ตอนที่ 321: โดนหลอกไปง่ายๆ แค่เพราะแอปเปิลไม่กี่ลูกเนี่ยนะ?

หร่วนเฉิงหลินและหลิวเหวินเหยียนรีบวางมือจากงานในออฟฟิศทันทีที่ได้รับสายจากลูกสาวตัวดี พอเดินออกมาเห็นรถโรลส์-รอยซ์แพนทอมคันคุ้นตาจอดสงบนิ่งอยู่ ทั้งคู่ก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น

หร่วนชีชีที่เห็นพ่อกับแม่เดินมาแต่ไกล ก็รีบก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มสดใส

"คุณพ่อ! คุณแม่! ทางนี้ค่ะ"

"โถ่ ลูกคนนี้ ลำบากขับรถมาตั้งไกลทำไมกันจ๊ะ? เดี๋ยวว่างแล้วพ่อกับแม่ว่าจะแวะไปหาเองแท้ๆ"

แม่หลิวบ่นด้วยความเอ็นดู จริงๆ แล้วเป็นเพราะพวกเขาเพิ่งย้ายมาทำงานที่ใหม่ เลยยังเกรงใจที่จะลางาน พักเที่ยงก็เวลาน้อยนิด ส่วนตอนเย็นถ้าจะให้ถ่อไปถึงวอเตอร์ฟรอนต์ ไบร์ท แคปิตอลก็กลัวจะค่ำมืดเกินไป เลยกะว่าจะรอไปหาลูกสาวช่วงสุดสัปดาห์ทีเดียว

"ชีชีเพิ่งยุ่งเสร็จพอดีค่ะ อีกอย่างบ่ายนี้มีเรียนด้วย ออกมาเร็วหน่อยแวะเอาของมาส่งให้พวกท่านไม่ได้ลำบากอะไรเลย"

หร่วนชีชีตอบพลางขยิบตาอย่างร่าเริง

"คุณป้าเฉินช่วยจัดตะกร้าผลไม้ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว คุณพ่อคุณแม่เอาไปแบ่งให้เพื่อนร่วมงานทานด้วยนะคะ ถ้าหมดแล้วบอกชีชีนะ เดี๋ยวหนูส่งมาให้ใหม่!"

เธอเดินไปเปิดท้ายรถอเนกประสงค์คันหน้า เผยให้เห็นกระเช้าผลไม้ที่อัดแน่นไปด้วยแอปเปิลรูบี้ผลกลมโตสีสวยแวววาวจนเต็มพื้นที่

‘ไว้ถึงวันหยุดค่อยแวะไปที่วิลล่าหมายเลข 1 เอาน้ำพุวิญญาณไปรดพวกแอปเปิลรูบี้ แบล็กอูหลาน แล้วก็กุหลาบโรซารีนสักหน่อยดีกว่า จะได้โตไวๆ’

หร่วนชีชีแอบวางแผนในใจ

หร่วนชีชีชะงักไปนิดนึง เออจริงด้วย! ถ้าปลูกทุกอย่างที่วิลล่า พื้นที่คงไม่พอแน่ๆ หรือเธอควรจะเปิดฟาร์มจริงๆ จังๆ ดีนะ?

"นี่ชีชี เพื่อนคนไหนกันน่ะ ให้แอปเปิลมาเยอะขนาดนี้?"

แม่หลิวมองแอปเปิลคุณภาพพรีเมียมเหล่านั้นด้วยสายตาจับผิด

"แล้วดูท่าทางรสชาติน่าจะดีมากด้วย..."

สัญชาตญาณความเป็นแม่เริ่มทำงานทันที! ลูกสาวตัวน้อยสุดล้ำค่าของเธอจะโดนหนุ่มที่ไหนหลอกไปง่ายๆ เพียงเพราะแอปเปิลไม่กี่ลูกหรือเปล่านะ?

"โธ่คุณแม่คะ เพื่อนเขาแค่ส่งมาให้ชิมกล่องหนึ่งก่อน หนูว่าอร่อยดีเลยสั่งซื้อต่อมาเยอะเลย แถมยังทุ่มเงินก้อนโตซื้อต้นกล้ามาห้าต้น เอาไปปลูกที่พื้นที่ว่างตรงวิลล่าหมายเลข 1 ด้วย อีกไม่นานพวกเราคงได้กินแอปเปิลรูบี้ฝีมือการปลูกของหนูเองแล้วล่ะค่ะ"

หร่วนชีชีรีบอธิบายเมื่อเห็นสายตาเฉียบคมของแม่หลิว แหม... ฝันไปเถอะ! ระดับเศรษฐีนีที่มีเงินเก็บหลายร้อยล้านอย่างเธอ จะโดนแอปเปิลไม่กี่ลูกล่อลวงไปได้ยังไงกัน ตลกน่า!

แม่หลิวหรี่ตามองหร่วนชีชีอยู่พักใหญ่ก่อนจะยอมละสายตาไป

"นั่นมันผลไม้สายพันธุ์ใหม่ไม่ใช่เหรอ เขาจะยอมขายต้นกล้าให้ลูกง่ายๆ ได้ยังไง?"

