บทที่ 400: ชุดของเธอสวยจัง (ตอนพิเศษ)

ราชากาดำตายแล้ว!

ภายในเมืองกาดำ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองศพราชากาดำอีกครั้งหลังจากได้ยินประโยคนี้

นั่นคือราชากาดำจริงๆ...

ราชากาดำตายแล้ว

เห็นว่าเหตุการณ์สงบลง หนานเฟิงจึงพูดอีกครั้ง: "ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ วางอาวุธ เอามือประสานท้ายทอย นั่งยองๆ เรียงแถว ห้ามขยับ!"

ทหารยามกาดำมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครอยากเป็นคนแรกที่วางอาวุธและยอมแพ้

การวางอาวุธหมายถึงการถูกสังหาร

ใครจะรู้ว่าพวกผู้บุกรุกจะไว้ชีวิตพวกเขาไหม?

ใบหน้าของที่ปรึกษาเหวินเฉิงซีดขาว แต่เขาก็รีบตั้งสติและตะโกน: "อย่าฟังมัน! มันฆ่าท่านราชากาดำ มันจะปล่อยพวกเราไปได้ยังไง?"

"พวกผู้บุกรุกต้องการฆ่าเราทั้งเมือง!"

"วางอาวุธก็เท่ากับส่งตัวเองเข้าหาความตาย!"

พอเหวินเฉิงพูดแบบนี้ ทหารยามกาดำบางคนที่คิดจะยอมแพ้ก็ล้มเลิกความคิดนั้นทันที

หนานเฟิงถอนหายใจ กระโดดขึ้นกำแพงเมือง และเดินช้าๆ ไปหาเหวินเฉิง

"ราชากาดำตายแล้ว ทำไมยังต่อต้านฉันอีก?" :หนานเฟิงจ้องเหวินเฉิงและพูด: "มาอยู่ฝ่ายฉัน ฉันจะมอบเมืองกาดำให้แก ให้แกเป็นรักษาการเจ้าเมืองกาดำ"

หนานเฟิงไม่ได้โกหก เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ

เขาต้องการคนพื้นเมืองมายืนหน้าฉากและช่วยจัดการเมืองกาดำ

เพราะสำหรับคนในโลกนี้ หนานเฟิงและพวกของเขาคือผู้บุกรุก

ผู้บุกรุกจะยึดครองเมือง?

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป มันจะเป็นการเรียกคนพื้นเมืองผู้แข็งแกร่งในโลกนี้มาโจมตีพวกเขาไม่ใช่หรอกเหรอ?

เหวินเฉิงดูเย็นชาและปฏิเสธข้อเสนอที่หนานเฟิงยื่น:ให้ "ตลกสิ้นดี คิดว่าแกจะปกครองเมืองกาดำได้? บนยอดเขากาดำยังมีคนที่แข็งแกร่งเท่าท่านราชากาดำอีก 6 คน"

"ให้ฉันเป็นรักษาการเจ้าเมือง? งั้นฉันก็จะเป็นคนแรกที่ตาย"

"แกก็จะมีชีวิตอยู่อีกไม่นาน รอไปฝังพร้อมท่านราชากาดำเถอะ"

ก่อนตาย ราชากาดำก็พูดอะไรคล้ายๆ กัน บอกว่าจะรอหนานเฟิงที่ทางสู่ยมโลก

ที่แท้มันกำลังรอให้คนจากยอดเขากาดำมาแก้แค้นให้

หนานเฟิงหัวเราะและพูด: "มีคนแข็งแกร่งเท่าราชากาดำอีก 6 คนงั้นเหรอ? งั้นแกรู้ไหมว่ามีคนแข็งแกร่งเท่าฉันอีกกี่คน?"

เหวินเฉิงตะลึง มองผู้ถูกเลือกนอกเมือง และถามโดยไม่รู้ตัว: "มีอีกกี่คน?"

หนานเฟิงโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเขาและกระซิบ: "หมื่นล้าน"

หมื่นล้าน!!

เหวินเฉิงตกใจ ที่แท้มีผู้บุกรุกมากขนาดนี้!

ใช่ พวกผู้บุกรุกเหล่านี้มาจากโลกอื่น และดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติกับโลกที่มีคนหมื่นล้าน

แน่นอน ตัวเลขนี้เป็นแค่เรื่องที่หนานเฟิงแต่งขึ้น…

จริงๆ แล้วจำนวนผู้ถูกเลือกมีน้อยกว่านี้มาก

เห็นว่าเหวินเฉิงตกใจ หนานเฟิงจึงพูดต่อ: "แกคิดว่าคนจากยอดเขากาดำจะหยุดพวกเราผู้ถูกเลือกที่มีมากขนาดนี้ได้เหรอ?"

"มาอยู่ฝ่ายฉัน ฉันเห็นว่าแกมีความสามารถ เลยชวนแก"

"แกแค่ต้องเตรียมอาหารให้ฉันเป็นระยะๆ แล้วแกจะจัดการเมืองกาดำยังไงก็ได้!"

คำพูดของหนานเฟิงทำให้เหวินเฉิงรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

ตอนที่ราชากาดำยังอยู่ เหวินเฉิงมีความคิดมากมายที่จะทำให้เมืองกาดำดีขึ้น

แต่ความคิดเหล่านี้ถูกราชากาดำปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี

ราชากาดำแค่อยากหาเงินให้มากขึ้น และไม่สนใจว่าเมืองกาดำจะดีหรือไม่

เหวินเฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่งและค่อยๆ พูด: "แกอยากให้ฉันเป็นหุ่นเชิดใช่ไหม? ได้ ไม่มีปัญหา แต่เมื่อคนจากยอดเขากาดำมา แกต้องช่วยชีวิตฉัน"

หนานเฟิงตบอก ชูสามนิ้วขึ้นฟ้า: "ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่ ไม่มีใครแตะต้องแกได้ ฉันสาบาน"

เฮอะๆ...

เหวินเฉิงยิ้มก้มหน้า คำสัญญาของหนานเฟิงไม่มีความหมายอะไรกับเขา

แต่เขาปฏิเสธได้ไหม?

ไม่!

เพราะหนานเฟิงได้จ่อปากกระบอกปืนไว้ที่หน้าผากเขาแล้ว

แค่พูดคำว่า "ไม่" เขาก็จะต้องนอนบนแผ่นไม้พร้อมราชากาดำทันที

เหวินเฉิงยังไม่อยากตาย จึงได้แต่เลือกที่จะยอมตาม

หนานเฟิงตบไหล่เหวินเฉิง: "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกคือเจ้าเมืองกาดำคนใหม่ ฉันจะหาคนสองคนมาช่วยแก อ้อ จัดการสถานการณ์ที่นี่ด้วย ฉันจะพาคนถอยก่อน"

พูดจบ หนานเฟิงก็พลิกตัวกระโดดลงจากกำแพงเมือง โบกมือให้เสี่ยวลั่วและคนอื่นๆ แล้ววิ่งเข้าป่า

"ท่านที่ปรึกษา ทำไมพวกผู้บุกรุกวิ่งหนีไปล่ะ?"

"ตกใจจนแทบตาย นึกว่าวันนี้ต้องตายที่นี่แล้ว"

"ท่านที่ปรึกษา พวกเราควรไล่ตามไหม?"

เหวินเฉิงพูดเสียงเย็น: "อยาดไล่? ก็ไปเองสิ"

ทหารยามกาดำที่กำลังพูดหุบปากทันทีและไม่กล้าพูดอะไรอีก

บนกำแพงเมือง เหวินเฉิงคิดครู่หนึ่งและพูดเสียงเข้ม: "ไม่ต้องกลัว ฉันขับไล่พวกผู้บุกรุกไปแล้ว"

"ไอ้แก่ เอาศพท่านราชากาดำออกนอกเมืองไปฝังให้ดีๆ"

"ทหารยามกาดำที่มียศตั้งแต่หัวหน้าทีมขึ้นไป รวมตัวที่คฤหาสน์ผู้ปกครองเมือง!"

เหวินเฉิงควบคุมสถานการณ์ได้ด้วยคำพูดง่ายๆ เพียงไม่กี่ประโยค

ต่อจากนี้ เขาจะค่อยๆ ล้างสมองทหารยามกาดำพวกนี้ เปลี่ยนให้เป็นคนสนิทของเขา และกลับมาควบคุมเมืองกาดำอีกครั้ง

…………

อีกด้านหนึ่ง หนานเฟิงนำทุกคนจากนครหนานเข้าป่า

พวกเขาวิ่งไปในป่าไกลพอสมควร จนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจึงหยุด

หวงหยวนหมิงงุนงงเล็กน้อย: "ทำไมเราต้องวิ่งหนีด้วย? ไม่เอาเมืองกาดำแล้วเหรอ?"

หนานเฟิงถอนหายใจและอธิบาย: "ตอนนี้เรายังเอาไม่ได้ หลังเมืองกาดำมียอดเขากาดำ มีคนแข็งแกร่งเท่าราชากาดำอีก 6 คน อันตรายเกินไปที่พวกเราจะอยู่ในเมืองกาดำ"

ในช่วงนี้ คนแข็งแกร่งระดับราชากาดำ 6 คนก็เพียงพอที่จะกวาดล้างทุกคนในนครหนานได้แล้ว

หนานเฟิงพูดต่อ: "ฉันติดสินบนที่ปรึกษาเมืองกาดำ ให้เขาเป็นรักษาการเจ้าเมืองและส่งอาหารให้พวกเราเป็นระยะ รอให้พวกเราถอนรากถอนโคนยอดเขากาดำได้ค่อยกลับมายึดเมืองกาดำ"

ทุกคนพยักหน้าเมื่อได้ยิน

เสี่ยวลั่วบิดคอ: "งั้นก็เรียบร้อยแล้วใช่ไหม? งั้นฉันจะไปล่าสัตว์อสูรต่อ"

อู๋หยวนเซิงและสวี่หมิงมองหน้ากัน: "พวกเราก็ไปด้วย ไม่งั้นเลเวลจะตกมากเกินไป"

เฉิงโม่: "เอ่อ ฉันจะกลับนครหนานก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยออกไปเพิ่มเลเวล"

ทุกคนพูดคุยกันสักพัก บางคนอยากกลับนครหนาน บางคนอยากเพิ่มเลเวล

ทุกคนแยกย้ายกันที่นี่ชั่วคราวและไปทำธุระของตัวเอง

หนานเฟิงเดิมทีก็วางแผนจะล่าสัตว์อสูรและพยายามขึ้นเลเวล 35 ให้เร็วที่สุด

แต่โหยวหรานส่งข้อความมา

โหยวหราน: "พี่หนานเฟิง~ จ้าวหนานกลับมาแล้ว และบอกว่ามีอะไรจะคุยกับพี่"

หนานเฟิง: "ตอนนี้ฉันไม่มีเวลากลับหรอก มีอะไรให้ฝากมาทางนี้แล้วกัน"

โหยวหราน: "จ้าวหนานบอกว่าอยากบอกพี่ด้วยตัวเอง... อืม? จ้าวหนานหยิบหีบสมบัติสีส้มออกมา ถามว่าพี่อยากได้ไหม"

หนานเฟิง: "บอกเธอว่าอย่าเพิ่งขยับ ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้!"

จ้าวหนานมีหีบสมบัติสีส้มอยู่ในมือ!?

นี่มันหีบสมบัติที่เปิดได้อุปกรณ์ระดับ S!

หนานเฟิงดีใจจนตัวลอย รีบหยิบแท่นเทเลพอร์ตออกมาและยืนบนนั้น

ฟิ้ว!

แสงสีขาววาบผ่านตาหนานเฟิง

วันนี้เธอสวมชุดเอี๊ยมสีดำ ยาวแค่โคนขา บนต้นขาขาวเนียนมีห่วงรัดขาสีดำ

ดูเหมือนพลังของโหยวหรานจะดีขึ้น มีธาตุไฟบางๆ ล้อมรอบร่างกาย ดูสวยงามมาก

หนานเฟิงสูดลมหายใจ ดูดน้ำลายที่มุมปากกลับเข้าไป

"ซื้อชุดนี้มาจากไหนเหรอ?"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]