บทที่ 105 ไร้เทียมทาน!! (ฟรี ตอนยาวพิเศษ)
บทที่ 105 ไร้เทียมทาน!! (ฟรี ตอนยาวพิเศษ)
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูฉีใช้สกิลระเบิดตัวเอง ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยมีโอกาสได้ลองเลยว่า มันทรงพลังขนาดไหนกันแน่
จนถึงตอนนี้…
เขาถึงได้รู้ว่า สกิลที่แลกชีวิตนั้น มีพลังรุนแรงยิ่งกว่าที่คาดไว้มากนัก!
ถ้าจะให้เปรียบเทียบเป็นคำพูดสั้น ๆ สักประโยค
ตอนนี้ซูฉีราวกับกลายเป็นแสงไปแล้ว
บึมมม!
เสียงระเบิดมหาศาลดังสนั่น พลังทำลายล้างนั้นกลืนร่างของซูฉีและยักษ์มหึมาในชั่วพริบตา คลื่นแรงสะเทือนที่ตามมา กวาดกระแทกเศษหินปลิวกระจายเต็มฟ้า!
เหล่าสิ่งประหลาดที่อยู่รอบ ๆ พากันนิ่งค้าง พวกมันมองเห็นร่างไหม้เกรียมของซูฉีถูกแรงระเบิดดีดลอยออกไป ก่อนจะร่วงลงพื้นแน่นิ่ง
พวกมันพร้อมใจกันส่งเสียงโหยหวนแผดร้องอย่างเจ็บปวด
“พี่ใหญ่!!”
เสียงที่แหลมสูงและสิ้นหวังนั้น รุนแรงจนแม้แต่ชิงหลางกับพวกยังอดสะดุ้งไม่ได้
???
ทำไมสิ่งประหลาดพวกนี้ถึงได้เป็นห่วงซูปู้เสียนขนาดนั้น? บางตัวถึงกับทุบอกชกหัว แหงนหน้าร้องไห้ฟูมฟาย!
“พี่ยังไม่ได้บอกรหัสตู้เซฟเลยนะ!!”
“...”
ร่างในชุดคลุมดำยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าเช่นกัน! ร่างยักษ์มหึมานั้นมีรูโหว่ขนาดใหญ่กลางอก แต่มันกลับยังไม่ล้มลง ดวงตาสีแดงฉานฉายแววหวาดกลัวปนคลั่ง ก่อนจะยื่นมือไปคว้าสิ่งประหลาดตัวหนึ่ง แล้วโยนเข้าปากในพริบตา!
ทันใดนั้นเอง
แสงแวววาวแปลกประหลาดสาดส่องลอดออกมาจากในร่าง บาดแผลขนาดมหึมาที่หน้าอกเริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว!
ทุกคนต่างตกตะลึง รีบเข้าจู่โจมพร้อมกัน!
มันส่งเสียงแหบพร่าออกมา เสียงของมันราวกับดังมาจากห้วงนรกทั้งเก้า
“ข้าอุตส่าห์หนีออกมาจากสถานที่อันมืดมิดไร้แสงนั้นได้ยากเย็นเพียงใด จะให้กลับไปอีกครั้งได้อย่างไร!”
แม้ลมหายใจของมันจะยังอ่อนแรง แต่พลังอำนาจโบราณและความเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายออกมา กลับทำให้ทุกคนหัวใจสั่นระรัว
“ข้าต้องการเลือดเนื้อ… ข้าต้องการเลือดและเนื้อของพวกเจ้าทั้งหมด!!”
เหล่าสิ่งประหลาดต่างพากันสั่นเทา ตอนนี้พวกมันรู้แล้ว สิ่งมีชีวิตตรงหน้าคือตัวตนระดับสูง
“ทำยังไงดี!?”
“สู้ตายไปเลยไหม!?”
“หรือจะหนี!?”
“ตอนนี้ถ้าขอร้องยังจะทันไหม!?”
บรรดาผู้เล่นต่างหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่รู้เลยว่าจะรับมืออย่างไรกับศัตรูตัวนี้
“หนีกันเถอะ”
ร่างยักษ์นั้นกลับหัวเราะเบา ๆ ดวงตาแดงฉานก้มมองพวกมันอย่างเหนือกว่า
“ไม่มีใครจะหนีไปได้… พวกเจ้าทั้งหมด จะต้องตายเหมือนเจ้าแมลงตัวนั้นที่กล้าท้าทายข้า…”
คำพูดของมันจู่ ๆ ก็ขาดหาย ดวงตาเบิกโพลง จ้องมองไปยังซากศพไหม้เกรียมของซูฉีที่อยู่ไกลออกไป
เพราะตอนนี้
ร่างนั้น… กำลังสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย
ซูฉีพยายามยันตัวลุกขึ้น เขาปัดขี้เถ้าที่ติดตามตัวออกเบา ๆ
ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของทุกคน
ซูฉีไอเบา ๆ ก่อนจะหยิบขวดยาเพิ่มพลังกายขึ้นมาดื่ม
“ขอโทษนะ เมื่อกี้หมดแรงไปหน่อย แค่ขยับนิ้วก็ยังลำบาก”
ดวงตาขนาดหึมานั้นเย็นเฉียบลงทันที
มันไม่เข้าใจเลย ร่างของมนุษย์ จะทนรับแรงระเบิดขนาดนั้นไหวได้ยังไง!?
