ตอนที่ 301 : อัตราการดรอปที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
ตอนที่ 301 : อัตราการดรอปที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
หร่วนชีชีเหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะตัดสินใจนัดหมายเวลาตอนสิบโมงตรง
แม้จะเป็นเวลาที่ดูก้ำกึ่งไปสักหน่อย แต่ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ใช้เวลาช่วงนั้นพูดคุยเรื่องการฝึกฝนพลังพิเศษ พอคุยจบปุ๊บก็ได้เวลาอาหารกลางวันปั๊บบรรจบกันพอดีเป๊ะ
“ยัยหนูน้อย ตอนนี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ก็ผ่านไปแล้ว งานของหนูก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ย่ากับปู่ก็เลยคิดว่าจะกลับไห่เฉิงกันในอีกวันสองวันนี้จ้ะ”
การที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนพักอยู่ที่นี่นานๆ ย่อมส่งผลกระทบต่อการทำงานของยัยหนูน้อย แถมอยู่ที่นี่พวกท่านก็ไม่มีเพื่อนฝูง นอกจากจะนั่งๆ นอนๆ อยู่บ้านแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำเลย
ถ้าอยู่แค่ช่วงสั้นๆ ก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ พวกท่านกลัวว่าจะกลายเป็นโรคซึมเศร้าเอาได้
“ปีนี้พวกเราอยู่ที่จิ่วเฉิงกันมานานพอสมควรแล้วล่ะ ที่ไห่เฉิงยังมีงานกองเป็นภูเขาเลารอให้กลับไปจัดการอยู่เลยนะ”
โดยเฉพาะพวกต้นไม้ดอกไม้รอบๆ วิลล่าที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ป่านนี้คงรกรุงรัง รอให้พวกท่านกลับไปตัดแต่งอยู่
“คุณปู่คุณย่าคะ... หนูต้องคิดถึงพวกท่านมากแน่ๆ เลย~”
หร่วนชีชีอ้อนเสียงหวาน เธอเริ่มชินกับการที่กลับมาบ้านที่วิลล่าหมายเลข 1 แล้วเจอคุณปู่คุณย่ามานั่งรอรับในทุกๆ วันเสียแล้ว
“ก็ไหนหนูสัญญาว่าจะสร้างบ้านสไตล์สวนซูโจวให้ย่าที่แถวย่านเมืองเก่าทางตอนใต้ของไห่เฉิงไงจ๊ะ? ย่าเลยต้องรีบกลับไปคุมงานด้วยตัวเองน่ะสิ!”
เมื่อเจอเหตุผลที่ปฏิเสธไม่ได้แบบนี้ หร่วนชีชีก็ได้แต่ตอบรับอย่างว่าง่าย
คุณย่าเริ่มจินตนาการถึงภาพบ้านที่สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้วในหัว ท่านไม่ได้สัมผัสบรรยากาศบ้านทรงสวนซูโจวมานานมากจริงๆ พอมีข้ออ้างเรื่องนี้ขึ้นมา หร่วนชีชีก็หมดปัญญาจะคัดค้าน
“ถ้าอย่างนั้นคุณปู่คุณย่าต้องวิดีโอคอลหาหนูบ่อยๆ นะคะ มีอะไรต้องรีบบอกหนูทันที ห้ามปิดบังเด็ดขาด เข้าใจไหมคะ?”
เธอกังวลว่าผู้ใหญ่ชอบมองว่าอาการปวดเมื่อยเล็กๆ น้อยๆ เป็นเรื่องธรรมดาของคนแก่ จนบางทีเรื่องเล็กอาจบานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่
เธอกะว่าเดี๋ยวจะลองปรึกษาพี่อวี่ดูสักหน่อย ว่าจะจ้างคนจากหน่วยฟอลคอนเอจิสไปช่วยดูแลคุณปู่คุณย่าที่ไห่เฉิงได้ไหม
ถึงแม้ว่าผู้บัญชาการจี้จะยืนยันชัดเจนว่าเบื้องบนได้จัดคนมาคุ้มกันเธอและครอบครัวแล้ว แต่สำหรับหร่วนชีชีการมีบอดี้การ์ดเพิ่มมาอีกชั้นย่อมหมายถึงความปลอดภัยที่มากขึ้น
น่าเสียดายที่หน่วยบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอไม่สามารถแยกตัวไปไหนได้นานๆ ไม่อย่างนั้นใครคนใดคนหนึ่งในหน่วยย่อมแข็งแกร่งกว่าบอดี้การ์ดทั่วไปหลายเท่าตัวนัก
“จ้ะๆ ย่ารู้แล้ว ตั้งแต่ย่าได้ดื่มชาตาสว่างจิตผ่องใสที่หนูให้มา ย่าก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นเยอะเลย อาการปวดเมื่อยตามเนื้อตามตัวที่เคยเป็นก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ”
“ถ้าหนูพอจะมีเหลืออยู่บ้าง ก็ขอแบ่งให้ย่าติดตัวกลับไปที่ไห่เฉิงด้วยนะจ๊ะ”
คุณย่าสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง ตั้งแต่ที่หร่วนชีชีส่งชามาให้ ท่านก็ชงดื่มทุกวันไม่เคยขาด
“มีค่ะ! เดี๋ยวหนูไปหยิบมาให้คุณปู่กับคุณย่านะคะ”
ปกติหร่วนชีชีเองก็ไม่ค่อยได้ดื่มเท่าไหร่ มีติดตัวไว้สักสองกระป๋องก็พอ ที่เหลือยกให้คุณปู่คุณย่าไปให้หมดเลยดีกว่า!
ก็น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่ที่เธอเริ่มเช็กอินมานานขนาดนี้ เธอเคยได้รับชาตาสว่างจิตผ่องใสมาแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่าระบบเขามีวิธีคำนวณอัตราสุ่มรางวัลยังไง
อัตราการดรอปมันจะต่ำเกินไปแล้วนะเนี่ย!
หร่วนชีชีหยิบชามอบให้ท่านทั้งสองคนละสองกระป๋อง รวมเป็นสี่กระป๋อง เดิมทีเธอมีอยู่สิบกระป๋อง ส่งไปให้คุณปู่คุณย่าก่อนหน้านี้หนึ่ง ส่งให้พ่อ แม่ ลุง และป้า อีกคนละหนึ่ง ตอนนี้เลยเหลืออยู่หกกระป๋อง
พอหยิบออกมาอีกสี่กระป๋อง ตอนนี้เธอเลยเหลือติดตัวอยู่แค่สองกระป๋องสุดท้าย
เธอก็ได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้เช็กอินคราวหน้าได้ชาตัวนี้มาอีกเถอะ!
“คุณปู่คุณย่าคะ คนละสองกระป๋องน่าจะพอดื่มไปได้อีกพักใหญ่เลยค่ะ”
เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเช็กอิน เธอจะลองเสี่ยงดวงกับระบบดู เผื่อว่าจะกดสุ่มได้ชานี้อีกรอบ
ทันทีที่ผู้ใหญ่ทั้งสองเห็นกระป๋องสีเงินที่เป็นเอกลักษณ์ พวกท่านก็รู้ทันทีว่านี่คือของดีแน่นอน
“ดีๆๆ! ยัยหนูน้อยของย่าเนี่ย เป็นเด็กที่ใส่ใจที่สุดเลย!”
คุณย่ากอดกระป๋องชาไว้แน่นราวกับกลัวมันจะหายไป ของสิ่งนี้เป็นของล้ำค่าจริงๆ
“คุณปู่คุณย่าวางแผนจะกลับไห่เฉิงวันไหนคะ? เดี๋ยวหนูจะให้คนทำเรื่องขอสล็อตการบิน แล้วให้เครื่องบินส่วนตัวไปส่งนะคะ”
ยังไงเธอก็ตั้งใจจะเดินทางไปส่งพวกท่านที่ไห่เฉิงให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยด้วยตัวเองอยู่แล้ว
“ก็น่าจะอีกวันสองวันนี่แหละจ้ะ พวกต้นไม้ที่บ้านต้องรีบกลับไปจัดการ”
ที่บ้านพวกท่านไม่มีคนสวน เพราะอยากจะตัดแต่งทรงต้นไม้ตามความชอบของตัวเอง ในเมื่อเกษียณแล้วก็มีเวลาว่างเหลือเฟือ แค่อยากหาอะไรทำแก้เหงาไปวันๆ เท่านั้นเอง