ตอนที่ 282: อัจฉริยะด้านการวิจัยที่ถูกขัดขวางโดยวงการธุรกิจ?
ตอนที่ 282: อัจฉริยะด้านการวิจัยที่ถูกขัดขวางโดยวงการธุรกิจ?
“ชีชี... เพื่อนของน้องมีหุ่นยนต์แบบนี้ขายอีกไหมอ่ะ?”
หร่วนจิ้งหนานถามขึ้นด้วยสายตาละห้อย ใครล่ะจะไม่ยากได้หุ่นยนต์อัจฉริยะที่สั่งงานได้เป๊ะเว่อร์ขนาดนี้? ความโลภ เอ๊ย ความอยากได้มันพุ่งพล่านจนห้ามใจไม่อยู่แล้ว!
“ไม่มีแล้วค่ะพี่ มันเป็นรุ่นลิมิเต็ดแบบสิทธิพิเศษเฉพาะตัวจริงๆ คงไม่มีตัวที่สองในโลกแล้วล่ะค่ะ”
หร่วนชีชีตอบเลี่ยงๆ ตามที่ ระบบ 888 เคยบอกไว้ว่า ต่อให้ผ่านไปอีกหลายร้อยปี เทคโนโลยีของดาวโลกดวงนี้ก็อาจจะยังตามไม่ทันของไฮเทคที่ระบบเปย์ให้เธอเลยด้วยซ้ำ ของแบบนี้มันต้องค่อยเป็นค่อยไป จะมาใช้ทางลัดส้มหล่นแบบเธอทุกคนไม่ได้หรอกนะ!
พอได้ยินแบบนั้น หร่วนจิ้งหนานก็คอตกทันที คนอื่นๆ ในบ้านเองก็อดเสียดายไม่ได้เหมือนกัน
“ไหนว่าจะกลับมาดูรูปกันไงคะ อย่ามัวแต่สนใจเรื่องอื่นเลย... ไคฮวา เชื่อมต่อกล้องแล้วเริ่มฉายภาพได้เลยจ้ะ!”
หร่วนชีชีรีบเปลี่ยนเรื่อง พอมีไคฮวามาเป็นผู้ช่วย ทุกอย่างก็ดูจะสะดวกสบายขึ้นเป็นกอง
[ “รับทราบครับเจ้านาย!” ]
คนอื่นๆ ที่ยืนฟังอยู่คิดว่าคำสั่งของหร่วนชีชีนั้นดูจะมักง่ายไปหน่อย เพราะหุ่นยนต์ในปัจจุบันน่ะ แค่สั่งคำสั่งซับซ้อนนิดเดียวก็มึนตึ้บจนทำงานผิดพลาดแล้ว แต่ทว่า... การเคลื่อนไหวถัดมาของเจ้าไคฮวานั้นกลับดุดันและรวดเร็วราวกับเสือโคร่ง ทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน!
หน้าอกของไคฮวาขยับเปลี่ยนรูปเป็นหน้าจอขนาดเล็ก
แสดงสถานะการทำงาน:
กำลังเชื่อมต่อกล้อง... สำเร็จ!
กำลังเริ่มการฉายภาพ... สำเร็จ!
[ “คำสั่งดำเนินการเสร็จสิ้นแล้วครับ” ]
“โอเค! ไปจัดการงานของนายต่อเถอะ”
[ “ครับ เจ้านายที่รัก!” ]
กว่าทุกคนจะตั้งสติได้ เจ้าไคฮวาก็เดินดุ่มๆ เข้าห้องครัวเพื่อไปจัดการกำจัดขยะเศษอาหารเสียแล้ว
“นี่มัน... ปัญญาประดิษฐ์ของแท้แน่นอน!”
“แถมยังจัดการขยะในครัวได้ด้วย! นี่มันหุ่นยนต์เทพชัดๆ!”
นาทีนี้ไม่ใช่แค่หร่วนจิ้งหนานที่อยากได้ แต่ทุกคนในบ้านเริ่มมองเจ้าไคฮวาด้วยสายตาเป็นประกาย แต่หร่วนชีชีก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพราะเธอเองก็ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ
“เดี๋ยวนะชีชี... ทำไมเครื่องฉายโปรเจกเตอร์ของลูกมันดูแปลกๆ ไม่เหมือนที่เราเคยเห็นเลยล่ะ?”
หลังจากที่ทุกคนดึงสติกลับมาได้ ก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ... เครื่องฉายบ้านไหนกันที่ไม่ต้องใช้จอรับภาพ แต่สามารถฉายภาพออกมาลอยคว้างอยู่กลางอากาศได้แบบนี้?
และที่สำคัญ... ทำไมตอนนี้พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกทิวลิปที่บานสะพรั่ง ทั้งๆ ที่พวกเรากำลังอยู่ในห้องทำงานนะ!!!
