บทที่ 550: สามเดือนให้หลัง จักรพรรดิองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์? (ตอนพิเศษ)

สามเดือนผ่านไปในพริบตา

ในช่วงเวลานี้ เมืองกาดำพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาไม่เพียงจัดตั้งขบวนคาราวานของตัวเอง แต่ยังสร้าง [โรงงานแปรรูปสัตว์อสูร] จัดตั้ง [หน่วยคุ้มกันนครหนาน] และปูถนนกว้างเรียบตรงไปยังยอดเขากาดำ

นับแต่นั้นมา เส้นทางการค้าของเมืองกาดำก็เปิดสำเร็จ และเหล่าผู้ถูกเลือกแห่งนครหนานเรียกถนนสายนี้ว่า: เส้นทางสายไหม

มีหลายเรื่องเกิดขึ้นในสามเดือนนี้

เสี่ยวลั่วพัฒนาถึงเลเวล 40 สำเร็จ กลายเป็นชายผู้แข็งแกร่งคนที่สองของนครหนานที่ถึงเลเวล 40

หนานเฟิงเข้าไปในป่าโบราณลึกเพียงลำพัง ล่าสัตว์อสูรเลเวล 40 ขึ้นไปทุกที่ และพัฒนาถึงเลเวล 41 สำเร็จ

จ้าวหนานพาถังเฉิงอวิ๋นและคนอื่นๆ กลับมายังเมืองกาดำจากที่ไกล หลังจากเห็นศักยภาพของเมืองกาดำ ถังเฉิงอวิ๋นก็ตัดสินใจด้วยความกล้าหาญ: ย้ายตระกูลถังมาที่เมืองกาดำ!

ตอนนั้น ถังเสี่ยวเปาพูดว่า: "บรรพบุรุษ! ท่านจะทิ้งบ้านเก่าของตระกูลถังเหรอ? นั่นเป็นสถานที่ที่บรรพบุรุษเลือกไว้อย่างพิถีพิถัน การตัดสินใจของท่านขัดกับเจตนารมณ์ของบรรพบุรุษ!"

ถังเฉิงอวิ๋น: "ฉันคือบรรพบุรุษของนาย"

ด้วยเหตุนี้ ถังเฉิงอวิ๋นไม่สนใจการคัดค้านทั้งหมด รวมถึงหัวหน้าตระกูลถังคนปัจจุบัน และตัดสินใจย้ายตระกูลถังทั้งหมดมาที่นี่

เมื่อตระกูลถังและถังเฉิงอวิ๋นเข้าร่วมเมืองกาดำ เมืองก็ปลอดภัยขึ้นร้อยเท่าในทันที และมีขบวนคาราวานมากขึ้นเรื่อยๆ ที่เต็มใจมาค้าขายที่เมืองกาดำ

เมืองกาดำพัฒนาเร็วเกินไป จึงได้แฟนคลับด้านมืดมาโดยธรรมชาติ

นายกเทศมนตรีเมืองริมน้ำคือผู้นำแฟนคลับด้านมืด

อาหาร วัสดุ สมุนไพร และสิ่งของอื่นๆ ที่ผลิตโดยเมืองกาดำมีราคาถูกกว่าราคาตลาด และไม่นานก็ครองส่วนแบ่งตลาด 80% ของเมืองริมน้ำ

เรื่องนี้แทบทำให้นายกเทศมนตรีเมืองริมน้ำโกรธจนแทบบ้า

เพราะพ่อค้าใหญ่น้อยในเมืองต้องจ่ายภาษีมากมายทุกเดือน รายได้จากภาษีนี้เข้ากระเป๋านายกเทศมนตรี

แต่พ่อค้าจากเมืองกาดำนั้นต่างออกไป พวกเขามาตอนเช้าและกลับตอนบ่าย จ่ายภาษีเหรอ? ฉันไม่จ่ายอะไรทั้งนั้น!

