงอู่ตี้ไม่หยุด

หนานเฟิงและเสี่ยวลั่วเดาถูก หลงอู่ตี้ไม่ได้กำลังฝึกฝน แต่กำลังคิดหาทางแก้ปัญหา

"เวลาน้อยเกินไป การปรับปรุงเทคนิคตอนนี้คงไม่ทันแล้ว"

"วิธีเดียวที่เหลืออยู่ อาจจะมีแค่......"

"ถอดท่อน้ำออก"

...............

ชายป่าโบราณ

โซยาน่ายืนอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง มองไปยังที่ตั้งของเมืองมังกร

ใบหน้าของเธอสงบนิ่ง แต่พลังเวทมนตร์ในร่างกายกลับไหลเวียนไม่หยุด

พลังเวทมนตร์พุ่งทะยานทั่วร่างของเธอ ไล่ล่าเศษพลังสีขาวบริสุทธิ์—นี่คือ [หมอกออร่า] ที่หลงอู่ตี้ฝังไว้ในร่างของเธอ

"เป็นของที่น่าปวดหัวจริงๆ" :โซยาน่าพึมพำ: "ตอนนั้นนายทำให้ฉันรอด หากเป็นคนอื่นคงไม่กล้ากลับมาอีก"

"แต่น่าเสียดาย ฉันไม่เหมือนคนอื่น"

ภายใต้การโอบล้อมของพลังเวทมนตร์อันไร้ขอบเขต เศษ [หมอกออร่า] ก็ถูกขับออกจากร่างของโซยาน่า

โซยาน่าตวัดมือหนึ่งครั้ง จับเศษพลังนั้นไว้ในมือ แล้วพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น เธอดึง [พลังเทพ] จากไหล่ออกมา ห่อหุ้ม [หมอกออร่า] ไว้ทั้งหมด ปิดผนึกมันไว้

"ฉลาดดีแต่ก็ยังไม่พอ"

"แม้แต่อาวุธศักดิ์สิทธิ์ยังไม่สมบูรณ์ จะมาท้าทายฉันได้ยังไง?"

"นาย... ยังมีเทคนิคร้ายกาจอะไรอีกไหม?"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]