“เอ่อ... คือว่า... เฉิงเหว่ย! ใช่ค่ะ เฉิงเหว่ยเห็นว่าโปรเจกเตอร์เครื่องเก่ามันล้าสมัย (ก็ไม่นะ...) แถมภาพยังเบลอ ความละเอียดก็ไม่จึ้ง เธอเลยจัดการดัดแปลงมันนิดหน่อยน่ะค่ะ!”
หร่วนชีชีรีบคว้าตัวเฉิงเหว่ยมาเป็นโล่กำบังทันที พร้อมร่ายยาวสรรพคุณประหนึ่งเป็นเซลล์ขายตรง
“คุณพ่อคุณแม่ก็รู้ใช่ไหมคะว่าเฉิงเหว่ยคือผู้ช่วยระดับทองที่หนูจ้างมาด้วยเงินเดือนสูงลิบ! เธอมีความสามารถรอบด้าน ครบเครื่องเรื่องงานบ้านและงานต่างประเทศ... เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ เธอคืออัจฉริยะด้านธุรกิจและสุดยอดผู้ช่วยเบื้องหลังต่างหาก!”
เธอกล้าพูดได้ยังไงว่าเป็นผลงานการฝึกมือของตัวเอง... ในเมื่อทุกคนรู้จักเฉิงเหว่ยแค่ผิวเผินแต่ยังไม่รู้ความสามารถที่แท้จริง งั้นก็ยกความดีความชอบ (และความรับผิดชอบ) ให้เฉิงเหว่ยไปเลยแล้วกัน ฮิฮิ (＾ｖ＾) ยังไงเฉิงเหว่ยก็ไม่มีทางแฉเธอหรอก!
ทุกคนหันไปมองเฉิงเหว่ยเป็นตาเดียว
“มันเป็นความรู้ที่ฉันเพิ่งศึกษามาน่ะค่ะ เลยลองปรับเปลี่ยนดูนิดหน่อย จำรายละเอียดขั้นตอนไม่ค่อยได้แล้วเหมือนกัน”
เฉิงเหว่ยพยายามทำตัวให้ดูเหมือนมนุษย์ธรรมดาที่สุด
สำหรับการดัดแปลงเครื่องฉายภาพโฮโลแกรมพื้นฐานแบบนี้ สำหรับเธอแล้วมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก ในเมื่อเจ้านายไม่อยากให้ความลับรั่วไหล เธอก็พร้อมจะเนียนไปตามน้ำ
แต่คำว่าพื้นฐานของเฉิงเหว่ย กลับทำให้หร่วนจิ้งหนานและคนอื่นๆ อ้าปากค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
นี่มันอัจฉริยะชัดๆ!
ทำไมเธอถึงไม่ไปเป็นนักวิจัยนะ? ปล่อยให้อัจฉริยะแบบนี้มาจมปลักอยู่กับงานธุรกิจ แถมบริษัทยังไม่ใช่ของตัวเองอีก มันสมเหตุสมผลตรงไหนเนี่ย!
“เสี่ยวเฉิง... ทำไมหนูถึงเลือกเดินเส้นทางธุรกิจล่ะลูก?”
คุณปู่ถามด้วยความเสียดายสุดซึ้ง พรสวรรค์ระดับนี้นะ ถ้าไปอยู่สายวิจัย ป่านนี้คงเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในวงการวิทยาศาสตร์ไปแล้ว
“ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณหนูค่ะ”
เฉิงเหว่ยตอบนิ่งๆ ตามประสาหุ่นยนต์ผู้ซื่อสัตย์ เจ้านายสั่งยังไงเธอก็ทำอย่างนั้น
“ชีชี น้องไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ?”
หร่วนจิ้งหนานหันไปมองน้องสาว เขาสงสัยจริงๆ ว่ายัยน้องสาวคนนี้ไปขุดสมบัติล้ำค่าแบบนี้มาจากไหน ทั้งบอดี้การ์ด ทั้งผู้ช่วย แต่ละคนเทพเกินคนธรรมดาไปไกลมาก!
“จะให้พูดอะไรล่ะคะ? หนูบอกได้แค่ว่า ลางเนื้อชอบลางยาค่ะ คนเรามีความชอบไม่เหมือนกัน”
หร่วนชีชีตอบพลางยักไหล่ เธอจะไปบังคับให้ใครเรียนอะไรเพียงเพราะเขามีพรสวรรค์ได้ยังไงล่ะ (ถึงแม้เฉิงเหว่ยจะเป็นหุ่นยนต์ก็เถอะ) ส่วนความหวังของคุณปู่ที่อยากให้เฉิงเหว่ยเข้าสู่วงการวิจัยน่ะ คงไม่มีทางเป็นจริงหรอก สู้หวังให้ระบบสุ่มแจกของรางวัลดีๆ ให้เธออีกยังจะง่ายกว่าเลย!