บทที่ 115: มีของดีก็ต้องโชว์ [ตอนพิเศษ]

หลังจากสังเวยชีวิตไปแล้ว 6 ศพ ในที่สุดกลุ่มผู้ถูกเลือกจากเขต 39 ก็มาถึงเชิงเขา

จุดนี้เป็นจุดอับสายตาของหนานเฟิง เขาไม่สามารถซุ่มยิงได้!

"ผมจะไปเอง!" เคนตะ โคยามะ ยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น

"ผมจะขึ้นไปจัดการกับมันเดี๋ยวนี้ เพื่อช่วยเปิดทางให้พวกคุณ!"

ซากุระ อิเจี้ยนรีบห้ามเขาไว้: "เคนตะคุง นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน! รอที่นี่ก่อน แล้วค่อยขึ้นเขาพร้อมคนอื่นๆ!"

ท่านซากุระ อิเจี้ยนห่วงใยผม... เคนตะ โคยามะรู้สึกซาบซึ้ง ลุกขึ้นยืนตรงแล้วทำความเคารพ: "ครับ!"

ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้ถูกเลือกอีกหลายคนก็ข้ามแนวการยิงมาถึงเชิงเขา

ผู้ถูกเลือกสิบคนรวมตัวกันอย่างรวดเร็วที่เชิงเขา

เคนตะ โคยามะ: "ท่านซากุระ อิเจี้ยน พวกเราฆ่ามันได้มั้ยครับ? แค่สิบคนพวกเราก็เพียงพอที่จะจัดการหนานเฟิงได้แล้ว!"

"ไม่ต้องรีบ รออีกหน่อย!" ซากุระ อิเจี้ยนพูด "คนอื่นๆอยู่ที่เดิม อย่าขยับ!"

รออีกหน่อย? รออะไรกันนะ? เคนตะ โคยามะรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

แต่หนานเฟิงเดาได้ว่าซากุระ อิเจี้ยนกำลังคิดอะไร

หนานเฟิงหัวเราะพลางหยิบระเบิดมือออกมา: "มึงจะใช้หัวคน 10 คนมาล่อระเบิดมือของกูงั้นเหรอ? จัดให้"

หนานเฟิงดึงสลักปล่อยมือและระเบิดร่วงลงไปด้านล่าง

หนานเฟิงอยู่สูงแค่ร้อยกว่าเมตร มันจะใช้เวลาตก 5 วินาที

เสียงระเบิดกลิ้งตกถึงพื้นดึงดูดความสนใจของเคนตะ โคยามะและคนอื่นๆ

ใบหน้าของผู้ถูกเลือกทั้งสิบที่ซ่อนตัวอยู่ที่เชิงเขาเปลี่ยนไปทันทีและพวกเขาวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง!

"ระเบิดมือ! หมอบลง!"

"ตอนนี้ต้องวิ่งสิวะ!"

“ตู้ม”!

ผู้ถูกเลือกสองคนที่อยู่ใกล้ถูกแรงระเบิดอัดกลายเป็นเศษเนื้อทันที

คนที่เหลือก็ไม่ได้สบายเท่าไหร่ คลื่นกระแทกและสะเก็ดระเบิดนับไม่ถ้วนทะลุเข้าไปในร่างกาย

"ไอ้เชี่ยนี่! มีระเบิดมือด้วยงั้นเหรอ!" ซากุระ อิเจี้ยนตะโกนด้วยความโกรธ

"ชินโด มิวะ รักษาเร็ว! รีบช่วยพวกเขา!"

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ในใจซากุระ อิเจี้ยนกลับคิดว่า: แลกชีวิตสองคนกับระเบิดมือของหนานเฟิง คุ้มมาก! ดูเหมือนมันจะมีระเบิดแค่สองสามลูกใช่มั้ย?

"ดอกไม้บาน~": ชินโด มิวะเขย่าหญ้าในมือพลางพึมพำ

ไม่นาน ดอกไม้หลายดอกก็งอกขึ้นที่เชิงเขาทันที บานสะพรั่งอย่างสวยงาม

ผู้ถูกเลือกที่บาดเจ็บจากระเบิดรีบเด็ดดอกไม้กลืนลงไปในคำเดียว

[พลังชีวิต]ของพวกเขาเริ่มฟื้นตัวอย่างช้าๆ

บนภูเขา หนานเฟิงพบว่าผู้ถูกเลือกจากประเทศซากุระไม่โผล่หัวออกมา

เขาอดรู้สึกเบื่อไม่ได้

"รีบๆหน่อย ฉันยังอยากลองอาวุธสังหารของฉันอยู่เลย!"

