บทที่ 46 กระสอบแมงป่อง การซ้อมโหด!

หัวหน้าแมงป่องนั่งเอนกาย สองขาพาดบนเก้าอี้ทำงาน

ด้านหลัง หางสีเขียวเข้มแกว่งไปมาอย่างสบายใจ… ตอนนี้อารมณ์ของเขาดีเป็นพิเศษ เพราะวันที่รอคอยมานาน ‘วันแข้งขัน’ ใกล้จะมาถึงแล้ว

เขาไม่เหมือนกับอีกสองคน

สิ่งที่เขาชอบที่สุด ก็คือการทรมานพวกไร้ค่าเหล่านั้น

ฆ่าทิ้งให้ตายในทันที…มันจะมีความหมายอะไร?

ของสนุกจริง ๆ คือการใช้พิษร้ายแรงจากปลายหาง ปล่อยให้คู่ต่อสู้ดิ้นพราด ร้องโหยหวนท่ามกลางบาดแผลที่ปะทุขึ้นราวกับถูกกรีดเป็นริ้ว ๆ แล้วค่อย ๆ ตายลงภายในชั่วโมงหรือสองชั่วโมงถัดมา

นั่นแหละ…ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่เขาพอใจที่สุด

"คงใกล้จะถึงเวลาที่พวกมันจะมาถึงแล้วสินะ" เขาคิด

เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

‘วันแข่งขัน’ จริง ๆ แล้วคือเกมทรมานระหว่างพวกเขาสามคน

แต่ละคนมีกติกา…ห้ามเกินสี่ชั่วโมง และลำดับขึ้นอยู่กับการจับสลาก

เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เพราะตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว กำลังจะเกินเวลาที่กำหนด

"อย่าให้เจ้าเฒ่านั่นฆ่าพวกมันหมดซะก่อนก็แล้วกัน โธ่เว้ย! ของเล่นสนุก ๆ เราเตรียมไว้ตั้งเยอะ"

เกมของเขาก็ง่าย ๆ

เพียงให้จับกลุ่ม เขาจะโยนตัวเลขออกมา แล้วเด็กเหล่านั้นก็ต้องแยกกลุ่มตามจำนวนนั้น หากมีคนเกินมา เขาก็จะใช้หางฉีดพิษใส่โดยตรง

ถ้าตัวเลขในกลุ่มผิดพลาด…

เขาก็จะให้คนกลุ่มนั้นหันมา ‘ตีกันเอง’ ไล่คนออกหนึ่งคน… แล้วบังคับให้ทั้งกลุ่มร่วมกันทรมานและฆ่าอีกฝ่าย

เขาจินตนาการได้เลย…

สีหน้าที่สิ้นหวังของ ‘คนนอก’ คนนั้นจะเป็นอย่างไร

"สนุก…มันสนุกเกินไปจริง ๆ"

หัวหน้าแมงป่องเหลือบมองไปทางประตู ได้ยินเสียงฝีเท้าดึงกึงกองเดินเข้ามา ดวงตาทั้งสองก็พลันส่องประกาย

"จิ๊ จิ๊ จิ๊"

"ในที่สุดพวกมันก็มาถึง"

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เหลือบมองแสงสลัวสีนวลอ่อนนอกหน้าต่าง "ให้รอซะนาน…ไม่เป็นไร เริ่มจากไอ้ตัวที่ก้าวเข้ามาคนสุดท้ายก็แล้วกัน"

เขาก้าวออกจากห้องนอน แล้วก็เห็นฝูงคนเดินทะลักเข้ามาในโถงใหญ่

เขารู้สึกได้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ  ฝีเท้าของทุกคนหนักขึ้นเมื่อก้าวเข้ามา แต่ดวงตากลับไม่ปรากฏความหวาดกลัวตามปกติ กลับมีท่วงท่าเหมือนยอมรับความตายอย่างแน่วแน่

ดวงตาของเขาหรี่ลง ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา "ดูเหมือนพวกแกจะเปลี่ยนไปบ้างรึนี่?"

เหล่าเด็ก ๆ นิ่งไปชั่วคราว

หัวหน้าแมงป่องลูบคาง "ดูท่าพวกมันจะเบามือเกินไป ตายกันไม่ค่อยเยอะ"

"ไม่เป็นไร ฉันจะทำให้เจ้าพวกหนูนี่จำได้ว่า ‘ความกลัว’ คืออะไร"

เขามองไปยังประตู "ก่อนอื่น มาดูกันว่าใครจะเป็นคนโชคร้าย"

คนสุดท้ายที่เดินเข้ามาคือเด็กชายตัวเล็กมีใบหูกระต่าย

"จิ๊ จิ๊ จิ๊ เด็กไปหน่อย แบบนี้ก็สงสารอยู่เหมือนกัน" เขาพูดออกมา แต่หางของเขาได้เคลื่อนไหวก่อนแล้ว เผยรอยยิ้มที่โหดร้าย

"แต่….ใครปล่อยให้มันโชคร้ายเอง"

ซู่!

