ตอนที่ 392: ขำจนไหล่สั่น

"หลังเลิกเรียนวันนี้ เราจะไปหาหลี่อวี่เชี่ยนอีกสักรอบ ถ้าหล่อนยังทำท่าทางแบบเดิมอีกล่ะก็ พวกเราจะตรงไปที่บริษัทคุณพ่อของนางทันที"

หร่วนชีชีไม่คิดจะสืบหาที่อยู่บ้านของหลี่อวี่เชี่ยนให้เสียเวลาหรอกเพราะมันเสี่ยงที่จะถูกเอามาเป็นประเด็นโจมตีเธอได้ง่ายเกินไป แต่ที่ตั้งบริษัทของคุณพ่อหลี่น่ะเหรอ? ข้อมูลสาธารณะพวกนี้หาแป๊บเดียวก็เจอแล้ว

แถมในสถานที่อย่างบริษัท... เพื่อป้องกันไม่ให้ข่าวลือเสียๆ หายๆ หลุดรอดออกไป เธอเชื่อสนิทใจเลยว่าพ่อของหลี่อวี่เชี่ยนต้องเลือกทางที่ถูกต้องแน่นอน ส่วนพอยัยนั่นกลับไปถึงบ้านแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง? โทษทีนะจ๊ะ นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกเราต้องเก็บมาใส่ใจสักนิด!

เหลียงเทียนเทียนเห็นด้วยกับแผนการของชีชีแบบเต็มร้อย แน่นอนว่าพวกเธอจะไม่ยอมให้ยัยตัวแสบพวกนี้มาทำให้เสียการเรียนเด็ดขาด ทั้งกลุ่มจึงนั่งเล่นในหอพักต่ออีกสักพัก ก่อนจะค่อยๆ เดินนวยนาดไปยังห้องเรียนสำหรับคาบเช้านี้

พอไปถึงห้องหลี่อวี่เชี่ยนกับอู๋ซานซานก็นั่งปักหลักอยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เห็นกลุ่มของชีชีเดินเข้ามา สีหน้าของทั้งคู่ก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ

ตอนนี้ใครๆ ในคลาสต่างก็รู้เรื่องศึกนางเอกกับนางร้ายระหว่างกลุ่มของหร่วนชีชีกับหลี่อวี่เชี่ยนกันทั้งนั้น ถึงลับหลังจะเม้าท์กันฉ่ำขนาดไหน แต่ต่อหน้าคู่กรณีทุกคนก็ยังสำรวมกิริยากันสุดๆ

ก็แหม... นอกจากความรวยระดับตัวแม่ของหร่วนชีชีกับเหลียงเทียนเทียนแล้ว ขนาดบริษัทบ้านหลี่อวี่เชี่ยนก็ไม่ใช่เล็กๆ นักศึกษาธรรมดาอย่างพวกเขาน่ะ อนาคตอาจจะต้องไปเป็นลูกจ้างใต้บัญชาคนพวกนี้ก็ได้ เฮ้อ... ช่องว่างระหว่างชนชั้นมันช่างกว้างใหญ่จริงๆ!

หร่วนชีชีปรายตาไปทางหลี่อวี่เชี่ยน ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่ดูสดใสที่สุดในโลกไปให้หนึ่งที

คนอื่นๆ ในห้อง: 'นางฟ้าชีชีช่างใจดีจริงๆ ขนาดโดนขนาดนั้นยังยิ้มให้ได้อีก!'

หลี่อวี่เชี่ยน: 'ยิ้มสยองนั่นมันอะไรกัน! ทำไมฉันรู้สึกใจคอไม่ดีเลย!'

อย่างไรก็ตาม ด้วยภาพลักษณ์คุณหนูผู้อ่อนหวานที่สั่งสมมานานหลายปี ทำให้หลี่อวี่เชี่ยนไม่กล้าพูดอะไรออกมา เธอทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีหร่วนชีชีตามคติ 'ไม่เห็นก็ไม่ฟุ้งซ่าน'

"เธอนี่มันร้ายจริงๆ"

เทียนเทียนกระซิบขำๆ เมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอีกฝ่าย เธอชอบนักแหละเวลาเห็นฉากนางเอกสายสตรองฟาดกลับแบบนี้

เพราะมีแผนเด็ดหลังเลิกเรียน วันนี้เหลียงเทียนเทียนเลยตั้งใจเรียนเป็นพิเศษจนเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ทันทีที่ศาสตราจารย์บนหน้าชั้นประกาศเลิกคลาส เทียนเทียนก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนพรวด!

"นักศึกษาหลี่อวี่เชี่ยนรอก่อนสิคะ! พวกเรามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย"

เทียนเทียนจงใจเร่งเสียงให้ดังฟังชัด จนหลี่อวี่เชี่ยนไม่มีโอกาสแม้แต่จะแกล้งทำเป็นหูทวนลม เพื่อนๆ รอบข้างที่กำลังรีบเก็บกระเป๋าถึงกับสโลว์โมชันลงทันควัน พลางเงี่ยหูฟังอย่างพร้อมเพรียง

หลี่อวี่เชี่ยนที่กำลังเก็บตำราและพวกอุปกรณ์แต่งหน้า ทั้งกระจกบานเล็ก ลิปสติก ดินสอเขียนคิ้วที่แอบเอาขึ้นมาแต่งตอนนั่งเรียน มือไม้ถึงกับชะงักกึก

"นักศึกษาเหลียงเทียนเทียนมีอะไรก็ค่อยไปคุยกันที่หอพักสิคะ นี่มันเที่ยงแล้ว ฉันหิว จะไปกินข้าว"

มีหรือนางจะไม่รู้ว่าเทียนเทียนจงใจประกาศก้องขนาดนี้เพื่ออะไร แต่นางจะยอมอ่อนข้อให้ไม่ได้เด็ดขาด! สองล้านเชียวนะ! นั่นมันเงินค่าขนมเกือบสองปีของนางเลยนะ ใครจะไปมีจ่ายให้ล่ะ!