นี่เท่ากับเอาเงินออกจากกระเป๋าเจ้าเมืองโดยตรง! ใครจะทนได้?

เจ้าเมืองริมน้ำจึงสั่งห้ามพ่อค้าจากเมืองกาดำเข้าเมืองริมน้ำอีกต่อไป

แต่เขาไม่คาดคิดว่าพ่อค้าจากเมืองกาดำกลุ่มนี้จะเริ่มตั้งแผงขายของที่ประตูเมือง

เรื่องนี้ทำให้ประตูเมืองริมน้ำแออัดทุกวัน ผู้คนเข้าออก เบียดกันจนตาย

เจ้าเมืองริมน้ำโกรธจัดและเริ่มจับกุมพ่อค้าเหล่านี้ ซึ่งนำไปสู่ความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้นระหว่างสองฝ่าย และมีแนวโน้มที่จะต่อสู้กันเมื่อมีความเห็นไม่ตรงกันแม้เพียงเล็กน้อย

แต่หลังจากถังเฉิงอวิ๋นย้ายมาเมืองกาดำ เจ้าเมืองริมน้ำก็กลายเป็นคนขี้ขลาดในทันที ทำเป็นมองไม่เห็นขบวนคาราวานจากเมืองกาดำและไม่ถามอะไรมากอีกต่อไป

............

วันนี้ หนานเฟิงที่อยู่ในป่าโบราณลึกมาสามเดือนในที่สุดก็กลับมาที่เมืองกาดำ

เขาตั้งใจจะพัฒนาถึงเลเวล 42 แล้วค่อยกลับมา แต่มันยากเกินไปที่จะหาสัตว์อสูรเลเวล 40 ขึ้นไป

ในสามเดือน หนานเฟิงฆ่าสัตว์อสูรได้แค่ 8 ตัว และเลเวลของเขาเพิ่มขึ้นช้ามาก

นอกจากนี้ เขายังได้รับข่าวสำคัญมากจากซูเจอหราน เขาจึงจำใจต้องออกจากเมืองเร็วและกลับมาที่เมืองกาดำ

หลังผ่านไปสามเดือน เมืองกาดำเปลี่ยนไปมาก และเริ่มมีสไตล์เหมือนดาวสีน้ำเงินมากขึ้นเรื่อยๆ

หนานเฟิงเดินดูรอบเมืองด้วยความสนใจ ซื้อขนมกินบ้าง นวดเท้าบ้าง แล้วเดินโซเซกลับไปที่คฤหาสน์เจ้าเมือง

"พี่หนานเฟิง กลับมาแล้วเหรอ?"

พอเข้าคฤหาสน์เจ้าเมือง หนานเฟิงก็เห็นโหยวหรานกับจ้าวหนานเดินจับมือกันมาทางเขา

"ใช่ เพิ่งกลับมา" :หนานเฟิงมองทั้งสองคนพร้อมรอยยิ้ม: "จะไปไหนกันเหรอ?"

"ไปทำงานที่ร้านชานม!" :จ้าวหนานยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น: "อ้อใช่ แก้วละสองปอนด์"

หนานเฟิงงง: "เท่าไหร่นะ?"

โหยวหรานยิ้มและพูดว่า: "จ้าวหนาน พวกเราล้อเล่นน่ะ เราไปก่อนนะ เดี๋ยวกลับมาจะเอาชานมมาให้แก้วหนึ่ง"

หนานเฟิงยิ้มและตอบ: "ดีเลย ไม่ได้ดื่มชานมมานานแล้ว"

ทั้งสองคนยิ้มและกระโดดออกจากคฤหาสน์เจ้าเมืองไป

หนานเฟิงมาถึงชั้นสองและเห็นซูเจอหรานกำลังทำงาน

"หนานเฟิง กลับมาแล้วเหรอ?"