ปลายหางของหัวหน้าแมงป่องพุ่งออกมาเป็นเข็มเคลือบด้วยพิษร้าย ส่งไปด้วยความเร็วสูงเหลือเชื่อ!

ซูฉีไม่ได้คาดคิดกับการเคลื่อนไหวกะทันหันนี้เลย

การจู่โจมจากด้านข้าง? ดูไม่ค่อยมีน้ำในนักฬาเลยนะ

ซูฉีไม่ได้สวนกลับทันที เพราะเขารู้ดีว่าหัวหน้าแมงป่องไม่เคยใช้การโจมตีร้ายแรงทันที มันชอบจะใช้พิษเป็นหลัก

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่กินขนมของคนหัวหมูเข้าไป เขาก็ทนพิษได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม

ซูฉีไม่ตั้งใจจะถูกโจมตีง่าย ๆ เช่นกัน เขาเปิดใช้การ ชะลอเวลา ทันที ร่างของเขาสะท้านเล็กน้อยแล้วหลบการโจมตีไปได้

"เขาหลบได้?!" เสียงหนึ่งตกใจขึ้น

"เด็กนั่นเร็วจริง ๆ!" อีกเสียงว่า

หัวหน้าแมงป่องกลับตื่นเต้นขึ้นไปอีกระดับ เขาชอบเหยื่อที่สู้กลับ เพราะมันทำให้การทรมานน่าสนใจยิ่งขึ้น

ซูฉีพูดอย่างไม่หวั่นเกรง "ขอบคุณครับ ผมฝึกที่วัดเส้าหลินมาตั้งแต่เด็ก"

หัวหน้าแมงป่องไม่เข้าใจนัก แต่เสียงไร้ความกลัวของซูฉีกลับยิ่งกระตุ้นความสนใจเขามากขึ้น

"น่าสนใจ งั้นมาดูสิ เจ้าหนูถ้าแกหลบได้สิบครั้ง ฉันจะปล่อยแกไป"

"จะลองดูไหม?"

ซู่! ซู่! ซู่!

หางแมงป่องปล่อยหนามออกไปอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วสูง ยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ ราวกับลูกศรที่พุ่งทะลุอากาศ!

ซูฉีตัดสินใจใช้ ชะลอเวลา ต่อไป

ในสายตาของเขา ทุกอย่างช้าลง แม้แต่เข็มที่พุ่งมาก็ช้าลงเช่นกัน

เขาไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลือง ‘…พลังกาย’ ในการเคลื่อนไหว ถึงแม้ความเร็วไม่ได้ทะลุขีดจำกัดไปมาก แต่ก็เพียงพอแล้ว

ซูฉีอดคิดไม่ได้ว่า เราควรจะส่งป้ายผ้าแพรไปขอบคุณเจ้านั่นดีไหมนะ?

‘ถ้าไม่ได้ของขวัญจากพี่หมู คราวนี้คงลำบากแน่…’

ระหว่างที่หลบ ซูฉียังคงจับจ้องไปยังหางแมงป่อง อาวุธร้ายแรงที่สุดของมัน หากจะชนะเจ้านี่…ก็ต้องจัดการหางให้ได้ก่อน

การพุ่งเข้าไปแบบผลีผลาม…ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแน่

คนอื่น ๆ รอบข้างต่างมองซูฉีด้วยความตึงเครียด กลัวว่าอีกวินาทีเขาจะถูกตรึงกับพื้น

ในตอนนั้น จริง ๆ แล้ว…

ทุกคนที่ถูกบังคับให้จนมุม ต่างก็มีทั้งความต่อต้านและประกายความหวังผสมปนกันลึก ๆ

เมื่อหัวหน้าแมงป่องเห็นการโจมตีของตนพลาดไปหลายครั้ง คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย ก่อนจะหยุดลง…หรี่ตาจับจ้องซูฉี

ไอ้เด็กนี่เร็วจริง

ซูฉีหยุดเล็กน้อย หันมามองด้วยแววประหลาดใจ "เหนื่อยแล้วเหรอครับ?"

"…ดีล่ะ!"

ในเมื่อเป็นแบบนี้

มันหัวเราะเย็นชา ก่อนจะละทิ้งการพ่นหนาม แล้วใช้หางแมงป่องโจมตีโดยตรง…ฟาดใส่ซูฉีด้วยความเร็วที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม!

ตูม!

ซูฉีกระโดดหลบอย่างรวดเร็ว พื้นที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ถูกเจาะจนกลายเป็นหลุม!