"ก็เพราะแบบนั้นไงคะหนูถึงบอกว่าทุ่มเงินไปหนักมาก! อย่าถามราคาเลยค่ะ หนูสยองแทน กลัวคุณแม่จะหัวใจวายเอา"

หร่วนชีชีรีบตัดบทพลางดันตะกร้าผลไม้ใส่มือพ่อกับแม่

"นี่ก็ยังอยู่ในเวลาทำงานนะคะ คุณพ่อคุณแม่รีบเข้าไปเถอะ เดี๋ยวหนูต้องเอาไปส่งให้คุณลุงกับคุณป้าต่อด้วย"

เธอยัดเยียดตะกร้าแอปเปิลให้คนละสองตะกร้าแล้วเร่งให้ทั้งคู่กลับเข้าตึกไป เพราะในฐานะพนักงานใหม่ การทำตัวเด่นเกินไปตั้งแต่วันแรกๆ คงไม่ดีนัก

"งั้นพ่อกับแม่ไปก่อนนะ ขับรถ... อ้อ ไม่ใช่สิ จ้านอี จ้านซื่อเอ้อ จ้านซื่ออี้ ฝากขับรถระวังๆ ด้วยนะ! ส่วนเราน่ะ... ทำตัวดีๆ ล่ะ!"

แม่หลิวไม่วายหันมาส่งสายตาเตือนเป็นครั้งสุดท้าย

หร่วนชีชีมองตามหลังแม่แล้วยักไหล่ให้คุณพ่ออย่างขำๆ คุณแม่นี่ชอบกังวลเรื่องไม่เป็นเรื่องจริงๆ ส่วนหร่วนเฉิงหลินน่ะเหรอ... เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ? ในบ้านนี้สถานะมันฟ้องอยู่เห็นๆ ว่าใครใหญ่สุด

ทันทีที่แอปเปิลถูกแจกจ่ายให้เพื่อนร่วมงานในออฟฟิศ เสียงชื่นชมก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย รสชาติของมันช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติจนทุกคนแทบจะลืมเรื่องซุบซิบไปหมดสิ้น

"แอปเปิลลูกนี้รสชาติสุดยอดจริงๆ ครับคุณหร่วน ไปซื้อมาจากไหนเหรอครับเนี่ย?"

เพื่อนร่วมงานบางคนที่บ้านทำธุรกิจผลไม้เริ่มเข้ามาเลียบเคียงถามหาแหล่งที่มา

แต่หร่วนเฉิงหลินกับหลิวเหวินเหยียนไม่ใช่คนซื่อจนเซ่อ พวกเขาตอบปัดไปอย่างสุภาพว่าไม่รู้เรื่อง

"ลูกสาวน่ะค่ะ เธอเป็นคนจัดการหามาให้ ถ้าอยากทราบคงต้องถามเธอเองล่ะค่ะ"

"งั้นขอคอนแทคติดต่อลูกสาวหน่อยได้ไหมคะ?"

"คงไม่ได้หรอกค่ะ ถึงจะเป็นลูกสาว แต่เรื่องข้อมูลส่วนตัวเราต้องเคารพความเป็นส่วนตัวของแกน่ะค่ะ ถ้าเจ้าตัวไม่ยินยอม เราให้ซุ่มสี่ซุ่มห้าไม่ได้จริงๆ"

หลิวเหวินเหยียนตอบกลับอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด จนคนที่ถามต้องล่าถอยไปเอง

ในขณะที่ในออฟฟิศกำลังวุ่นวายเรื่องแอปเปิล หร่วนชีชีก็ได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านในเมืองแห่งหนึ่งของเมืองจิ่วเฉิง

เธอขยี้ตาซ้ำๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ... คุณลุงหร่วนเซินเซินกับคุณป้าสวี่หย่าเซียงทิฐิสูงจริงๆ แม้แต่หร่วนจิ้งเฟิงลูกชายตัวเองพวกเขายังไม่ยอมรับความช่วยเหลือเลย พอคิดจะขยายบริษัทมาที่เมืองจิ่วเฉิง แทนที่จะเลือกออฟฟิศหรูๆ กลับดั้นด้นมาเช่าตึกเก่าๆ ในแถบที่พักอาศัยเสื่อมโทรมแบบนี้

"ถึงที่หมายแล้วครับคุณหนู"

จ้านอีเอ่ยเตือน

หร่วนชีชีมองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความรู้สึกอึ้งๆ ขนาดก่อนที่เธอจะมีระบบ บ้านที่เมืองไห่เฉิงยังดูดีกว่าที่นี่ตั้งเยอะ!

‘เมืองจิ่วเฉิงยังมีที่ที่โทรมขนาดนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย? ดูท่าเราจะยังเที่ยวไม่ทั่วจริงๆ’

เธอหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหาคุณลุงหร่วนเซินเซินทันที รอสายเพียงไม่นาน ปลายทางก็กดรับอย่างรวดเร็วราวกับวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวตลอดเวลา...