เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 432: ยิ่งให้ยิ่งได้รับ

ตอนที่ 432: ยิ่งให้ยิ่งได้รับ

ตอนที่ 432: ยิ่งให้ยิ่งได้รับ


เฟิงอวี่กุมมือหร่วนชีชีเดินนำออกมา เดิมทีเขาคิดว่าคนอื่นคงทยอยกลับกันไปหมดแล้ว แต่ที่ไหนได้... พอถึงหน้าทางเข้าโรงหนัง กลับโดนยัยลอนใหญ่กับยัยผมเปียขวางทางเอาไว้ซะอย่างนั้น!

คราวนี้พวกเธอไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป สายตาที่มองเฟิงอวี่เต็มไปด้วยความโลภอยากได้อยากมีจนปิดไม่มิด

โดนขวางเป็นครั้งที่สามในวันเดียว ทำเอาหร่วนชีชีที่ปกติเป็นคนขี้เล่นถึงกับฟิวส์ขาดขึ้นมาดื้อๆ

"เก็บความคิดสกปรกนั่นไปซะ แล้วหลีกทางให้พวกเรา... ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"

สาบานได้เลยว่า ตั้งแต่เกิดมาหร่วนชีชีไม่เคยเห็นใครหน้าด้านหน้าทนได้โล่เท่าสองคนนี้มาก่อนในชีวิต!

"พี่สาวคะ อย่าดุสิ! พวกเราก็แค่อยากทำความรู้จักกับพี่ชายคนนี้เอง พี่ขัดขวางพวกเราครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้ ไม่ดูใจแคบไปหน่อยเหรอ?"

ยัยผมเปียจีบปากจีบคอพลางช้อนตาโตๆ ที่ดูออกว่าผ่านการทำศัลยกรรมเบิ่งเนตรมาไม่รู้กี่รอบ มองไปที่เฟิงอวี่อย่างออดอ้อน

"ถ้าเป็นฉันนะ ถ้ามีแฟนหล่อเท่แบบพี่ชาย ฉันไม่มีทางจำกัดอิสระในการหาเพื่อนของเขาแบบนี้แน่ๆ ค่ะ"

"ไสหัวไป!"

เฟิงอวี่ตวาดเสียงเย็นเฉียบ ความอดทนของเขาขาดผึง ยัยบ้าสองคนนี้โผล่มาทำลายบรรยากาศเดทของเขากับชีชีเป็นรอบที่สามแล้ว! ถ้าไม่ติดว่าเป็นสังคมที่มีกฎหมายบ้านเมืองล่ะก็ เขาคงยันพวกเธอกระเด็นไปนานแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงอวี่ปรายตามองพวกเธอตรงๆ แต่มันกลับเป็นสายตาที่เยือกเย็นจนคนมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบไปถึงขั้วหัวใจ

ในวินาทีนั้น ทั้งสองคนมีความคิดเดียวพุดขึ้นมาในหัวคือ... หนี!

สัญชาตญาณบอกพวกเธอว่า ถ้ายังไม่เลิกตื๊อตอนนี้ จุดจบที่รออยู่คงเกินกว่าจะรับไหว คนบางคน... ไม่ใช่คนที่พวกเธอจะไปแหยมด้วยได้จริงๆ!

เมื่อตัวน่ารำคาญจากไป หร่วนชีชีก็ดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"แล้วเราจะไปไหนกันต่อคะ?"

"เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองครับ" เฟิงอวี่อมยิ้ม

ในเมื่อชีชีเคยพาเขาไปทานข้าวที่ร้านในเครือของเธอ เขาก็ต้องพาเธอไปร้านของเขาบ้าง ตามหลักการยิ่งให้ยิ่งได้รับ ความสัมพันธ์ถึงจะยั่งยืนยาวนาน

หร่วนชีชีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

"แหม มีความลับซะด้วย... งั้นอย่าลืมจัดการเรื่องของจ้านอีกับคนอื่นๆ ด้วยนะคะ พวกบอดี้การ์ดก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน"

ถึงตอนนี้จ้านอีกับทีมจะอยู่ในโหมดองครักษ์เงา แต่หร่วนชีชีก็ไม่เคยลืมความสำคัญของพวกเขาเลย

"วางใจเถอะครับ พี่ไม่ปล่อยให้เขาหิวหรอก"

ขอแค่ไม่มาขัดจังหวะโลกสีชมพูของเขากับชีชีก็พอ ต่อให้ต้องเลี้ยงดูปูเสื่อจ้านอีไปตลอดชีวิตเขาก็ยังไหว! (แถมยังแอบหวังจะดึงตัวบอดี้การ์ดฝีมือดีมาเป็นพวกตัวเองด้วย แผนสูงจริงๆ นะพี่อวี่!)

