ตอนที่ 192: สัมผัสประสบการณ์หมวกโฮโลแกรม 3.0

สถาบันวิจัยหมายเลข 1

หร่วนชีชีจ้องมองหมวกโฮโลแกรมดีไซน์ล้ำสมัยที่วางอยู่ตรงหน้า เป็นครั้งแรกที่เด็กสาวอย่างเธอรู้สึกตื่นเต้นจนอยากจะเป็นฝ่ายลองสวมมันเพื่อทดสอบด้วยตัวเองเสียเดี๋ยวนี้

“ศาสตราจารย์หยางคะ ข้อมูลวิเคราะห์ที่หนูเคยให้ไปคราวก่อน ทีมวิจัยเรียนรู้กันหมดแล้วใช่ไหมคะ? แล้วพารามิเตอร์ของหมวกใบนี้ล่ะคะ ปรับจูนจนเข้าที่ที่สุดหรือยัง?”

การที่หมวกโฮโลแกรมใบนี้ผลิตออกมาสำเร็จ นั่นหมายความว่าโลกเกมโฮโลแกรมที่เธอวาดฝันไว้ก็ขยับใกล้ความจริงเข้ามาอีกก้าวแล้ว

“แน่นอนอยู่แล้วจ้ะหนูชีชี! ถ้าพวกเรายังตีโจทย์ไม่แตก ศาสตราจารย์แก่อย่างฉันคงไม่กล้าเรียกหนูมาให้เสียเวลาหรอก... เป็นไงจ๊ะ? อยากลองทดสอบประสิทธิภาพของมันหน่อยไหม?”

ศาสตราจารย์หยางชุนฮวา ยืดอกตอบอย่างภาคภูมิใจ รอบนี้เขามั่นใจมากเป็นพิเศษ เพราะหมวกโฮโลแกรมรุ่นนี้เป็นระบบไร้สายเต็มรูปแบบ บอกลาอาการแล็กหรือสัญญาณกระตุกไปได้เลย และที่สำคัญที่สุด... พวกเขาเริ่มคลำทางจนเข้าใกล้ระบบการจำลองสัมผัสได้แล้ว! ถึงจะยังเป็นระดับเริ่มต้น แต่นี่คือก้าวสำคัญที่คนเป็นนักวิจัยอย่างเขาตื่นเต้นจนแทบนอนไม่หลับ

“ตกลงค่ะหนูจะลองดู แล้วฉากจำลองนี่ยังเป็นที่สถาบันวิจัยเหมือนเดิมหรือเปล่าคะ?”

“ใช่จ้ะ พอดีพวกเรากะว่ารอให้หนูชีชีคอนเฟิร์มมาตรฐานรอบนี้ก่อน แล้วค่อยเริ่มสร้างฉากใหม่ๆ เพิ่มเข้าไป”

ศาสตราจารย์หยางหัวเราะเบาๆ อย่างใจดี เพราะปกติเขากับทีมงานก็กินนอนอยู่ที่สถาบันวิจัยแห่งนี้ จะให้เอาฉากที่บ้านตัวเองมาโชว์ก็ดูจะขัดเขินไปหน่อย

“ถ้าอย่างนั้นลองคิดดูนะคะว่าอยากได้ฉากแบบไหนเพิ่ม ในมือหนูมีทั้งหมู่บ้านจัดสรรสุดหรู โรงแรมห้าดาว แล้วก็ไร่ไวน์ด้วยนะคะ ถ้าอยากได้ความสมจริง หนูอนุญาตให้พวกคุณยกทีมไปเก็บข้อมูลสถานที่จริงได้เลยค่ะ”

“โอ้จริงเหรอ! ถ้าสะดวกแบบนั้น พวกเราขอไปให้ครบทุกที่เลยได้ไหมจ๊ะ?”

“ถ้าศาสตราจารย์ไม่กลัวว่าจะเสียเวลาทำงานวิจัยไปเปล่าๆ หนูก็ยินดีค่ะ”

หร่วนชีชีแอบยิ้ม ปกติพวกนักวิทยาศาสตร์อาวุโสมักจะติดห้องแล็บยิ่งกว่าอะไรดี แต่นี่พอได้ยินว่าจะได้ออกไปสำรวจข้างนอก กลับดูคึกคักกันใหญ่

“ไม่เสียเวลาแน่นอนจ้ะ! เร็วเข้าหนูชีชี รีบทดสอบเลย ถ้าผ่านเกณฑ์ละก็ พวกเราจะได้ออกเดินทางกันทันที!”

ศาสตราจารย์เฟิงเหว่ยหมิน ผู้อาวุโสอีกท่านรีบเร่งเร้าพลางขยับตัวมาช่วยเตรียมความพร้อมให้เด็กสาวอย่างกระตือรือร้น

หร่วนชีชี: ...โอเคค่ะ ดูท่าทางแต่ละท่านจะอยากไปเที่ยว เอ๊ย ไปดูงานกันจริงๆ นะคะเนี่ย

รอบนี้หร่วนชีชีไม่ต้องพึ่งคนช่วย เธอสวมหมวกโฮโลแกรมด้วยตัวเองอย่างชำนาญ เพียงครู่เดียวสติของเธอก็มาปรากฏอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าสถาบันวิจัยหมายเลข 1

ว้าว... รอบนี้ทางเข้าดูสมจริงมาก มีพี่รปภ. ยืนเฝ้าอยู่ด้วยแฮะ

แต่พอเธอจะเดินเข้าไปด้านใน กลับถูกรปภ. จำลองโบกมือห้ามไว้เสียอย่างนั้น หร่วนชีชีเห็นริมฝีปากของเขาขยับพูดบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย

ดูเหมือนระบบจำลองเสียงจะยังเป็นโจทย์ยากสำหรับพวกท่านศาสตราจารย์สินะ ไม่นานนัก หลี่เว่ยตัวจำลองก็วิ่งออกมาจากด้านในแล้วกวักมือเรียกเธอเข้าไป สีหน้าท่าทางของหลี่เว่ยดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมมาก หร่วนชีชีเดินตามเข้าไปพลางสำรวจรอบข้าง พื้นที่สีเขียวข้างทางดูเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ดูเป็นภาพซ้อนๆ เหมือนครั้งก่อน ยิ่งพอมองใกล้ๆ เธอก็เห็นยอดหญ้าพริ้วไหวตามแรงลม

เธอลองเดินบนทางเดินหินกรวด... เอ๊ะ? ความรู้สึกขรุขระใต้ฝ่าเท้านี่มัน...

ชัดเลย! ทีมวิจัยทำระบบสัมผัสสำเร็จแล้ว!

หร่วนชีชีลองเอื้อมมือไปลูบยอดหญ้าข้างทาง มันมีความรู้สึกสากๆ และจิ้มมือนิดๆ แบบของจริงเลย! เธอเดินตามหลี่เว่ยจนมาถึงห้องแล็บที่คุ้นตา ทันทีที่ก้าวเข้าไปเธอก็ต้องประหลาดใจ เพราะเหล่าเจ้าหน้าที่วิจัยในนั้นพุ่งตัวเข้ามาหาเธอพร้อมกันเพื่ออวดผลงาน แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่สัมผัสจากการถูกดึงชายเสื้อนั้นชัดเจนมาก

จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่มุมห้อง...

“!!!”

นั่นมัน... เจ้าแพนด้า ที่เธอเคยสร้างโมเดลไว้นี่นา!

หร่วนชีชีรีบพุ่งเข้าไปหาเจ้าก้อนขนทันที เธอลองยื่นมือไปสัมผัสดู ขนของมันแยกเป็นเส้นชัดเจน แถมยังให้ความรู้สึกฟูนุ่มนิ่มมือสุดๆ สัมผัสดีจนอยากจะอุ้มกลับบ้านเลยทีเดียว!