แววตาของมันเปล่งประกายด้วยรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวออกมา “ถ้าเช่นนั้น… คราวนี้ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง!!”
มันคำรามลั่น ก่อนที่ร่างมหึมาจะพุ่งเข้าใส่อย่างเกรี้ยวกราด แม้ไม่อาจใช้พลังอื่นได้ แต่แค่ร่างกายของมันก็มากพอจะบดขยี้ทุกสิ่งตรงหน้า!
และในตอนนั้นเอง
ซูฉียื่นมือออกมา เป่าฝุ่นออกจากฝ่ามือเบา ๆ
จากนั้นหยิบค้อนสายฟ้าทุบกระดูกออกมา
เขาเงยหน้ามองสิ่งประหลาดร่างยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามา พร้อมกับเอ่ยกับผู้เล่นที่เหลืออย่างใจเย็นว่า
“ทุกท่าน… ที่จริงแล้วข้าคือเจ้าลัทธิอันดับหนึ่งในใต้หล้า ข้าเคยมีอดีตอันรุ่งโรจน์ แต่พลังถูกผนึกไว้ ถ้าอยากให้ข้าคืนสภาพ ขอให้ทุกท่านโอนมาแค่คนละหนึ่งหมื่นเหรียญเกม พลังจะถูกปลดปล่อยออกมาในทันที”
ผู้เล่นทุกคน “…”
“เลิกเล่นสักทีเถอะ!” จั่วโช่วตะโกนลั่น
ซูฉีหยุดไปครู่หนึ่ง
“หรือไม่ก็… คุณลองท่องคาถานั้นอีกทีสิ บางทีอาจปลดผนึกได้จริง ๆ ก็ได้นะ”
จั่วโช่วกัดฟันแน่น ไอ้บ้า! ความทรงจำสุดเลวร้ายเมื่อครู่ยังไม่ทันลืมเลย!
ซูฉีถอนหายใจ หันกลับไปมองยักษ์ที่กำลังเข้ามาใกล้ พร้อมลมแรงที่พัดกระแทกหน้า
เขายักไหล่เบา ๆ “งั้นก็ช่างเถอะ ยังไงสุดท้ายก็ต้องพึ่งตัวเองอยู่ดี”
ทันใดนั้น
ไร้เทียมทาน เปิดใช้งาน!
พริบตาเดียว หน้าต่างข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นรัว ๆ
[เอฟเฟกต์อุปกรณ์ไม่สามารถทำงานได้]
[ไม่สามารถใช้สกิลใด ๆ ได้]
[แผงสถานะของคุณถูกเปลี่ยนแล้ว]
ความอ่อนแรงทั่วร่างของซูฉีค่อย ๆ หายไป พลังมหาศาลไหลบ่าเข้าครอบงำทุกส่วนในร่างกาย!
สายตาเขาแน่วแน่ มองตรงไปข้างหน้า สายตานั้นทำให้ยักษ์มหึมารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง!
“เป็นไปไม่ได้…”
“แค่แมลงตัวหนึ่งเท่านั้น”
ตูม!
ร่างของซูฉีหายวับจากจุดเดิม เหลือไว้เพียงหลุมใหญ่ที่แตกร้าวเป็นทางยาว
ร่างของเขาพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงสุด ราวกับกระสุนปืนใหญ่ตรงเข้าปะทะยักษ์มหึมาอย่างจัง!
“!?”
ดวงตาขนาดยักษ์เบิกกว้าง เร็วเกินไป!
ซูฉียกค้อนสายฟ้าทุบกระดูกขึ้นสุดแขน ก่อนทุบฟาดเต็มแรงลงที่หน้าผากของมัน!
ถึงแม้เอฟเฟกต์อุปกรณ์จะไม่ทำงาน แต่มันก็ยังเป็นอาวุธหนักอยู่ดี!
ผัวะ!!
ร่างสูงใหญ่ของยักษ์มหึมา ถูกกระแทกจนลอยปลิวออกไปทั้งตัว!!
ทุกคนถึงกับหน้าซีดเผือด!