---

รถหรูเคลื่อนตัวออกจากเซ็นจูรี่พลาซ่า เพียง 15 นาที ก็มาถึงจุดหมาย

เมื่อหร่วนชีชีเห็นป้ายหน้าร้านขนาดใหญ่ที่เขียนว่า "อู๋เซียงจวี" (เรือนห้าหอม) เธอก็เริ่มสนใจเมนูอาหารของที่นี่ขึ้นมาทันที

ดูจากการหาที่จอดรถไปจนถึงการเดินเข้าร้านที่ดูคล่องแคล่วไปซะทุกอย่าง ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าเฟิงอวี่ต้องมาที่นี่บ่อยแน่ๆ

"ร้านนี้พี่เปิดร่วมกับเพื่อนน่ะครับ พี่ลงเงิน ส่วนเขาเป็นคนบริหาร"

"ลมอะไรหอบคุณชายเฟิงมาถึงที่นี่ได้ล่ะเนี่ย?"

ทันทีที่เฟิงอวี่พูดคุยกับรวนฉีฉีจบ เสียงของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของหร่วนชีชีทันที ทั้งคู่หันไปมองเจ้าของเสียงพร้อมกัน

"เลิกทำหน้าเจ้าชู้ประตูดินแบบนั้นสักทีเถอะ"

เฟิงอวี่สวนกลับแบบไม่ต้องเกรงใจ แสดงว่าสนิทกันมาก

หร่วนชีชีมองสลับไปมาระหว่างทั้งคู่ด้วยความอยากรู้ คนหนึ่งนิ่งขรึม อีกคนดูแพรวพราว นิสัยต่างกันสุดขั้วขนาดนี้มาเป็นเพื่อนกันได้ยังไงนะ?

"โอ้โห! นี่มัน..." ฮั่วฉีเฉินขยิบตาให้เฟิงอวี่รัวๆ

'ที่แท้ต้นไม้เหล็กพันปีก็ถึงคราวออกดอกแล้วเหรอเนี่ย! เหลือเชื่อสุดๆ!'

"นี่คงเป็น... คุณอาซ้อใช่ไหมครับ? ยินดีต้อนรับนะครับ! คุณเป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะที่เฟิงอวี่พามาที่นี่ ยินดีด้วยจริงๆ! วันนี้อยากทานอะไรสั่งเลยครับ ผมเลี้ยงเอง!"

"อย่าเรียกมั่วซั่ว!"

เฟิงอวี่รีบเบรกหน้าตั้ง เขายังจีบเธอไม่ติดเลย ถ้าเธอตกใจจนเตลิดไป เขาจะไปร้องไห้กับใคร!

"ชีชี อย่าไปสนใจเลยครับ หมอนี่มันชอบมโนไปเรื่อย อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ"

พูดไปเฟิงอวี่ก็แอบเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ กลัวยัยตัวเล็กจะโกรธ

"ไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อเขาบอกจะเลี้ยง พูดผิดนิดหน่อยก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ฉันไม่ถือสาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรอกค่ะ"

หร่วนชีชีตอบอย่างใจดี

เฟิงอวี่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ดีใจที่เธอไม่โกรธ แต่ก็แอบผิดหวังที่เธอไม่ยอมรับตำแหน่งอาซ้อแบบเนียนๆ

"งั้นคราวนี้ให้หมอนี่เลี้ยงละกัน ชีชีอยากทานอะไรสั่งเต็มที่เลยนะ"

เฟิงอวี่หันไปสำทับ ยังไงฮั่วฉีเฉินก็เป็นคนลงครัวเอง เสียแค่หยาดเหงื่อกับวัตถุดิบนิดหน่อย ไม่สะเทือนขนหน้าแข้งหรอก

"เฮ้ๆๆ เบาได้เบานะครับ! รู้ไหมว่าถ้าผมเหนื่อยตายขึ้นมา ร้านอู๋เซียงจวีจะขาดทุนขนาดไหน!"

ฮั่วฉีเฉินโวยวายขำๆ เขาคือเชฟมือหนึ่งที่คนต้องจองคิวกันข้ามปีเชียวนะ!

"เอาเมนูเดิม แล้วเพิ่มของหวานด้วย... เร็วๆ เข้าล่ะ"

เพราะมาบ่อย เฟิงอวี่จึงมีเมนูเอ็กซ์คลูซีฟเฉพาะตัว ซึ่งรวมทั้งจานเด็ดของร้านและเมนูใหม่ที่เชฟอยากให้เขาลองชิมเพื่อประเมินรสชาติก่อนใคร

จบบทที่ ตอนที่ 432: ยิ่งให้ยิ่งได้รับ

คัดลอกลิงก์แล้ว