ตอนที่ 142 : สายตรงจากสถาบันวิจัย

"ฉันต้องหาเวลาชวนชีชีออกมาขอโทษอย่างเป็นทางการสักหน่อยแล้ว"

กู้หยุนเซิงเอ่ยด้วยสีหน้าหม่นหมอง เขาพอจะรู้อยู่แล้วว่าลู่ยวี่ชอบหาเรื่องใส่ตัว แต่ไม่คิดว่าจะกล้าบ้าบิ่นและไร้มารยาทขนาดนี้

"ขอโทษทำไม? ยัยนั่นเป็นคนเดินออกไปเองนะ ไม่มีใครไล่สักหน่อย"

ลู่ยวี่ยังคงลอยหน้าลอยตา ไม่สำนึกผิดแม้แต่นิดเดียว

"หุบปากซะ! ชีชีเพิ่งบอกว่ามื้อนี้ทานไม่อร่อย นายไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเธอไม่พอใจเพราะใคร? ต่อจากนี้ไปถ้าเห็นชีชีที่ไหน นายต้องอยู่ห่างๆ เธอไว้ ไม่อย่างนั้น... นายก็น่าจะรู้ผลที่ตามมานะ"

วันนี้ทำให้พวกเขาเห็นธาตุแท้ของลู่ยวี่ชัดเจนขึ้น ว่าเป็นพวกอันธพาลเกินกว่าที่คิดไว้มาก พวกเขาต้องคอยระวังไม่ให้หมอนี่ไปวอแวกับหร่วนชีชีอีก

"เอาอาหารพวกนี้ห่อกลับเถอะ ให้ป้าแม่บ้านที่บ้านช่วยอุ่นให้ดีกว่า" กู้หยุนเฟิงกล่าวออกมา

"ของฉันด้วยนะ" ลู่เหวินถอนหายใจเบาๆ นี่เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบหร่วนชีชีแท้ๆ แต่กลับเกิดเรื่องวุ่นวายจนเสียฤกษ์ไปหมด

"รับทราบครับ!" กู้หยุนเฟิงรีบวิ่งออกจากห้องวีไอพีไปหาซิ่งหลินทันทีโดยไม่ถามลู่ยวี่สักคำ

ซิ่งหลินรู้ตั้งแต่วินาทีที่หร่วนชีชีเดินออกจากร้านไปแล้ว เธอคิดว่าพวกที่เหลือจะตามออกไปในไม่ช้า แต่กลับกลายเป็นว่าคุณชายกู้คนน้องดันมาขอกล่องโฟมห่อของเหลือเสียอย่างนั้น

"คุณชายรองกู้... เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะ?"

ซิ่งหลินเลิกคิ้ว นี่คือคุณชายตระกูลกู้ผู้สูงศักดิ์จริงๆ เหรอ? มาขอกล่องห่ออาหารเนี่ยนะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขากลายเป็นคนประหยัดกินประหยัดใช้ขนาดนี้!

"กล่องห่อกลับบ้านไงครับพี่หลิน! อาหารพวกนี้แทบไม่ได้แตะเลย ทิ้งไปเสียดายของแย่ ผมจะห่อกลับไปให้แม่บ้านอุ่นให้ครับ"

"ภัตตาคารสวนไวน์ป่าแอปริคอตไม่มีนโยบายบริการห่อกลับบ้านค่ะ"

คำพูดของซิ่งหลินแทงจึกเข้ากลางใจกู้หยุนเฟิงเหมือนลูกศรอาบยาพิษ

"อ้าว! แต่ผมจำได้ว่าคราวก่อนพี่ยังทำข้าวกล่องเบนโตะให้พี่ชีชีอยู่เลย แล้วไหงบอกไม่มีบริการห่อกลับล่ะครับ?"

กู้หยินเฟิงท้วง ก็นั่นน่ะลูกพี่ชีเอาไปเลี้ยงคนทั้งกองถ่ายเลยนะ!

"ก็อย่างที่คูณชายบอกนั่นแหละค่ะ นั่นน่ะทำเพื่อท่านประธานของเรา... แล้วคุณชายเป็นใครคะ?"

ซิ่งหลินตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย (จริงๆ แล้วกล่องพวกนั้นพนักงานไปวิ่งหาซื้อมาจากห้างแถวนี้ต่างหาก)

"โถ่ พี่หลิน... เห็นแก่ที่ผมก็เป็นเกือบพนักงานของชีชี กรุ๊ปคนหนึ่ง ช่วยผมหน่อยเถอะครับ"

เขาอุตส่าห์รับปากพวกพี่ๆ ไว้แล้ว ถ้ากลับไปมือเปล่าคงเสียหน้าน่าดู

"อ๋อ... พนักงานที่ทำงานใช้หนี้สินะคะ"

ซิ่งหลินถอนหายใจยาว เรื่องนี้ฝ่ายบริหารรู้กันหมด ไม่อย่างนั้นคงสงสัยในมาตรฐานการรับคนเข้าทำงานของบริษัทแน่ๆ

สุดท้ายซิ่งหลินก็ใจอ่อน

"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปดูว่ามีกล่องเหลือจากคราวก่อนไหม"

"ขอบคุณครับพี่หลิน! พี่หลินสวยที่สุด ใจดีที่สุดเลย!"

กู้หยุนเฟิงรีบประจบสอพลอทันที

"นี่ค่ะ กล่องที่เหลือจากคราวก่อน เพราะมันเตรียมไว้ให้กองถ่าย ดีไซน์อาจจะดูธรรมดาไปหน่อยนะ"

มันเป็นกล่องคุณภาพดีแต่หน้าตาจืดชืด แถมถุงใส่ยังดูเชยๆ อีกด้วย

"ไม่เกี่ยงเลยครับ! ยังไงก็เอาขึ้นรถอยู่ดี ไม่มีใครเห็นหรอก"

กู้หยุนเฟิงกวาดกล่องมาทั้งหมดเพราะกลัวไม่พอ โดยมีพนักงานสาวที่ซิ่งหลินส่งมาช่วยจัดแจงให้อย่างคล่องแคล่ว

ในขณะเดียวกัน บนรถยนต์ที่มุ่งหน้าไปยังวิลล่าหมายเลข 1 หร่วนชีชีที่กำลังนั่งพักสายตาอยู่ก็ได้รับโทรศัพท์จากหลี่เว่ย

ปลายสายแจ้งว่า ศาสตราจารย์หยางและทีมวิจัยประสบความสำเร็จครั้งใหญ่ในเรื่องเทคโนโลยีโฮโลแกรม แต่ปัญหาที่ตามมาคือเหล่านักวิจัยพากันคลั่งไคล้ในความสำเร็จจนไม่ยอมกินไม่ยอมนอน ขังตัวอยู่ในห้องแล็บมาหลายวันแล้ว

หลี่เว่ยจนปัญญา ไม่กล้าตะโกนด่าเพราะกลัวจะไปขัดจังหวะแรงบันดาลใจสำคัญ แต่จะปล่อยให้ยอดฝีมือของประเทศอดตายก็ไม่ได้ เลยต้องโทรมาขอให้หร่วนชีชีช่วย เพราะเธอคือคนที่มอบข้อมูลตั้งต้นให้ ถ้าพวกเขารู้ว่าหร่วนชีชีมาหา แววตาที่หิวกระหายความรู้คงจะเปลี่ยนทิศทางมาสนใจเธอแทน และเธอจะได้กล่อมให้พวกเขารักษาสุขภาพได้

"เปลี่ยนเส้นทางไปสถาบันวิจัยหมายเลข 1 ค่ะ" หร่วนชีชีสั่งการ

"รับทราบครับคุณหนู" จ้านเอ้อตอบรับเสียงเข้มพร้อมหักพวงมาลัยเปลี่ยนทิศทางทันที

เมื่อไปถึง หลี่เว่ยยืนรอรับเธอที่หน้าสถาบันด้วยสีหน้าเกรงใจสุดๆ

"ท่านประธานหร่วน! ผมต้องขอโทษจริงๆ ที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณนะครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ สุขภาพของนักวิจัยสำคัญที่สุด"

หร่วนชีชีเดินตามหลี่เว่ยเข้าไปยังห้องแล็บของหยางชุนฮวา โดยมีเฉิงเหว่ยและจ้านอี คอยคุมเชิงอยู่ด้านหน้า

"คุณหนูคะ รักษาสุขภาพด้วย อย่าอยู่นานเกินไปนะคะ" เฉิงเหว่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

หร่วนชีชีทำท่า "OK" ก่อนจะก้าวเข้าไปในดินแดนแห่งเทคโนโลยีที่กำลังเดือดพล่าน