บทที่ 365: การสร้างเมืองนครหนานขึ้นใหม่ (ตอนพิเศษ)

โลกบรรพกาล 0 - ป่าหมอก

พื้นที่กลางของป่าหมอกถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาขนาดใหญ่

ในเวลานี้ ภายในหมอก กำแพงเมืองกำลังผุดขึ้นมาจากพื้นดิน และไฟแห่งอารยธรรมของดาวสีน้ำเงินกำลังลุกโชนขึ้นที่นี่อย่างเงียบๆ

"เร็วเข้า หาผู้ถูกเลือกที่เล่นกับไฟเพื่อหลอมเหล็กอีกสองคน"

"บ้าชิบ ใครสร้างตึกที่ดูเหมือนกางเกงในย้วยนี่วะ? จะทำให้ฉันขำจนท้องแข็งตายเหรอ?"

"นี่คือคฤหาสน์ท่านเจ้าเมืองนครหนานที่ฉันออกแบบ มีปัญหาอะไรไหม?"

"สวี่หมิง มานี่! ใช้โล่พิเศษของนายทำถนนให้แน่น ถนนมีหลุมบ่อเยอะแยะ มันทำลายทัศนียภาพของเมือง"

"นายจะให้ฉันใช้โล่ทำอะไรนะ? โล่ของฉันไม่ใช่รถบดถนนนะโว้ย"

"ทำไมไม่มีสัตว์อสูรแถวนี้วะ? อยากฆ่ามอนสเตอร์เพื่อเลเวลอัพจริงๆ..."

หลังจากผ่านไปหลายวัน ผู้ถูกเลือกกว่าสิบคนในนครหนานขึ้นถึงเลเวล 30 และมาถึงโลกที่ 0

พวกเขากำลังยุ่งกับการสร้างโครงสร้างพื้นฐาน

นอกจากพวกเขา คนธรรมดาจำนวนมากก็เข้าร่วมนครหนานด้วย

คนส่วนใหญ่เป็นญาติของผู้ถูกเลือกในนครหนาน แต่มีคนงานฝีมือที่มีทักษะมากมายอยู่จำนวนหนึ่ง

ทั้งคนสร้างบ้าน สร้างถนน ขุดท่อระบายน้ำ ปลูกผัก…

บรรดาอาจารย์เหล่านี้ไม่ใช่หนุ่มแล้ว แต่ฝีมือยังคงยอดเยี่ยม

เพราะมีพวกเขาอยู่ การก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานของนครหนานจึงรวดเร็วและเป็นระเบียบ

ภายในตึก 'ตึกกางเกงใน'

ซูเจอหรานนั่งอยู่กับอาจารย์หลายคนที่ผมเริ่มหงอก หารือเรื่อง "แผนการวางระบบระบายน้ำนครหนาน-แผนห้าปีที่หนึ่ง"

ซูเจอหรานมองแบบแปลนที่แน่นบนโต๊ะและพูดว่า: "โครงการระบบระบายน้ำเป็นความสำคัญอันดับหนึ่งของทุกเมือง ต้องวางแผนอย่างรอบคอบ"

"นั่นสิ" :อาจารย์นามสกุลหลินตอบ: "ฉันเคยเห็นนครหนานมาก่อน ระบบระบายน้ำแย่มาก อยากเขกกะโหลกคนออกแบบจริงๆ"

'นครหนาน' ที่อาจารย์หลินพูดถึงคือนครหนานในโลกที่ 9

ตอนสร้างเมืองในตอนนั้น หนานเฟิงและคนอื่นๆ เน้นแต่ "ความแข็งแกร่งและทนทาน" ไม่สนใจเรื่องการระบายน้ำ

นอกจากนี้ กระท่อมสามารถระบายของเสียไปยังที่ที่ไม่รู้จักได้โดยอัตโนมัติ ดังนั้นท่อระบายน้ำจึงไม่จำเป็นสำหรับนครหนานในโลกที่ 9

ต่อมา เมื่อสัตว์อสูรรอบที่ 28 [วิญญาณน้ำแสงจันทร์] มา นครหนานถูกฝนตกหนักจนเกือบกลายเป็นสระว่ายน้ำ