หนานเฟิงหยิบระเบิดอีกสองลูกโยนลงไป

ระเบิดสองลูกระเบิดตามกัน ไม่รู้ว่ามีใครตายบ้าง ยังไงเชิงเขาก็เป็นจุดอับสำหรับหนานเฟิง

ด้านล่าง ซากุระ อิเจี้ยน เห็นหนานเฟิงโยนระเบิดลงมาอีกสองลูก: "มันโยนระเบิดทั้งหมดในครั้งเดียวเลยเหรอ? จะหนีหรือไง?"

"ไม่ได้ คืนนี้มีคนตายไปมากแล้ว เราต้องฆ่าหนานเฟิงให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม!"

"ไอ้หนานเฟิงมันไม่มีระเบิดแล้ว ทุกคนรีบขึ้นเขา! มันกำลังจะหนี!"

เสียงของซากุระ อิเจี้ยนดังไปถึงหูทุกคน แต่ผู้ถูกเลือกในเขต 39 ลังเลใจ

เมื่อครู่ ซากุระ อิเจี้ยน หลอกใช้คนสิบคนที่เชิงเขาเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้หนานเฟิงใช้ระเบิด ทุกคนเห็นกันหมด

ใครกล้าบุกขึ้นหน้าตอนนี้? ถ้าโดนซากุระ อิเจี้ยนหลอกอีกล่ะ?

แต่ไม่บุกก็ไม่ได้ ซากุระ อิเจี้ยนมีคุณสมบัติสูงมากในเขต 39

ก่อนหน้านี้มีผู้ถูกเลือกหลายคนที่ไม่เชื่อฟังเขา และทั้งหมดถูกเขาฆ่าตาย

ถ้าตอนนี้ไม่บุก เมื่อซากุระ อิเจี้ยนมาคิดบัญชีทีหลังก็ต้องตายอยู่ดี

หลายคนกัดฟันบุกออกไป

"ฆ่ามัน! มันแค่คนเดียว ไม่ต้องไปกลัวแม่งหรอก"

มีคนนำบุก คนที่เหลือก็รวบรวมความกล้าและรีบตามไป

"มันไม่มีระเบิดแล้ว บุกเลย!"

"มันไม่มี[พลังเวทมนตร์]แล้ว! รีบขึ้นไปฆ่ามัน!"

"มันไม่มี[พลังชีวิต]แล้ว! ไปเลย!"

"มันพิการ ไม่มีแขนแล้ว! ใครฆ่ามันได้จะได้รับรางวัลเป็นอุปกรณ์ระดับ D จากท่านซากุระ อิเจี้ยน ฆ่ามันเลย!"

ทุกคนจากอาณาจักรซากุระตะโกนปลุกใจและวิ่งขึ้นเขาพร้อมอาวุธ

"มึงจะหนีจริงๆหรอ?" ซากุระ อิเจี้ยนหรี่ตามองขึ้นไปบนเขา

ผู้ถูกเลือกคนอื่นๆของอาณาจักรซากุระเปิดเผยตัวแล้ว

แต่มันยังไม่ยิงสักนัด นั่นหมายความว่ามันหนีไปแล้ว!

ซากุระ อิเจี้ยนกำลังจะออกจากที่กำบังและตามกองทัพใหญ่ขึ้นเขา

แต่เขาหยุด และคิดแผน

"ไม่สิ มันอาจจะกำลังรอฉันอยู่!"

ซากุระ อิเจี้ยน ถอดหมวกขนสัตว์ออก แล้วค่อยๆยื่นออกไป

[กระสุนทะลวง]!

กระสุนพุ่งเจาะทะลุหมวกขนสัตว์ทันที!

ซากุระ อิเจี้ยน: "โชคดีที่กูฉลาด ไม่งั้นคงตายไปแล้ว!"