สายตาของเขายังคงสงบนิ่ง

นี่แหละคือจุดที่เขาต้องการ…ทันทีที่หางแมงป่องเริ่มเคลื่อนไหว โอกาสของเขาก็มาถึงแล้ว!

ตูม!

อีกการโจมตีที่แม่นยำของหางแมงป่อง คราวนี้ผนังข้าง ๆ ถูกเจาะเป็นโพรงใหญ่อีกแห่ง!

"…ชิ!"

หัวหน้าแมงป่องเริ่มหงุดหงิด ความอดทนกำลังจะหมดไปหลังจากพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันคำรามต่ำ หางแมงป่องพลันยืดยาวออกไป แต่ละปล้องขยับดังลั่นตึงเครียดถึงขีดสุด…แล้วกวาดฟาดออกมาอย่างแรง!

"ต่อไป จะดูว่าแกจะหลบยังไง เจ้าหนู!" มันตะโกน

แต่ดวงตาของซูฉีกลับฉายแววยินดีมากขึ้นอีก ‘ดีเลย... ในที่สุด โอกาสของเราก็มาถึง’

เขาหลบไปด้านข้างอย่างว่องไว แล้วจับปลายส่วนหน้าของหางแมงป่องเอาไว้

หัวหน้าแมงป่องยิ้มเหี้ยม "จิ๊ จิ๊ จิ๊ ปลายหางฉันก็มีพิษร้ายแรง เจ้าหนูเอ๋ย ตายแน่"

ซูฉีตกใจเมื่อเห็นพิษไหลจากปลายหางสัมผัสผิว เขาร้องออกด้วยความเจ็บปวด

"ฮ่า ๆ ๆ ! ต่อไป ทุกตารางนิ้วของเนื้อหนังจะถูกพิษฉีกเป็นชิ้น ๆ ฉันจะให้แกได้รู้จักความทรมาน!"

ริมฝีปากหัวหน้าแมงป่องยกยิ้ม มองซูฉีอย่างไม่อยากให้พลาดแม้แต่เสี้ยววินาทีของความทุกข์

ทว่าผ่านไปสักครู่

ซูฉีกลับไม่ปรากฏอาการถูกพิษเลย แม้จะร้องด้วยความเจ็บปวด แต่กำลังที่เขาจับหางกลับเพิ่มทวีขึ้นอย่างผิดธรรมดา แข็งแรงเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะมีได้

คิ้วหัวหน้าแมงป่องขมวดหนักขึ้น หรือว่าพิษไม่สัมผัสได้เต็มที่? ไม่ใช่ แล้วมันร้องจะทำไมกันล่ะ?

และในวินาทีนั้นเอง

"จู่โจม!"

น้องจระเข้กับชายหัวงูดึงมีดยาวจากกางเกง พุ่งโจมตีหางของหัวหน้าแมงป่องดุจสายฟ้าฟาด!

หัวหน้าแมงป่องถึงกับชะงัก กำลังจะดึงหางถอยกลับ

กลับพบว่าซูฉีปลดปล่อยพละกำลังยิ่งกว่าเดิม ไม่เพียงเท่านั้น คนอื่น ๆ ก็พุ่งเข้ามาช่วย ล็อกกลางหางเอาไว้!

"เร็ว ตัดปล้องนั้นให้ขาดซะ!"

หัวหน้าแมงป่องคำรามด้วยความเดือดดาล "เจ้าพวกเด็กบ้า... ทำบ้าอะไร! อยากตายหรือไง!"

แต่ในวินาทถัดมา พวกเขาฟันลงอย่างสุดกำลัง

แควก!

หางท่อนที่มีพิษถูกตัดออก!

เสียงร้องที่ควรจะเป็นของซูฉี กลับกลายเป็นเสียงร้องของหัวหน้าแมงป่อง ตาของมันแดงฉาน เงยหน้าขึ้น!

แต่สิ่งที่มันเห็นคือ…

ซูฉีที่ยังคงจับหางที่เป็นท่อนพิษเอาไว้ กำลังมองมันด้วยสายตาเฉยชา ไม่มีบาดแผลใด ๆ ปรากฏบนร่าง

"ทำไม... ทำไมแกถึงไม่ถูกพิษ!" หัวหน้าแมงป่องอุทานด้วยความงงงวย

ซูฉีมองด้วยแววล้อเลียน แล้วเอ่ย "ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมฝึกที่วัดเส้าหลินมาตั้งแต่เด็ก… แล้วก็..."

สายตาของเขากวาดไปเห็นผู้คนล้วงเอาไม้ตอก ตะขอเหล็ก และหนามจากเสื้อผ้า กางเกง และชุดเอี๊ยมออกมาอย่างหลากหลาย

ทุกคนตะโกนแล้วพุ่งเข้าหามันพร้อมกัน

เขายืดแขนออกสองข้าง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ "ผมพนันเลยว่าคุณคงคาดไม่ถึง"