ดังนั้นครั้งนี้ซูเจอหรานจึงให้ความสำคัญกับโครงการท่อระบายน้ำมาก

อาจารย์หลินหยิบแบบแปลนขึ้นมาและชี้ไปที่เส้นแนวนอนและแนวตั้งบนนั้น: "ฉันขอเสนอให้ใช้วิธีรางรวม ฝังท่อน้ำเสีย ท่อน้ำฝน และแม้แต่ท่อไฟฟ้า การสื่อสาร ก๊าซ และท่ออื่นๆ ที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตพร้อมกันเลย เพื่อหลีกเลี่ยงการขุดพื้นดินซ้ำๆ"

ข้างๆ อาจารย์หลิน อาจารย์หงพยักหน้าและแสดงความคิดเห็น: "ต้องแยกน้ำเสียและน้ำฝน เพราะเราสามารถบำบัดน้ำฝนอย่างง่ายๆ และนำกลับมาใช้ใหม่ได้"

อาจารย์จ้าวลูบเคราที่คางและถามคำถาม: "แล้วน้ำเสียล่ะ? เราจะจัดการน้ำเสียยังไง? ไม่มีมหาสมุทรอยู่ใกล้ๆ ไม่มีทางปล่อยน้ำเสียลงทะเลได้"

อาจารย์หลินหัวเราะเบาๆ: "เรื่องง่ายๆ แค่นี้? มีเมืองของประเทศซากุระอยู่ห่างไปทางตะวันตกเฉียงใต้กว่า 10 กิโลเมตรไม่ใช่เหรอ? ขุดท่อน้ำเสียให้ยาวขึ้นแล้วระบายน้ำเสียทั้งหมดไปให้พวกมันสิ"

ตาของอาจารย์ทุกคนเป็นประกาย เยี่ยมไปเลย วิธีนี้เยี่ยมจริงๆ

ที่ประตู หวงหยวนหมิงเดินเข้ามาและขยิบตาให้ซูเจอหราน

เห็นดังนั้นซูเจอหรานหันไปพูดกับอาจารย์ทั้งหลาย: "ท่านอาจารย์ทั้งหลาย กรุณาหารือต่อและสรุปแผนที่เป็นเอกภาพให้ผมด้วยนะครับ ผมขอตัวก่อน"

หลังจากนั้นซูเจอหรานก็ลุกขึ้นและเดินออกจากตึก 'ตึกกางเกงใน'

"มีอะไร?" :ซูเจอหรานถามเมื่อมาอยู่นอกตึก

หวงหยวนหมิงพูดอย่างเร่งรีบ: "เฉิงโม่ ออกไปลาดตระเวนนอกเมืองเมื่อกี้และพบ [แมงมุมหินทองแดง] ฝูงใหญ่เดินเพ่นพ่านในป่า"

ซูเจอหรานอุทาน: "นั่นไม่ดีเหรอ? ฆ่าพวกมันก็ได้ค่าประสบการณ์"

"ปัญหาคือ [แมงมุมหินทองแดง] พวกนี้มีมากเกินไป และมี [แมงมุมจันทร์เงิน] อยู่ในนั้นด้วยซึ่งมันแข็งแกร่งมาก" :หวงหยวนหมิงดูจริงจัง: "หนานเฟิงไม่อยู่ หลงอู่ตี้ก็ไม่อยู่ พวกเราอาจจะเอาชนะแมงมุมพวกนี้ไม่ได้"

ผ่านไปแค่ไม่กี่วันหลังคลื่นสัตว์ผ่านไป และตอนนี้มีผู้ถูกเลือกที่ถึงเลเวล 30 แค่กว่าพันคน - นี่คือจำนวนรวมในโลกโลกบรรพกาลทั้งหมด

กองทัพแมงมุมที่เฉิงโม่ค้นพบมีจำนวนหลายร้อยตัวแล้ว อาจจะมีแมงมุมมากกว่านั้นในที่ที่เขามองไม่เห็น แม้แต่ [แมงมุมจันทร์เงิน] ก็มีอยู่ไม่น้อย