ในตอนนี้ ซากุระ อิจิเจี้ยนไม่กล้าโผล่หัวออกมา ได้แต่ซ่อนตัวอยู่หลังกระท่อมต่อไป

รอให้คนอื่นๆบุกขึ้นไปบนเขา

กลางทางขึ้นเขา หนานเฟิงเก็บปืนซุ่มยิง M24 ด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

"ไอ้เวรนี่ระวังตัวจริงๆ ฉันควรใช้[กระสุนระเบิด]ตั้งแต่แรก น่าเสียดาย"

หนานเฟิงรู้ตำแหน่งคร่าวๆของซากุระ อิเจี้ยน

เหตุผลที่เขาไม่โจมตีคนอื่นเมื่อครู่เพราะกำลังรอให้มันโผล่หัวออกมา

เมื่อเห็นหมวกของซากุระ อิเจี้ยน เขาไม่คิดอะไรมากและยิงไปเลย

แต่ไม่คิดว่าซากุระ อิเจี้ยนจะระมัดระวังตัวขนาดนี้

"ปล่อยมันไปก่อน ค่อยกลับมาจัดการ"

หนานเฟิงเก็บปืน M24 แล้วเดินลงเขา

ก่อนจะเดินไป เสียงของเสี่ยวลั่วก็ดังมา: "ตรงนี้ มาตรงนี้!"

หนานเฟิงเห็นเสี่ยวลั่วบนต้นไม้และรีบเข้าไปหา: "นี่คือจุดซุ่มโจมตีที่นายหาอยู่เหรอ?"

เมื่อครู่ หนานเฟิงกำลังเฝ้าดูซากุระ อิเจี้ยน

ส่วนเสี่ยวลั่วออกไปก่อนเพื่อหาจุดซุ่มโจมตีที่เหมาะสม

เสี่ยวลั่วพยักหน้าหงึกๆอยู่บนต้นไม้: "นี่เป็นตำแหน่งที่ดี ถ้าพวกมันจะขึ้นเขา ต้องผ่านเส้นทางใต้ต้นไม้นี้ พอถึงเวลา นายโยนระเบิดลงไปสองลูก พวกมันก็ตายห่าหมดแล้ว!"

"นายบ้าหรือไง? จะฆ่าคน 200 คนด้วยระเบิดสองลูก?"

เสี่ยวลั่วมีความมั่นใจในเรื่องแปลกๆงั้นเหรอ?

"ระเบิดของฉันมีรัศมีแค่ประมาณ 5 เมตร ไม่สามารถฆ่าคนในระยะไกล"

"ได้นายคาดหวังให้ของแบบนี้ฆ่าคน 200 คน? นายคิดว่าฉันมีระเบิดนิวเคลียร์หรือไง?"

สีหน้าของเสี่ยวลั่วเปลี่ยนทันที: "อ้าวเหรอ? งั้นถ้าพวกเราอยู่บนต้นไม้มันก็อันตรายมากสิ? ไม่มีที่ให้วิ่งหนีเลย!"

หนานเฟิง: "แล้วทำไมไม่รีบลงมาล่ะ?"

เสี่ยวลั่วกำลังจะลงจากต้นไม้ ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นมา

ผู้ถูกเลือกจากเขต 39 มาถึงแล้ว!

หนานเฟิงรีบห้ามเสี่ยวลั่ว: "อยู่บนต้นไม้นั่นแหละ อย่าเพิ่งเปิดเผยตัว แล้วหาโอกาสซ่อนตัวเก็บกวาดศพทีหลัง!"

"เก็บกวาดศพ?" เสี่ยวลั่วตกตะลึง: "นายบ้าหรือเปล่า? จะฆ่าพวกมัน 200 คนเหรอ?"

หนานเฟิงหัวเราะ: "ทำไมล่ะ? เป็นไปไม่ได้เหรอ?"

เสี่ยวลั่ว: "ถ้าระยะไกลกว่านี้ก็ไม่เป็นไร แต่พวกมันอยู่ห่างแค่ 50 เมตรเท่านั้น ปืนสไนเปอร์ของนายยิงได้แค่จุดเดียว จะฆ่าพวกมันทั้งหมดแล้วเก็บกวาดศพได้ยังไง?"

หนานเฟิงเก็บปืน M24 และหยิบของชิ้นใหญ่ออกมาจากเป้

"ปืนสไนเปอร์? ใครจะใช้ของแบบนั้น?"

"ของดีมีไว้โชว์!"

ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่า