ซูเจอหรานได้ยินเสียงฝีเท้าและมองขึ้นมาเห็นหนานเฟิง: "เหนื่อยมากเลยสินะ ช่วงที่ผ่านมา"

"นายก็คงเหนื่อยเหมือนกัน" :หนานเฟิงมองซูเจอหรานที่ดูเหนื่อยล้าและพูด: "นายไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง บางเรื่องก็มอบให้ลูกน้องก็ได้นะ"

ซูเจอหรานยิ้มและส่ายหน้า: "ไม่ได้หรอก เมืองกาดำเพิ่งเริ่มพัฒนา ความผิดพลาดนิดเดียวก็จะเสียเวลาไปมาก ฉันยังต้องคอยดูอย่างใกล้ชิด"

หนานเฟิงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เขารู้ว่าเกลี้ยกล่อมซูเจอหรานไม่ได้ จึงหยุดเกลี้ยกล่อมไปเลย

ท้ายที่สุดซูเจอหรานก็เป็นผู้ถูกเลือกเลเวลมากกว่า 30 จะเหนื่อยมากแค่ไหน ยังไงก็ไม่ตายหรอก

"อ้อใช่ ข่าวที่นายส่งมาให้ฉันเมื่อวานซืน..." :หนานเฟิงหาที่นั่งและนั่งลง แล้วพูดว่า: "ประเทศตะวันตกจะเปลี่ยนจักรพรรดิ? นายได้ยินข่าวนี้มาจากไหน?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูเจอหรานก็วางงานในมือทันที สีหน้าเคร่งเครียด: "ว่ากันว่าจักรพรรดิแห่งประเทศตะวันตก จักรพรรดิจุน บาดเจ็บสาหัสและจะมีชีวิตอยู่ไม่นาน เขากำลังจะส่งมอบบัลลังก์ให้โอรสของเขา จักรพรรดิจี"

"จักรพรรดิกำลังจะตาย?" :หนานเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงความสงสัยในความน่าเชื่อถือของข่าว: "เป็นไปไม่ได้ ในการต่อสู้ครั้งล่าสุด ฉันเห็นจักรพรรดิจุนยังแข็งแรงดีตอนที่ออกไป จะป่วยหนักกะทันหันได้ยังไง?"

หนานเฟิงยังจำการต่อสู้ครั้งนั้นได้

ในช่วงสุดท้าย โซยาน่าแย่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์ [กระจกแห่งความฝัน] ของจักรพรรดิจุนไม่สำเร็จ ทำให้เขาหนีรอดไปได้

ตอนนั้นจักรพรรดิจุนบาดเจ็บจริง แต่ยังดูกระฉับกระเฉง ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ แสดงว่าอาการบาดเจ็บไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขา

แล้วทำไมจะตายกะทันหันหลังผ่านไปสามเดือน?

"ท่านถังเฉิงอวิ๋นอยู่ที่ไหน? เขาคิดยังไงกับเรื่องนี้?" :หนานเฟิงถาม

ซูเจอหราน: "ท่านถังเข้าสู่การปลีกวิเวกเมื่อสองเดือนก่อน บอกว่าจะฝ่าด่านไปถึงเลเวล 46 และยังไม่ออกมาเลย"

"อย่างนั้นเหรอ..." :หนานเฟิงพยักหน้า

น่าจะถามจ้าวหนานเมื่อกี้ เธอน่าจะรู้สภาพของจักรพรรดิจุนมากกว่าหนานเฟิง

"ใช่แล้ว"

ซูเจอหรานลุกขึ้นทันทีและหยิบกระจกบานหนึ่งออกมาจากตู้ข้างๆ: "พิธีขึ้นครองราชย์คือวันนี้ ตอนนี้มีนักไลฟ์สดมากมายในเมืองหลวง เราสามารถดูการไลฟ์สดทั้งหมดผ่านกระจกบานนี้ได้"

นี่คือ... กระจกแม่ลูก?

หนานเฟิงแปลกใจ สิ่งนี้แพร่หลายในเมืองกาดำแล้วเหรอ?

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]