แม้แต่ร่างในชุดคลุมดำยังเหงื่อไหลท่วมหลัง ในใจตะโกนลั่น
เป็นไปได้ยังไงกัน!?
แต่ซูฉีไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาโถมตามเข้าไปทันที เพราะทุกวินาทีตอนนี้ เขาต้องสูญเสียพลังชีวิตไปถึง 3%
เวลาที่เหลือให้เขา มีเพียงสามสิบวินาทีเท่านั้น!
ตูม!
ร่างใหญ่โตของมันกระแทกพื้นดังสนั่น เกิดหลุมลึกมหึมาขึ้นตรงที่ตกกระแทก!
ซูฉีตามลงมาทันที ค้อนในมือฟาดลงอีกครั้งอย่างรุนแรง! ศีรษะของมันแตกออก เสียงเนื้อฉีกขาดดังสั่นสะเทือน เลือดพุ่งกระจายเต็มพื้น แต่บาดแผลกลับค่อย ๆ สมาน
“เจ้า…” มันพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ซูฉีไม่ปล่อยให้มันได้เอ่ยต่อ ค้อนในมือของเขาราวกับเครื่องตอกเสาเข็มในไซต์ก่อสร้าง ทุบซ้ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง!
ครั้งเดียวไม่พอ ก็ทุบอีกครั้ง!
สองครั้งไม่พอ…ก็สิบครั้ง!
เหล่าสิ่งประหลาดและผู้เล่นที่มาถึงต่างพากันขนลุกซู่ มองภาพนั้นด้วยหัวใจเต้นระรัว
แต่แล้ว
ชายคนหนึ่งเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เขาตะโกนเตือนเสียงดัง
“ระวัง!!”
ยักษ์มหึมาที่ถูกทุบจนเลือดสาดกระเซ็น พลันดวงตาเปล่งแสงแดงฉานน่าสะพรึง! ท้องฟ้ารอบตัวมันกลายเป็นสีเลือดในพริบตา
คลื่นพลังมลทินมหาศาลระเบิดออกไปอย่างกะทันหัน!
“จงตาย…!!”
แรงกระแทกทางจิตอันมหาศาลนั้นแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวและความหวาดผวาที่แฝงอยู่ในจิตวิญญาณของมัน! ดุจสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเหวลึก ส่งเสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว!
ทุกคนในที่นั้นต่างตาขาวซีด ภายใต้คลื่นกระแทกทางจิต พวกเขาทั้งหมดต่างล้มลง
แม้มันจะปลดปล่อยพลังมหาศาลออกมาได้ แต่ร่างของมันก็สั่นสะท้าน พลังที่มีเหลืออยู่น้อยนิดแทบหมดสิ้น วิญญาณอ่อนแรงถึงขีดสุด การระเบิดพลังเมื่อครู่ยิ่งทำให้มันใกล้ดับสิ้นลงเต็มที
แต่มันไม่มีทางเลือก
ถ้าปล่อยไว้ต่อไป มันคงพ่ายแพ้ให้กับมนุษย์กระจ้อยร่อยนั่นแน่!
ทว่าในจังหวะที่มันคิดเช่นนั้น
สายตาของมันเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นค้อนสีเงินขนาดมหึมากำลังตกลงมาอีกครั้ง พร้อมเสียงเยือกเย็นของซูฉีดังขึ้น
“คิดว่าวิธีนี้จะใช้ได้ผลกับผม?”
ผัวะ!!
แรงกระแทกครั้งนี้ทะลวงร่างของมันจนร่างทั้งร่างปริแตก เนื้อหนังระเบิดกระจายออกมา!
พร้อมกันนั้น
วัตถุโบราณที่เรืองแสงอยู่ในร่างของมันก็ปรากฏขึ้น!
ซูฉีไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาใช้เท้าถีบพื้นกระโดดพุ่งไปข้างหน้า ยื่นมือคว้าตรงไปที่วัตถุชิ้นนั้น!
พลังฟื้นฟูของเจ้าสัตว์ประหลาดนี้ ไม่ได้มาจากตัวมันเองแน่นอน แต่เป็นผลจากวัตถุโบราณชิ้นนั้น!
ถ้าอยากฆ่ามันจริง ๆ ต้องดึงสิ่งนั้นออกมาก่อน!
แต่เวลาของซูฉีก็กำลังจะหมด!
ยักษ์มหึมารับรู้ได้ถึงภัยร้ายแรงที่กำลังมาเยือน มันเป็นตัวตนระดับสูงจริง ๆ ถึงร่างจะแหลกสลายไปแล้ว แต่ก็ยังมีแรงเหลือพอจะโต้ตอบ!