ผู้ถูกเลือกเหล่านี้ในป่าแห่งหมอกอาจเอาชนะพวกมันไม่ได้

ซูเจอหรานตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา: "ไปดูกัน"

วิกฤตกำลังคืบคลานเข้ามา…

…………

นอกหมอก -

ชายแดนระหว่างประเทศตะวันตกดินและป่าแห่งหมอก

หนานเฟิงเดินทางคนเดียวในป่า

นับตั้งแต่ออกจากหมอก หนานเฟิงแทบจะเดินทางทุกวัน

ถ้าเขายังอยู่ที่ดาวสีน้ำเงิน จำนวนก้าวในเครื่องนับก้าวของเขาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาต้องเป็นอันดับหนึ่งในวงเพื่อนแน่นอน

"ด้วยความเร็วของฉันตอนนี้ ถ้ากลับไปดาวสีน้ำเงินส่งอาหาร ยังต้องเป็นราชาคนโสดอีกไหม?"

หนานเฟิงเงยหน้ามองแสงแดดที่ส่องผ่านช่องใบไม้มากระทบใบหน้า

เที่ยงแล้ว ถึงเวลากินอะไรและพักสักครู่

หนานเฟิงหยุด หาที่นั่ง หยิบผลไม้ไม่กี่ลูกจากเป้และกิน

ขณะกินหนานเฟิงก็เปิดแผงและส่งข้อความถึงหลงอู่ตี้

หนานเฟิง: "พี่หลง ฉันปลอดภัยดี นายล่ะ?"

หลงอู่ตี้: "น้องเฟิง ฉันก็ปลอดภัยดี ดูเหมือนไอ้ตาบอดจะตามพวกเราไม่เจอแล้ว"

ไม่กี่ชั่วโมงก่อน

หนานเฟิงและหลงอู่ตี้ ปรึกษากันและตัดสินใจแยกทางกัน ต่างคนต่างสู้

เทียนหยวนแข็งแกร่งเกินไป และเมื่ออยู่ด้วยกัน ทั้งสองก็สู้เทียนหยวนไม่ได้อยู่ดี

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเทียนหยวนจับ คนหนึ่งไปทางใต้อีกคนไปทางเหนือ แยกกันวิ่ง

เพื่อให้อย่างน้อยคนใดคนหนึ่งรอด

โชคดีที่เทียนหยวนดูเหมือนจะตามพวกเขาไม่เจอจริงๆ และยังไม่ปรากฏตัวจนถึงตอนนี้

หลังจากคุยกับหลงอู่ตี้อีกไม่กี่คำ หนานเฟิงก็ปิดแผงและเดินหน้าต่อ

ทิศทางที่เขามุ่งไปคือทิศทางของหมู่บ้านฮวาก่อนหน้านี้พอดี

"ถ้าอยากเลเวลอัพ ต้องฆ่าคนแข็งแกร่งที่เลเวลเกิน 30 จะหาคนแข็งแกร่งแบบนั้นได้ที่ไหน?"

หนานเฟิงนึกถึงหมู่บ้านฮวาและยอดเขากาดำเป็นอันดับแรก

ที่นั่นเป็นรังโจร ลุงลี่บอกว่าหัวหน้าโจร ราชากาดำมีเลเวล 40

นี่หมายความว่าต้องมีคนแข็งแกร่งเลเวล 30 อยู่ที่ยอดเขากาดำมากมาย ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหมาะมากสำหรับให้หนานเฟิงเลเวลอัพ

การฆ่าโจรกลุ่มหนึ่งไม่ได้สร้างแรงกดดันทางจิตใจให้หนานเฟิงเลย

ทั้งยังได้เพิ่มพลังและลงทัณฑ์แทนสวรรค์ ทำไมจะไม่ทำล่ะ?

"ไม่รู้ว่ายอดเขากาดำอยู่ที่ไหน"

"กลับไปหมู่บ้านฮวาถามลุงลี่ก่อนดีกว่า"

นึกถึงลุงลี่ จู่ๆ หนานเฟิงก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เร่งฝีเท้า และวิ่งอย่างรวดเร็วไปทางหมู่บ้านฮวา...

ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่า