"นักศึกษาหลี่อวี่เชี่ยน ฉันจำได้ว่าก่อนจะให้เธอยืมเต็นท์ไป เราเซ็นสัญญากันเรียบร้อยแล้วนะ ในเมื่อเธอทำเต็นท์ฉันพัง เธอก็ต้องชดใช้ตามราคาจริง"

ชีชียังคงหวังลึกๆ ว่ายัยนี่จะสำนึกได้

"ฉันน่ะปัดเศษทิ้งให้จนเหลือแค่สองล้านถ้วนแล้วนะ ไม่ว่ายังไงเธอก็หนีหนี้นี้ไม่พ้นหรอก"

"นักศึกษาหร่วนชีชี ทำไมต้องทำกับฉันขนาดนี้ด้วยล่ะคะ? ฉันไม่มีเงินจริงๆ นะ คุณจะบีบคั้นให้ฉันไปตายเลยหรือไง?"

เป็นไปตามคาดเป๊ะ! พอพูดเรื่องเงินปุ๊บ เขื่อนน้ำตาของหลี่อวี่เชี่ยนก็แตกโพละออกมาทันที

"สิ่งที่ฉันเรียกร้องมันสมเหตุสมผลทุกอย่าง เธอไม่กล้าปฏิเสธใช่ไหมล่ะว่าตั้งใจทำเต็นท์ฉันพัง? ไม่กล้าปฏิเสธใช่ไหมว่าฉันบอกราคาเต็นท์ก่อนเซ็นสัญญาแล้ว? แล้วเธอก็เป็นคนอ่านสัญญาทุกบรรทัดเองกับมือ!"

ชีชีร่ายยาวเป็นชุดจนอีกฝ่ายน้ำท่วมปาก

"ฉันย้ำกับเธอไม่ต่ำกว่าสามรอบ และเธอก็เป็นคนยืนยันเองว่ายอมรับเงื่อนไขได้ทุกอย่าง! เต็นท์นั่นน่ะสั่งทำพิเศษมาเพิ่งจะใช้คืนแรกแท้ๆ เป็นของชิ้นเดียวในโลก แต่เธอกลับทำลายมันจนใช้งานไม่ได้ภายในคืนเดียว การที่ฉันเรียกค่าเสียหายเต็มจำนวนมันผิดตรงไหน? ในเมื่อเซ็นแล้วก็ต้องรับผิดชอบสิ... สรุปคือเธอจะเบี้ยวใช่ไหม?"

หลี่อวี่เชี่ยนเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพราะโจวสวี่หัวหน้าห้องจอมเถรตรงก็นั่งอยู่ตรงนั้น ถ้าเธอมุสาออกไป พ่อหนุ่มหน้าตายคนนั้นคงพุ่งมาแฉเธอกลางคลาสแน่ๆ

เป็นครั้งแรกที่หลี่อวี่เชี่ยนรู้สึกเสียใจจนจุกอก ถ้ารู้แบบนี้คงอ่านสัญญาให้ดีกว่านี้หรือไม่ก็ไม่น่าหาเรื่องทำพังเลย... เงินสองล้าน! ต่อให้รูดบัตรเครดิตทุกใบจนเต็มวงเงิน เธอก็ไม่มีปัญญาหามาได้หรอก

"ฉัน... ฉันไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ นักศึกษาหร่วนชีชี รถที่คุณขับก็คันละหลายสิบล้าน เสื้อผ้าที่คุณใส่ก็หลักแสน กระเป๋าใบเดียวก็ปาไปหลายล้านแล้ว คุณไม่ได้เดือดร้อนเพราะเงินแค่สองล้านนี่สักหน่อย! ทำไมจะปล่อยฉันไปไม่ได้ล่ะคะ?"

ชีชีแทบจะหลุดขำออกมาด้วยความระอาในตรรกะพังๆ ของหลี่อวี่เชี่ยน

"เหอะ! ฉันจะเดือดร้อนหรือไม่มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเธอ! ต่อให้ฉันขับรถคันละร้อยล้าน มันก็เงินของฉัน!"

"ถ้าเธอมีเมตตาธรรมสูงส่งขนาดนั้น บนโลกนี้ยังมีคนที่ไม่มีข้าวกินอีกตั้งเยอะ ทำไมไม่บริจาคเงินตัวเองให้หมดล่ะจ๊ะ? ความรวยของฉันคือเรื่องของฉัน ฉันจะเอาเงินไปเผาทิ้งหรือโปรยเล่นก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่เซ็นเดียว! ฉันขอถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย... เธอจะจ่ายค่าเต็นท์ฉันไหม?"

"ไม่มีเงิน!"

คงเป็นเพราะเทียนเทียนทวงถามมาหลายรอบแล้วแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลี่อวี่เชี่ยนเลยเลือกที่จะหน้าด้านยืนยันคำเดิม... ก็นางไม่มีเงินนี่นา จะบังคับให้ไปกู้เงินออนไลน์มาใช้คืนหรือไง?

"โอเค เข้าใจละ"

เมื่อได้คำตอบเดิมซ้ำๆ หร่วนชีชีก็ไม่อยากจะเปลืองน้ำลายคุยกับนางอีกต่อไป ในเมื่อหล่อนไม่จ่าย... ก็ยังมีคนอื่นที่พร้อมจะจ่ายแทนหล่อนอีกตั้งเยอะ!