มันชกเข้าที่หน้าอกของตนเองอย่างสุดแรง!
บูม!
แรงระเบิดภายในทำให้วัตถุโบราณในร่างมันขยับตำแหน่งหนีไป!
“บ้าจริง!!”
เวลาไม่เหลือแล้ว!
ซูฉีเหลือมอง
เหลือเพียงสามวินาทีสุดท้าย เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ยกค้อนขึ้นเหนือหัว
“งั้นก็ระเบิดร่างนี้ไปพร้อมกันเลย!”
เสียงหวีดของลมดังขึ้นเมื่อค้อนถูกเหวี่ยง แรงปะทะมหาศาลกระแทกใส่ตำแหน่งที่วัตถุโบราณที่ย้ายไป พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งตามไปสุดแรง!
ปัง!!
เลือดและชิ้นเนื้อระเบิดกระจาย ร่างยักษ์เกิดรูขนาดใหญ่ขึ้นทันที!
และคราวนี้
เขาเห็นมันชัดเจน… วัตถุโบราณชิ้นนั้นหลุดออกมาจากร่างของมันแล้ว! เป็นขนนกสีทองเปื้อนเลือดหนึ่งเส้น ร่วงหล่นไปยังพื้นห่างออกไป
ร่างยักษ์มหึมาสะท้านอย่างรุนแรง! ร่างของมันเริ่มแตกสลายอย่างรวดเร็ว!
เวลาของซูฉีก็สิ้นสุดพอดี โชคดีที่เขาร่วงลงพื้นก่อน ไม่เช่นนั้น หากตกกระแทกตอนที่เหลือพลังชีวิตเพียง 5% คงไม่รอดแน่
แต่ถึงอย่างนั้น สภาพของเขาก็ย่ำแย่สุดขีด ความอ่อนแรงถาโถมเข้ามาแทนที่พลังเมื่อครู่จนแทบขยับไม่ได้ โลกทั้งใบหมุนคว้างอยู่ในหัว
“ข้า…”
เสียงแหบแห้งดังขึ้น
ยักษ์มหึมายังไม่ตาย!
ร่างของมันเหลือเพียงครึ่งเดียว ลมหายใจรวยริน แต่มันยังคืบคลานไปข้างหน้าโดยใช้ปลายนิ้วจิกพื้น มุ่งหน้าไปหาขนนกสีทองอย่างไม่ยอมแพ้
“ข้ายังไม่…จบ…”
เสียงของมันแหบพร่า สั่นระรัว ราวกับคนที่กำลังสิ้นลมหายใจ แต่ยังพยายามดิ้นรนด้วยแรงสุดท้าย
ซูฉีมองภาพนั้น เขาแทบลุกไม่ขึ้น แต่ยังพอพูดได้ เขาจึงตัดสินใจจะเกลี้ยกล่อมมันด้วยคำพูด?
“อย่าคลานเลย ดูยังกับหนอนตัวโต พักสักหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ?”
“มาคุยกันดี ๆ ไหม เรื่องเงินเดือนก็ได้นะ คุณเป็นถึงมหาปุโรหิตของเทพมาร เงินเดือนต้องดีมากเลยใช่ไหม?”
“เฮ้ อย่าคลานสิ!”
ซูฉีมองอย่างระแวดระวัง ใจเต้นแรง อีกฝ่ายเหลือระยะเพียงสามเมตรก็จะถึงขนนกแล้ว!
ยักษ์มหึมายังคงคลานช้า ๆ พลางพูดเสียงแหบพร่า
“ข้า…คือหนึ่งในมหาปุโรหิตแห่งเทพมารยุคเก่า… ตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวแห่งกาลเวลา… แค่มนุษย์กระจ้อยร่อยอย่างเจ้า…กล้าสั่งข้า…”
มันคืบคลานเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ และรู้ดีว่าซูฉีหมดแรงจะขยับได้อีกต่อไป
สองเมตร… หนึ่งเมตรครึ่ง…
มันใกล้ถึงเป้าหมาย ดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจ
“พอฟื้นขึ้นมาเมื่อไร ข้าจะทรมานเจ้าทั้งเป็น…”
มันเคียดแค้นเหลือเกิน มนุษย์ตัวเล็ก ๆ กล้าทำให้มันอับอายได้ถึงเพียงนี้! มันคือใคร? แล้วอีกฝ่ายเป็นใครกัน!?
แต่ในขณะนั้นเอง
เสียง หึ่ง ๆ ๆ แผ่วเบาดังขึ้น
ยุงตัวหนึ่งที่ไม่มีใครสังเกต บินมาจากที่ไหนไม่รู้ มันบินวนเป็นเส้นโค้งตรงเข้าหาร่างของยักษ์มหึมาตนนั้น…